Μετά το θάνατο, τι;;;;;;

[Όλγα Veggie]

Με αφορμή το θάνατο της φίλης μου της Μαρίας έχω μπει σε σκέψεις. Πάντα προβληματιζόμουν πάνω στο θέμα αλλά έχει γίνει πολύ έντονο τελευταία. Ξερω, δεν ειναι οτι πιο ευχάριστο να συζητήσει κανεις αλλά πιστευω οτι σε όλων μας τα κεφάλια τριγυρνάει το ζήτημα.
Γιατί ειμαστε εδώ; Το μετά είναι όπως και πριν τη γέννησή μας; Ή αιωρείται μια ψυχή σαν συννεφάκι ανάμεσα σε άλλες; Και αν μιλάμε για αιώνια ζωή, ποιος θαθελε να τη ζήσει; Ποιος θα θελε να βλέπει απο ψηλά τους αγαπημένους του να τον κλαίνε; Ειναι τοσο αδικο για τους καλούς που χάνονται νωρις. Δεν ξερω κανενα κάθαρμα να πεθαίνει πριν την ώρα του... Και είναι τόσα πολλά... Αλλο πάλι κουλό να θελει κάποιος να είναι μαζί σου στην άλλη ζωή και συ να μη θες. Μα υπάρχει τροχονόμος εκει πάνω;;;;; Δεν νομίζω
Και ολα που ισχύουν για μας ισχύουν και για τα ζώα φυσικά. Ακόμα και για το τελευταίο μυρμηγκάκι για να μην πω για τα μικρόβια και τις αμοιβάδες. Σε τόπο χλοερό λοιπόν ή οπ μας σβήσανε το φως;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yodaki]

Τα συλυπητηριά μου. Ένας θανατός είναι πάντα δύσκολη υπόθεση και πολύ προσωπική.
Καθένας την «ξεπερνα» διαφορετικά αν την «ξεπερνα» ποτέ. Κατα την γνώνη μου σβήνει το φως και τέλος. Γι' αυτό πιστεύω οτί αυτό που μένει είναι οι πράξης και η αγάπη που αφήνει ο καθένας μας στους γύρο του και γενικά στον κόσμο.
Ίσος αν όλοι πίστευαν στο τώρα και δεν περίμεναν μια άφεση αμαρτιών να ήταν διαφορετηκά τα πράγματα.
Όσο για τους κακούς που δεν παθάινουν τίποτα είναι λίγο σχετικό το θέμα και ίσος , μερικές φορές ο θάνατός να τους πέφτει πολύς.
Όπως λέει και η Χάρούλα: Ξενύχτισα στην πόρτα σου και σιγοτραγουδώ Εδω είναι ο Παράδισος κι η Κόλαση είναι έδω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Μιχαέλα]

Πραγματικά συλλυπητήρια για τη φίλη σου. Εγω πιστεύω σε αυτο που λένε ''αθανασία της ψυχής" και της κάθε ψυχής βασικά! Τώρα τι ακριβώς γίνεται μετα τον θάνατο.. μάλλον θα το μάθουμε όταν έρθει η ώρα Νομίζω οτι συμβαίνει κατι που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να το αντιληφθεί παρόλο που πιστεύω οτι είχε και έχει την δυνατότητα. Σίγουρα υπάρχει κάποιος λόγος που είμαστε εδω και όχι μονο εμεις αλλα όλα τα πλάσματα. Τα πάντα έχουν ενα σκοπό αυτό είναι το μόνο σίγουρο και με τον θάνατο φτάνουμε στον σκοπο αυτό

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[lactoula]

