Μια συγκινητική ιστορία

[Sarah]

Όταν ήμουνα 12 χρονών και μετά από πολλά παρακάλια στην μαμά μου, συμφώνησε να πάρουμε ένα σκυλάκι. Το πήραμε από μια φίλη της που γέννησε η σκυλίτσα της. Ήταν ένα ημίαιμο κοκεράκι σπανιελ, μαύρο με μπέζ βουλίτσες πάνω από τα ματάκια του. Το πήραμε 2 μηνών. Το λατρέψαμε όλοι στην οικογένεια. Ήταν πολύ γλύκας τον φωνάζαμε Τόμυ. Ήταν η συντροφία μου και όταν είμουν στεναχωρημένη και έκλαιγα ερχόταν και μου έγλυφε τα δάκρυα.
10 χρόνια μετά χάσαμε την μαμά μου από αιφνίδιο θάνατο. (στο μεταξύ εγώ είχα παντρευτεί και ζούσα με τον άντρα μου σε άλλο σπιτι και είχα αποκτήσει τπ μελινακι που ήταν τότε 9 μηνών).Όταν λοιπόν άρχισε η μαμά μου να μην αισθάνεται καλά φωνάξαμε ασθενοφόρο και την πήγαμε στο νοσοκομείο. Ο Τόμυ φυσικά έμεινε σπίτι. Η μητέρα μου τελικά πέθανε στο ασφενοφόρο καθ' οδόν για το νοσοκομείο. Το συγκλονιστικό είναι ότι όταν γύρίσαμε σπίτι μετά από 2 ώρες συγκλονισμένοι από το κακό που μας βρήκε, βγήκε η γειτόνισσα η οποία δεν ήξερε τι είχε συμβεί και μου είπε ότι στις 6 το απόγευμα ο Τόμυ έβγαλε μια κραυγή και άρχισε να ουρλιάζει και να κλαίει δυνάτα. Η μητέρα μου ξεψύχισε στις 6 ακριβώς.
Η συνέχεια της ιστορίας με πληγώνει ακόμα και τώρα 14 χρόνια μετά από αυτό το γεγονός και αισθάνομαι τύψεις απέναντυ στον Τόμυ. Γιατι έκανα κάτι που δεν το συγχωρώ ακόμα στον εαυτό μου. Δεν μπορώ να καταλάβω πως το έκανα εγώ αυτό στον Τόμυ που υπεραγαπόυσα. Σ'αυτόν που μου έγλυφε τα δάκρυα όταν έκλαιγα. Τι έκανα? Πολλά και πολύ κακά πράγματα...ασυγχώρητα.Μετά απο 1 εβδομάδα τον πήρα με το λουράκι και τον πήγα στον κτηνίατρο για να του κάνει ευθανασία. Ναι! και όμως το έκανα! Δεν μπορώ να το πιστέψω! Η αλήθεια είναι ότι είχα χάσει τον κόσμο από τον χαμό της μητέρας μου και δεν μπορούσα να βλέπω τον Τόμυ να με κοιτάει με τα θλιμμένα ματάκια του. Ήθελα να φύγει κι αυτός μαζι με την μαμά μου. Τελικά ευθανασία δεν έγινε γιατι ο κτηνίατρος μου είπε ότι δεν θέλει να το κάνει αυτό σε ένα υγιές σκυλί. Τον παρακάλεσα αλλά αυτός ήταν ανένδωτος. Μου είπε ότι θα βοήθήσει να το δώσουμε για υοθεσία. Τελικά τον πήρε η θεία μου για λίγες μέρες μέχρι να βρεθεί οικογένεια για τον Τόμυ. Και εδώ συνέβει το εξής κουφό. Να σημειώσω ότι η θεία μου έμενε αρκετά μακριά από το σπίτι μας (εγώ και ή μαμά μου μέναμε στην ίδια πολυκατοικία). Πήρε τον Τόμυ με το αυτοκίνητο και τον πήγε σπίτι της ( 10 λεπτα με το αυτοκίνητο μακρια).Και μια μέρα που τον έβγαλε βόλτα της έφυγε. Με πήρε τηλ και μου είπε ότι έχασε τον Τόμυ. Μετά από καμία ώρα και ενώ γύριζα στο σπίτι που είχα βγεί στο μεταξύ για να ψωνίσω, τον βρήκα στην είσοδο της πολυκατοικίας να κάθετε, μιας και δεν μπορούσε να μπει μέσα γιατι η πόρτα ήταν κλειστή. Τρελλάθηκα!! Δεν μπορώ να καταλάβω πως βρήκε τον δρόμο, ενώ δεν είχε κάνει ποτέ αυτή την διαδρομή με τα πόδια παρα μόνο μια φορα με το αυτοκίνητο. (όταν τον είχε πάρει η θεία μου) Ποτέ δεν είχε ξαναπάει σπίτι της στο παρελθόν. Τελικά ο Τόμυ υοθετήθηκε από ένα ζευγάρι. (το όποιο είχε εξοχικό κοντά στο εξοχικό μας σπίτι)Δεν έμαθα ποτέ νέα του. Δεν ήθελα να μάθω. Δεν ήθελα να τον ξαναδώ. Μέχρι που τον συνάντησα ξανά μπροστά μου στο εξόχικό μας. Και τότε έκανα το εξής φρικτό! Του πέταξα πέτρα για να μην ξαναέρθει. Αυτός γύρισε με κοίταξε και έφυγε. Ακόμα έχω σαν εικόνα το βλέμα του. Αναρωτιόταν γιατί? Γιατί του το κάνω εγώ αυτό? Δεν τον ξαναείδα πότε από τότε. Δεν ξαναήρθε ποτέ ξανά στο εξοχικό μας..........Και τι δεν θα 'δινα να μπορούσα να τον ξαναδώ και να του πω:

