Μια ιστορία ελληνονορβηγικής γατοαγάπης

[παμαμπου]

μία κούτα με 4 μικρά,ουτε καν απογαλακτισμένα,παρατημένη σε στενάκι των χανίων..
με τα μικρά τρελαμένα κ αποσυντονισμένα να κυνηγούν από πίσω,όποιον άνθρωπο περνούσε.ήμουν απελπισμένη..τι να έκανα;ο δρόμος ήταν σίγουρος θάνατος γι αυτά..ήθελαν μπιμπερό.ήθελαν ζεστασιά κ κυρίως ασφάλεια.να πάρω 4 μικρά στο σπίτι;τι θα τα έκανα μετά που θα είχαν μάθει αποκλειστικά με ανθρώπους;χώρια που έπρεπε να λείπω συχνά εκείνη την περίοδο.
κ μες την απελπισία μου..2 από μηχανής θεές.δύο νορβηγίδες που μόλις είχαν φτάσει για διακοπές από την πατρίδα τους.είδαν τα μικρά και ξετρελάθηκαν.tα περιμάζεψαν χωρίς δεύτερη σκέψη στο νοικιαζόμενό τους.άλλαξαν όλο το πρόγραμμά τους και αφοσιώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά σε αυτά.''τα χανιά δε χάνονται..μου είπαν..αυτά τα μικρά μπορεί όμως να χαθούν''.τα τάιζαν,τα ζέσταναν και κυρίως τους πρόσφεραν ασφάλεια.
στο ενδιάμεσο (αυτά τα διαβολάκια ήταν σταλήθεια τυχερά) βρήκα έναν ζωόφιλο,που χρειάζόταν γάτες για το κτήμα του!
όμως..επειδή ήταν πολύ μικρά δε γινόταν να πάνε άμεσα στο κτήμα.και οι νορβηγίδες θα έφευγαν..εκ των πραγμάτων τα μικρά κατέληξαν για ένα μήνα στο μπαλκόνι μου..
σουσουρο στη γειτονιά..οι ιδιοκτήτες του σπιτιού να γκρινιάζουν μέσα από τα δόντια τους.δε με ένοιαξε καθόλου.
ήταν ο πιο παιχνιδιάρης..ο πιο απίθανος και ο πιο υπέροχα κουραστικός μήνας της ζωής μου..
συνηθισμένα στους ανθρώπους αυτά τα διαολάκια..με το που άνοιγα την πόρτα ορμούσαν μέσα.άντε να βρεις 4 γατάκια κρυμμένα μες στο σπίτι.ευτυχως τα ξετρύπωνε η παμαμπου.
δε σας λέω δε,τι γινόταν εκεί γύρω στις 6 το πρωί όταν ξύπναγαν κ τα 5 μαζί κ ήθελαν φαγητό!
δε μετανιώνω λεπτό όμως.
τώρα είναι ευτυχισμένα στην άπλα και την ασφάλεια του κτήματος..χαρούμενα κ πια απαλλαγμένα από τη βλακεία κ την κακία του κόσμου που τα παράτησε σε αργό θάνατο αλλά κ τυχερά από την αγάπη δυο νορβηγίδων κι ενός φιλόζωου έλληνα που τα προστάτευσαν.
takk νορβηγίδες..όπως λέτε εκεί στο μακρινό βορρα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[moukelis]

Απάντηση: μια ιστορία ελληνορβηγικής γατοαγάπης.

Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι...Μπραβο και στις τρεις σας!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[value_char]

Μπραβο σας! Μακαρι να υπηρχαν μονο τετοιοι ανθρωποι με αγαπη για τα μικρουλια!!! Ειναι πολυ γλυκα και πανεμορφα !!! Ευχομαι να τρεχουν και να παιζουν σαν τρελα στο νεο τους κτημα!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.