Δεν μπορω να βγαλω το θεμα αυτο απο το μυαλο μου... Μου εκανε κλικ απο την αρχη. Αλλα ενω στο μυαλο μου οι σκεψεις ειναι τοσες πολλες, δεν μπορω να τις τιθασευσω στο χωρο της απαντησης... Ειναι και η ωρα περασμενη... Ο χειροτερος μου εφιαλτης...να πεθανει ενα απο τα τρια πιο αγαπημενα μου συγγενικα προσωπα! Το τρεμω το γεγονως αυτο! Και ο δικος μου ο θανατος με προβληματιζει, ειδικα το τελευταιο καιρο κατι εχω παθει με τα τροχαια και οταν ειμαι σε ενα μεταφορικο μεσο περνανε δυσαρεστες σκεψεις απο το μυαλο μου.. Παντως θα ηθελα να ειναι γρηγορος,να μην καταλαβω τον πονο.
Παντα τα μεταφυσικα με γοητευαν, και τι πιο μεταφυσικο απο τον θανατο? Ειμαι απο τους αισιοδοξους που πιστευουν σε μιας μορφης συνεχειας μετα το θανατο.? Ολοι δεν λενε οτι στο συμπαν τιποτα δεν χανεται? Απλα αλλαζει μορφη, αρα γιατι να ειναι εξαιρεση ο θανατος? Η μηπως δεν ειναι αισιοδοξια αλλα ενας μεγαλος φοβος για την ανυπαρξια ? Αν ειναι τελικα η εξαιρεση ο θανατος και μετα απλα χανομαστε? Απλα σβηνουμε απο το συμπαν?... Ειναι μια τρομακτικη σκεψη, αρα μαλλον ειμαι φοβιτσιαρα και οχι αισιοδοξη... Βεβαια κανεις δεν μπορει να απαντησει αυτα με σιγουρια, ετσι μου μενει η ελπιδα οτι θα συνεχισω να υπαρχω και μετα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μελινάκι]

πολυ ανθρωποι παντος πιστευουν πως ειμαστε περαστικοι απο τη ζωη μας στη γη και πως προοριζομαστε να ζησουμε ξανα κοντα στο θεο στον ''παραδεισο'' παντος αποκλειετε να ειναι χειροτερο αφου ειναι σιγουρα κοντα στο θεο...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

Ένα απόγευμα, όταν η Νερίνα ήταν δύο μηνών περίπου, την κρατούσα αγκαλιά και κάναμε την καθιερωμένη πια απογευματινή βόλτα μέσα στο σπίτι ακούγοντας μουσική. Εάν και ήταν Γενάρης ήταν ένα καθαρά ανοιξιάτικο απόγευμα-αλκυονίδες γαρ, από τις πιο ωραίες που έχω ζήσει-, ήμασταν μόνες μας στο σπίτι, ακούγαμε Βιβάλντι και παρόλα αυτά στο σπίτι έμοιαζε σαν μην ακουγόταν κανένας ήχος. 'Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ένοιωθα απόλυτα ευτυχισμένη και γεμάτη. Την έσφιξα στην αγκαλιά μου και της είπα "πως θα ήταν η ζωή μου εάν δεν σε είχα; Πως μπόρεσα να ζήσω τόσα χρόνια χωρίς εσένα;". Και τότε τρόμαξα. Τέσσερα χρόνια πριν η ζωή μου είχε γίνει κομμάτια. Είχε πεθάνει ο πρώτος μου άντρας και όλοι οι κύκλοι που είχα στήσει μέχρι τότε είχαν καταστραφεί. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι δεν ήθελα να πεθάνω -γιατί ο θάνατος ήταν και είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης μου-, αλλά πίστευα ότι δεν θα μπορούσα να ξαναβρώ τρόπο να "ζήσω". Και τότε σκέφτηκα: "Ας υποθέσουμε ότι σου έλεγε τώρα κάποιος ότι μπορεί να ξαναγυρίσει η ζωή σου εκεί που σταμάτησε και να συνεχίσεις τη ζωή σου πάλι μαζί με το Γιώργο, τι θα έλεγες; Θα άλλαζες τη ζωή που έχεις τώρα με αυτήν που είχες τότε;". Και τρόμαξα, τρόμαξα πάρα πολύ, γιατί δεν μπορούσα να αποφασίσω, δεν ήθελα μάλλον να διαλέξω ή έστω να μπω στη διαδικασία να το σκεφθώ. Από τότε είμαι μονάχα ευγνώμων για όλα όσα έχω. Δεν ξέρω εάν υπάρχει κάτι μετά, δεν ξέρω εάν θέλω να υπάρχει κάτι μετά, ξέρω μονάχα ότι πήρα μια ευκαιρία ακόμα και για όσο κρατήσει λέω να την χαρώ.
Υ.Γ. Άκουσα κάτι καλό στους Σινγκλς. Πάνω κάτω έλεγε κάτι τέτοιο: " Όταν πεθαίνεις παίρνεις μαζί σου ένα μοναχά ντι-βι-ντι (τα έχουν φτύσει τα αγγλικά στο κομπιούτερ μου για αυτό γράφω έτσι) με γραμμένη όλη τη μέχρι τώρα ζωή σου. Για όλα τα καλά που έζησες και έκανες παίρνεις τη χαρά που σου αναλογεί και αυτός είναι ο Παράδεισος και για όλα τα κακά που προξένησες στους άλλους παίρνεις στο μέγιστο βαθμό το πόνο που τους προκάλεσες και αυτό είναι η κόλαση. Μου φάνηκε δίκαιο ως μεταθανάτια προοπτική, αλλά πάλι δε θέλω να το ξέρω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[cloud]