Συγνώμη Τόμυ.........

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

Πολυ συγκινητικη ιστορια.
Κατω απο δυσκολες και πιεστικες ψυχολογικες καταστασεις, δεν ξερουμε τι κανουμε...
Ισως ο Τομυ σου θυμιζε το θανατο της μητερας σου που μαλλον θα ηθελες να ξεχασεις!
Το πιο σημαντικο ειναι οτι εχεις μετανιωσει για οτι εκανες και ειμαι σιγουρη πως ο σκυλος θα το εχει νιωσει!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Sarah]

Μακάρι sardela. Ακόμα κλαίω όσο τον σκέφτομαι. Τωρα βέβαια θα έχει πια πεθάνει... Ελπίζω να με έχει συγχωρέσει...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

Εγω στη θεση σου, ισως να πηγαινα στο ζευγαρι που τον ειχε να ρωτουσα για αυτον....
Πως πεθανε, αν ηταν καλο σκυλι κτλ...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

ναι κεγω αυτο θα εκανα στην θεση σου θα πηγαινα να ρωτησω για τον τομμυ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Νομιζω οτι το εδιωχνες και το ηθελες πεθαμενο για να μη σου θυμιζει ποσο λυποσουνα, μαλλον δεν το αντεχες , ε το καταλαβε κι αυτο και εφυγε πια, ετσι ειναι τα ζωα εχουν κι αυτα τα ορια τους αν τα πολυδιωχνεις καταλαβαινουν οτι δεν τα θες και σε αποχωρίζονται κι αυτα παντως καλυτερα ετσι παρα να τον θανατωνες αυτο ειναι πολυ εγωιστικο οντως. Ευτυχως που τωρα σκεφτεσαι αλλιως ασυνειδητα ομως σου βγαινει μια απεχθεια η θυμος γι αυτο το καημενο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[AGGELIKI]

εχω στεναχωρηθει πολυ με αυτο και δεν καταλαβαινω,οση κι αν ηταν η στεναχωριασου με την μαμα σου,τι εφταιγε το καιμενο το σκυλακι,φανταζομαι πως θα αισθανοταν ετσι οπως του φεροσουνα και στεναχωριεμαι πολυ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[rotonda]

Σίγουρα αυτή η ιστορία σου έχει αφήσει "κάτι" που δεν έχεις ξεπεράσει. Όμως τι είναι αυτό που την ενεργοποίησε στο μυαλό σου και σ' έκανε να την γράψεις (και πολύ καλά έκανες) μετά από τόσα χρόνια; Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να το ψάξεις με κάποιο ψυχολόγο. Ίσως έτσι ξαλάφρωνες από το βάρος που νιώθεις, το οποίο μπορεί να οφείλεται ελάχιστα στο πώς φέρθηκες στον Τόμυ τότε. Το σίγουρο είναι πως οι ενοχές είναι απίστευτα ψυχοφθόρες αν απλώς αφεθείς σ' αυτές.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Ευτυχως που ο κτηνιατρος δεν δεχτηκε να του κανει ευθανασία!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mimikaki]

σιγουρα ενας ψυχολογος θα το εξηγουσε.... τι τραβανε τα καημενα τα ζωακια πολλες φορες εξ αιτιας των ανθρωπων...ηταν πολυ σκληρο αυτο που εκανες sarah... αλλα τουλαχιστον μετανοιωσες και αυτο ειναι το σημαντικο...
εγω παντως δεν θα μπορουσα να το παω για ευθανασια... θα προτιμουσα να αυτοκτονισω η ιδια!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[RedCat]

και εμένα πραγματικά αυτή η αντίδραση, με την ευθανασία με σόκαρε...δεν θα μπορούσα να την καταλάβω. και καλά εσύ αλλά κάποιος να σε συγκρατήσει δεν υπήρχε; τελοσπάντων..σε τέτοιες καταστάσεις και εχω ζήσει παρόμοιες, όχι μια, πήρα δύναμη από το ζωάκι που ήταν δίπλα μου...μεγάλη δύναμη..ίσως και γι'αυτό να μην μπορώ να καταλάβω την αντίδρασή σου...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Sarah]

Εγω στη θεση σου, ισως να πηγαινα στο ζευγαρι που τον ειχε να ρωτουσα για αυτον....
Πως πεθανε, αν ηταν καλο σκυλι κτλ...

Δεν ήξερα πιο ήταν αυτό το ζευγάρι γιατί το πήγε ο πατέρας μου, ούτε ήθελα τότε να μάθω. (σας είπα δεν μπορώ να εξηγήσω το γιατί). Ούτε τώρα ξέρω ποιοί είναι. Και δεν έχω δυνατότητα να μάθω.

Νομιζω οτι το εδιωχνες και το ηθελες πεθαμενο για να μη σου θυμιζει ποσο λυποσουνα, μαλλον δεν το αντεχες , ε το καταλαβε κι αυτο και εφυγε πια, ετσι ειναι τα ζωα εχουν κι αυτα τα ορια τους αν τα πολυδιωχνεις καταλαβαινουν οτι δεν τα θες και σε αποχωρίζονται κι αυτα παντως καλυτερα ετσι παρα να τον θανατωνες αυτο ειναι πολυ εγωιστικο οντως. Ευτυχως που τωρα σκεφτεσαι αλλιως ασυνειδητα ομως σου βγαινει μια απεχθεια η θυμος γι αυτο το καημενο.

Ακριβώς έτσι είναι αλλά τώρα πια δεν μου βγαίνει θυμός. Τότε ναι τωρα όχι. Τώρα μισώ τον εαυτό μου γι 'αυτό που έκανα. Και λυπάμαι που δεν έχω την δυνατότητα να επανορθώσω. Αγαπούσα τα ζώα από τότε που είμουνα μικρή μέχρι τώρα και θα τα αγαπάω πάντα. Αλλά ήταν πολύ ισχυρό το σοκ απο το θάνατο της μητέρας μου και μου βγήκε έτσι. Δεν ξέρω πως αλλιώς να το εξηγήσω. Ευχομαι να μην συμβεί σε κανένα

εχω στεναχωρηθει πολυ με αυτο και δεν καταλαβαινω,οση κι αν ηταν η στεναχωριασου με την μαμα σου,τι εφταιγε το καιμενο το σκυλακι,φανταζομαι πως θα αισθανοταν ετσι οπως του φεροσουνα και στεναχωριεμαι πολυ.

Σιγουρα αισθανόταν το καήμενο και το σοκ του ήταν μεγάλο. Γιατί έχασε την μαμά μου που τη λάτρευε, και γιατί εγώ του έδειξα αυτό το σκληρό πρόσωπο.

Ευτυχως που ο κτηνιατρος δεν δεχτηκε να του κανει ευθανασία!