Εγώ είμαι μάλλον λίγο πιο κυνική.. Πιστεύω πως μετά τον θάνατο δεν υπάρχει τίποτα, πως δεν μένει κάτι από μας, ούτε μετατρεπόμαστε σε κάτι άλλο.
Ίσως το βλέπω έτσι το θέμα επειδή δεν πιστεύω σε κάποιου είδους Θεό..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μελινάκι]

υπαρχει και ηθεωρια οτι η υλη δεν καταστρεφετε ουτε δημιουργηται αρα ισως ειναι λιγο σκληρο αλλα μαλλον το σωμα απικοδομηται η ψυχη ομως ειναι αυτη που παει κοντα στον θεο..ή ξαναγεννιετε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mimikaki]

Ένα είναι το σίγουρο: Σε αυτή τη ζωή είμαστε περαστικοί, είναι τόσο μικρή που δεν προλάβαίνεις να την χαρείς..βιάζεσαι να τα ζήσεις όλα να τα δοκιμάσεις όλα, να τα δείς όλα...Το ταξίδι είναι αβέβαιο και απροσδιόριστο σε χρονίκή διάρκεια που καμιά φορά είναι αστείο το ότι το ζούμε σαν να μην το συνειδητοποιούμε...Μοιάζουμε με ήρωες !!!

Καλύτερα να ζείς κάθε μέρα για το σήμερα, σαν να μήν υπάρχει αύριο γιατί στο κάτω κάτω κανείς δεν μας εγγυάται εαν υπάρχει αύριο...

Το μετά ? Αν γνωρίζαμε μπορεί και να μην μας φαινόταν τόσο μαγική η ζωή που ζούμε σήμερα...

Φορτώνουμε με αναμνήσεις το DVD, όπως είπε και η Νερίνα και πάμε για αλλού!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Ωραια θα ήταν να παταμε σε πίνακες ζωγραφικής με λουλουδια οπως στο Θα σε βρω στον Παράδεισο με τον Ρομπιν Γουίλιαμς. Ομως δυστυχώς δεν πιστευω στο οτι η ψυχή ειναι ενεργεια και οχι υλη και δεν πεθαίνει.Πιστευω οτι χανεται με το σώμα Κι αφου ο εγκεφαλος δεν λειτουργει πια δεν μπορει να βλεπει όνειρα... Για τις μεταθανάτιες εμπειρίες που ακουμε, η μορφινη που χυνεται στον εγκεφαλο δυμιουργει παραισθησεις που τις μεταφραζουν σαν μεταθανάτιες εμπειριες.¨ολοι πουυ μας τα λενε γύρισαν, δεν γύρισαν; Αρα ζουσαν, δεν πέθαναν ποτε, ήταν απλά κοντα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mimikaki]

Θα σε παραπέμψω σε ένα τραγούδι που έβαλε τώρα στο ράδιο...Τυχαίο?? Την ώρα που διαβάζω αυτό??
Είναι των "Queen" Who wants to live forever??"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Fotini]

Λυπάμαι για το θάνατο της φίλης σου, Όλγα. Είναι τραγικό να φεύγει κάποιος που αγαπάς. Το τέλος είναι για μένα εφιάλτης. 'Ομως, είναι κάτι που δεν μπορούμε να πολεμήσουμε, όταν είναι να έρθει, θα έρθει. Και θα σημαίνει ότι ο ρόλος μας πάνω σε αυτό τον πλανήτη έφτασε στο τέλος του. Πάντα πίστευα ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο, ακόμα και ο θάνατος. Απλά μπορούμε να παρηγορηθούμε με τη "ρομαντική" σκέψη ότι προερχόμαστε από τη φύση και σε αυτή γυρνάμε. Είμαστε το "ίδιο" με τα υπόλοιπα ζώα, τα φυτά, τα δέντρα, τη θάλασσα. Το σώμα μας αποτελείται από αστρική ύλη και πεθαίνοντας επιστρέφουμε στη μήτρα από την οποία προήλθαμε. Δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω τις σκέψεις μου κατανοητές, αλλά τελικά είμαστε πολύ μικροί και ασήμαντοι σε σχέση με τη Μητέρα Φύση, τη Γη και ό,τι υπάρχει "εκεί έξω". Μία μικροσκοπική κουκίδα στο άπειρο. Και πάλι λυπάμαι πολύ για τη φίλη σου. Ελπίζω να πήρε μαζί της μια ωραία ζωή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ruko]

Ομως δυστυχώς δεν πιστευω στο οτι η ψυχή ειναι ενεργεια και οχι υλη και δεν πεθαίνει.Πιστευω οτι χανεται με το σώμα

Συμφωνώ απόλυτα. Όμως να προσθέσω (ίσως επειδή έχω σκανδαλωδώς καλή διάθεση σήμερα) ότι δεν υπάρχει λόγος να στεναχωριόμαστε: ο θάνατος είναι το αντίθετο της ζωής, άρα όπου υπάρχουμε εμείς δεν υπάρχει θάνατος και όπου υπάρχει ο θάνατος δεν υπάρχουμε εμείς (Επίκουρος - αν θυμάμαι καλά). Στην πραγματικότητα, ο θάνατός (μας) δεν μας αφορά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aretha]

ο θάνατος είναι το αντίθετο της ζωής, άρα όπου υπάρχουμε εμείς δεν υπάρχει θάνατος και όπου υπάρχει ο θάνατος δεν υπάρχουμε εμείς (Επίκουρος - αν θυμάμαι καλά).

Καλά θυμάσαι, Επίκουρος! (Επίκουρος rulez, btw)

Στην πραγματικότητα, ο θάνατός (μας) δεν μας αφορά.

Αλήθεια. Αυτό που μας αφορά είναι η επίγνωση του επικείμενου θανάτου, προνόμιο αποκλειστικό του ανθρώπινου είδους.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Για μένα το χειρότερο είναι να "πεθάνω" πριν πεθάνω!
Αυτό Ολγα το είχε πει μια καθηγήτρια μας...Τη θυμάσαι φυσικά.

Μόνο αυτό με φοβίζει κι εμένα. Κατά τα άλλα ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει ο φυσικός θάνατος (τι συμβαίνει μετά κτλ κτλ...).
Η ζωή μετράει....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Poly]

...