Ευτυχώς. Αλλά ξέρεις γιατι το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν η ευθανασία? Γιατι ήξερα ότι δεν θα ζούσε καλά χωρίς την μαμά μου γιατι την λάτρευε. Πίστευα πως θα ήταν δυστυχυσμένο. Έζησε μαζί μας 9΄-10 χρόνια . Πως θα μπορούσε να συνηθήσει σε ένα άλλο σπίτι? Αυτό σκεφτόμουνα και πίστεψα πως για να μήν υποφέρει θα ήταν καλύτερη λύση η ευθανασια .

και εμένα πραγματικά αυτή η αντίδραση, με την ευθανασία με σόκαρε...δεν θα μπορούσα να την καταλάβω. και καλά εσύ αλλά κάποιος να σε συγκρατήσει δεν υπήρχε; τελοσπάντων..σε τέτοιες καταστάσεις και εχω ζήσει παρόμοιες, όχι μια, πήρα δύναμη από το ζωάκι που ήταν δίπλα μου...μεγάλη δύναμη..ίσως και γι'αυτό να μην μπορώ να καταλάβω την αντίδρασή σου...

Πόσο δίκιο έχεις!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Γιατι ήξερα ότι δεν θα ζούσε καλά χωρίς την μαμά μου γιατι την λάτρευε. Πίστευα πως θα ήταν δυστυχυσμένο. Έζησε μαζί μας 9΄-10 χρόνια . Πως θα μπορούσε να συνηθήσει σε ένα άλλο σπίτι? Αυτό σκεφτόμουνα και πίστεψα πως για να μήν υποφέρει θα ήταν καλύτερη λύση η ευθανασια

Σε μένα φαινεται ξεκαθαρο οτι ο σκυλακος θα ζουσε μια χαρα , μαλλον εσυ δεν μπορουσες καθολου να φανταστεις πως γινεται να ξεπεραστει ο θανατος της μαμας σου απο εκεινον γιατι νομιζες οτι σκεφτεται οπως εσυ τοτε δηλαδη οτι υποφερει τρελα.. σιγουρα θα σου ειχε περασει και σενα η σκεψη τοτε οτι θα θελες κι εσυ να πεθανεις μαζι της... φαινεται οτι η μαμα σου ηταν πολυ σημαντικη για σενα.

Τώρα μισώ τον εαυτό μου γι 'αυτό που έκανα. Και λυπάμαι που δεν έχω την δυνατότητα να επανορθώσω.

Δεν ειναι πολυ αποτελεσματικο το να μισεις εσενα.. φαινεται ομως οτι εισαι ανθρωπος που αισθανεται πολυ εντονα και ακραια καποιες στιγμες κα οντως μια ψυχοθεραπεια θα σε βοηθουσε πολυ, αποψη μου. Οσο για τον σκυλουκο αν ημουνα στην θεση σου καταρχας θα εψαχνα εξονυχιστικα να βρω που δώθηκε και που ειναι τωρα απο διασπαρτες πληροφορίες κι αν τα βρισκα σκουρα θα κοιτουσα να κατανοησω τον εαυτο μου, να τον συνχωρεσω για οτι εκανε και να κατευθυνω τις τυψεις μου βοηθωντας αλλα ατυχα σκυλακια πχ σ'ενα σωματειο. Γιατι τα συγνωμη εδω αν και ειναι η αρχη μιας εσωτερικής επεξεργασίας που σιγουρα κανεις και ειναι καλο που γίνεται αξιζει να γινουν και πράξεις. Εχεις πολλα να κανεις λοιπον αν πρεαγματι ενδιαφερεσαι για τον σκυλο, για τα ζωα αλλα και για τον εαυτο σου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[χριστινα]

Κι εγω λυπήθηκα με την ιστορία.