Λυπάμαι πολύ για τη φίλη σου. Αν θέλεις διάβασε τα παρακάτω, ίσως να σε κάνουν να νιώσεις λιγουλάκι καλύτερα...


Μέχρι πρόσφατα πίστευα ο ο Θάνατος δεν με αφορά. Και ότι οι δικοί μου άνθρωποι θα ζουν για πολύ... Και ότι πριν να πεθάνει κάποιος υπάρχουν ενδείξεις και το παίρνεις σιγά-σιγά απόφαση...

Μέχρι που... Το 2001 ο πιο γλυκός άνθρωπος του κόσμου όλου, αυτός που του χρωστάω τη ζωή μου, την ανάσα μου, έφυγε...
Και δεν είχα προλάβει να του πω ούτε "γειά", ούτε "καλό ταξίδι", ούτε να του δώσω ένα φιλί, όπως έκανα πάντα πριν φύγει. Δεν είχα προλάβει ούτε να του πω ότι θα τον ξαναδώ...

Έπρεπε από κει και πέρα να συμβιβαστώ με μια ιδέα που μέχρι τότε ήταν άγνωστη λέξη για μένα, θάνατος. Δεν είχα στον κύκλο μου κάποιον που είχε χάσει δικό του άνθρωπο. Νόμιζα οτι κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί τι περνάω. Την επόμενη εβδομάδα μετά την κηδεία, ξαναγύρισα στην Αγγλία όπου και έμενα και είχα εξοργιστεί με όλο το κόσμου που συνέχιζε την ζωή του κανονικά, δούλευε κανονικά, γλένταγε κανονικά...
Δεν είχε αλλάξει τίποτα. Με έβλεπαν να φοράω μαύρα και με κοιτούσαν στη δουλειά καχύποπτα, σαν να ήμουν μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης...
Είχα εξοργιστεί και με όλους αυτούς που μου έλεγαν ότι μετά το θάνατο είναι το απόλυτο τίποτα, το σώμα το τρώνε τα σκουλίκια και η ψυχή δεν υπάρχει - "αυτά είναι για μικρά παιδιά και για γέρους", μου είχε πει ο εργοδότης μου κάποια στιγμή.
Είχα εξοργιστεί και με όλους αυτούς που μου έλεγαν να κάνω πράγματα για να ξεχαστώ. ΔΕΝ ήθελα να ξεχαστώ. Γιατί να ξεχαστώ;

Όλο αυτό το διάστημα για μένα ο πατέρας μου είναι κοντά στο Θεό που πίστευε, και με βλέπει από ψηλά, και με συντρόφευει όταν εγώ φοβόμαι, και με συμβούλευει όταν το έχω ανάγκη. Και κάποιες στιγμές έτσι στο άσχετο μου έρχεται μια ανάμνηση, που θα τη μοιραστώ με κάποιον. Με αυτό τον τρόπο ο πατέρας μου ζει. Σε ένα άλλο άλλο επίπεδο, μαζί με όλους αυτούς συγγενείς και φίλους που τον ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια.
Το πιο δύσκολο ήταν να συνηθήσω οτι δεν θα τον ξαναδώ. Μέχρι που άρχισα να τον βλέπω στα όνειρα μου. Πότε-πότε εμφανίζεται και τα λέμε λίγο. Και όλα γίνονται ευκολότερα!

Μπορεί να τα βλέπω τα πράγματα ρομαντικά και να μην έχω συμβιβαστεί με το απόλυτο κενό, την ιδέα του θανάτου. Υπάρχουν στιγμές που τρομάζω οτι όλα μπορεί να τελειώσουν απότομα και άχαρα.
Και τότε φοβάμαι... Και τότε ο πατέρας μου είναι εκεί και με στηρίζει..!

Πιστεύω τελικά οτι κάπου πάμε, κάπου καλύτερα. Κάπου πιο κοντά. Κάπου πιο όμορφα...
Μπορεί άλλωστε κανείς να με πείσει για το αντίθετο;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.