Αλλά αν σε παρηγορει σε ακραιές συνθηκες κι εγω είχα ακραίες αντιδράσεις κάποιες φορές (με ζωάκια κ ανθρωπους) Αν κι εσυ με ξεπέρασες..... Σε μια πολύ κακή εποχή μου, πριν χρόνια για ασημαντη αφορμη καταδιωκα τον γατουλη μου να τον δειρω σε όλο το σπίτι. Οταν τον στριμωξα και του εριξα 2,3 γερες, με κόλλησε το βλέμμα του!!! Εντρομο.... Και τότε αποφάσισα ποτέ πάλι να μη το κανω αυτο και να μη τρομάξω έτσι ενα απροστατευτο ζωάκι. Και το έπραξα!!
Μη το ψάχνεις. Ολοι έχουμε κανει ή πει πράγματα που δεν επρεπε και που πληγωσαν. Το καλό όταν το κατανοεί κανείς ειναι πως προσπαθει συνειδητα να αποφευγει τέτοιες αντιδράσεις, για να μη μετανοιωνει αργότερα.... Τουλαχιστον εγω πλέον, γνωρίζοντας τον εαυτό μου, πριν αντιδράσω με ακραιο τρόπο αυτο σκέφτομαι.... Και λειτουργησε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Sarah]

Αυτή η ιστορία έχει συμβεί πρίν 14 χρόνια και την μοιράστηκα μαζί σας για να το βγάλω από μέσα μου και για να ζητήσω δημόσια συγνώμη. Δεν πρόκειτε ποτέ να κάνω κακό σε ζώο. Αυτή τη στιγμή έχω έναν γατούλι που τον πήρα από τον δρόμο όπου τον είχαν εγκαταλήψει. Για την ακρίβια τον βρήκε η κόρη μου και τον έφερε εξαντλημένο και αφυδατομένο. Και μια σκυλίτσα ημίαιμη λυκοσκυλούλα, τη οποία μας την χάρισαν κάποιοι φίλοι. Και τα 2 ζώα τα υπεραγαπώ και ζούν ευτυχισμένα στον κήπο μας. Μακάρι να γυρνούσα τον χρόνο πίσω και να είχα εξασφαλίσει και στον Τομάκο μια καλή ζωή και να είχα απαλύνει τον πόνο του και αυτός τον δικό μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Βρε δε στο πε κανεις για κακο ειναι πολυ καλα αυτα που εχεις κανει ηδη και οτι τα λες.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Ευτυχώς. Αλλά ξέρεις γιατι το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν η ευθανασία? Γιατι ήξερα ότι δεν θα ζούσε καλά χωρίς την μαμά μου γιατι την λάτρευε. Πίστευα πως θα ήταν δυστυχυσμένο. Έζησε μαζί μας 9΄-10 χρόνια . Πως θα μπορούσε να συνηθήσει σε ένα άλλο σπίτι? Αυτό σκεφτόμουνα και πίστεψα πως για να μήν υποφέρει θα ήταν καλύτερη λύση η ευθανασια .

Ναι σε καταλαβαινω απολυτα και δεν σε κατηγορω. Ομως ειναι μεγαλο λαθος τελικα να ανθρωποποιουμε τα ζωα ολοι μας. (Δηλαδη εσυ εξηγησες τη συμπεριφορα του σκυλου τοτε, με βαση τη δικη σου θλιψη).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[lactoula]

Πραγματι πολυ συγκηνιτικη ιστορια. Αν και λυπηθηκα το σκυλακι παρα πολυ! Κριμα. Βεβαια καταλαβαινω τους λογους σου και εχεις μετανοιωσει πραγματικα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

πριν ενα μηνα επρεπε να κοιμησουμε τον σκυλο μας μιας ηταν σε μεγαλη ηλικια δεν μπορεσα να τον χαιρετισσω περασα 15 υπεροχα χρονια μαζι του οταν τον βρηκα ηταν ενα κουταβι παρατημενο απο καποιον ανθρωπο που μαλλον τον βαρεθηκε ενα πλασματακι φοβισμενο που εγινε ο πιο πιστος μου φυλακας αγγελος ηξερε οτι δεν μπορουσα να τον εχω εδω μαζι μου στην αθηνα λογο χωρου μιας κ στο νησι ηταν σε αυλη με ολα του τα καλα με τους γονεις μου να τον προσεχουν του μιλαγα στο τηλεφωνο καθημερινα κ ομως δεν προλαβα να του πω αντιο δεν προλαβε να με δει οπως ηθελε τσπα μην το συνεχισω ακομη ειναι νοπω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Φρόσω μιλάς για το ροτβάιλερ στη Χίο????!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.