Μοναξιές;

[Lord Kratos]

anti18880, καλώς ήλθες στο MyCat!

Η μερική στείρωση είναι - κατά την γνώμη μου πάντα - ένας βάρβαρος τρόπος να στειρώσεις την θηλυκή γάτα αφού ναι μεν δεν της επιτρέπει να μείνει αλλά από την άλλη την αφήνει να ταλαιπωρείται από τους αλλεπάλληλους οίστρους και την αφήνει εκτεθειμένη στον κίνδυνο εμφάνισης ασθενειών όπως καρκίνος των γεννητικών οργάνων, πυομήτρα κλπ.
Ευτυχώς, δε νομίζω ότι υπάρχουν πλέον αρκετοί κτηνίατροι οι οποίοι προτείνουν έστω αυτόν τον τύπο στείρωσης.
Οι περισσότεροι προτείνουν μόνο την ολική στείρωση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[JoanL.]

Να πω και γω την ταπεινή μου γνώμη... Χωρίς φυσικά να θέλω να θείξω κανέναν προσωπικά, ένα γατάκι (και οποιοδήποτε ζώο) είναι ευθύνη εκείνου που το φροντίζει. Σαν "γατογονιός" πρέπει να είναι όσο καλύτερα ενημερωμένος μπορεί, όπως με θέματα τόσο σημαντικά όσο η στείρωση. ΠΡΕΠΕΙ να ρωτάμε τον κτηνίατρο (ή και περισσότερους κτηνιάτρους) για οτιδήποτε μας απασχολεί και φυσικά να ψάχνουμε οποιοδήποτε θέμα πριν πάρουμε μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί, όπως η στείρωση. (Εγώ είμαι απολύτως υπέρ της στείρωσης για πολλούς λόγους που έχουν αναλυθεί στο mycat.) Πρέπει όμως να λάβουμε σοβαρά υπ όψιν το εξής:
το ζωάκι μας δεν είναι το "λούτρινο μπιχλιμπιδάκι" μας που θα κάνει παιχνιδάκια συνεχώς και θα είναι πάντα το χαριτωμένο μας "μωράκι". Κάποτε θα του έρθει η ανάγκη να ζευγαρώσει, κάποτε θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να κάνει επίσκεψη στο γιατρό, ίσως και να πρέπει να κάνει κάποια εγχείρηση. Ένα ζωάκι θέλει φυσικά αγάπη και φροντίδα, αλλά όπως με ένα παιδί, πρέπει να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και να βλέπουμε όχι μόνο την χαριτωμένη πλευρά του, αλλά και τις δυσκολίες που ίσως θα προκύψουν. Στο κάτω κάτω, οτιδήποτε θα κάνουμε δεν το κάνουμε για μας, αλλά για το ίδιο το ζώο (π.χ. στείρωση ή άλλη εγχείρηση). Πρέπει να ξεπερνάμε τους όποιους φόβους μας, γιατί αλλιώς δεν μπορούμε να δούμε τα πράγματα καθαρά και δυστυχώς ίσως κάνουμε λάθη, λάθη που έχουν να κάνουν με την υγεία ενός ζωντανού πλάσματος. Εξάλλου, μια υγιείς σχέση (όχι μόνο με το κατοικίδιό μας, αλλά και μες τους ανθρώπους γύρω μας) αναπτύσσεται στο να προχωράμε μπροστά και να μην κολλάμε μόνο σε μία άποψη (ειδικά χωρίς να έχουμε δει αποδείξεις για την άποψη αυτή).
Επίσης, δεν βλέπω τον λόγο να φοβόμαστε τη στείρωση, αφού δεν μας έχει πει τίποτα τέτοιο και ο γιατρός Αν και η απάντηση είναι κάπως καθυστερημένη () ελπίζω όλα να πάνε καλά, αλλά πρώωωωτα από όλα να πάρετε τη συμβουλή κτηνιάτρου πριν κάνετε οτιδήποτε. Η στείρωση δεν είναι επώδυνη για το ζωάκι και δεν του αφήνει κάποια ενόχληση ή δυσάρεστο συναίσθημα.
Και φυσικά όλοι να έχουμε το νου μας για παράνομες "εκτροφές" ζώων, γιατί είναι βάναυσο έγκλημα προς όλα τα ζώα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kat-cats]

Αγαπητή φίλη τα πάντα στη ζωή μας ενέχουν κινδύνους...ακόμη κι όταν πίνουμε νερό κινδυνεύουμε να πνιγούμε. Δεν πίνουμε νερό....;; όχι βέβαια. Στη ζωή πρέπει κάποιες στιγμές να τολμάμε για να ζούμε καλά και εμείς και όσοι είναι δίπλα μας. Μία επέμβαση έχει πάντα κινδύνους αλλά αυτό δεν πρέπει να σας τρομοκρατεί. Με τη βοήθεια του Θεού και του γιατρού σας όλα θα πάνε καλά και θα μπορέσετε να συνεχίσετε τη ζωή σας με το γατούλη σας, υγιή και ήρεμο για το υπόλοιπο της ζωής του. Γιατί ότι κι αν του συμβαίνει από εδώ και πέρα θα σκέφτεστε πάντα εάν κάνατε το σωστό...θα θλίβεστε από τις αμφιβολίες σας... Μην χάνετε λοιπόν πολύτιμο χρόνο!
Φιλικά,
Κατερίνα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nikkos]

anti18880, καλώς ήλθες στο MyCat!

Η μερική στείρωση είναι - κατά την γνώμη μου πάντα - ένας βάρβαρος τρόπος να στειρώσεις την θηλυκή γάτα αφού ναι μεν δεν της επιτρέπει να μείνει αλλά από την άλλη την αφήνει να ταλαιπωρείται από τους αλλεπάλληλους οίστρους και την αφήνει εκτεθειμένη στον κίνδυνο εμφάνισης ασθενειών όπως καρκίνος των γεννητικών οργάνων, πυομήτρα κλπ.
Ευτυχώς, δε νομίζω ότι υπάρχουν πλέον αρκετοί κτηνίατροι οι οποίοι προτείνουν έστω αυτόν τον τύπο στείρωσης.
Οι περισσότεροι προτείνουν μόνο την ολική στείρωση.

Ναι, αυτό ισχύει απόλυτα και το έχω ζήσει και δεί προσωπικά με τις δικιές μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[houlieta]

Γεια σου Άντζελα..
Θεωρώ περιττό να σου μιλήσω για τα υπερ (ή τα κατά) της στείρωσης αφού και θα σου τα πουν άλλοι και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι έχεις ήδη ενημερωθεί μόνη σου αρκετά. Φαίνεται από τον λόγο σου.. Θα σου μιλήσω για την δική μου εμπειρία και πως βίωσα (και βιώνω και τώρα) τις κινήσεις μου.
Έχω 2 αγαπες, τον έρωτα τον μεγάλο μου, τον Χούλιο και πρόσφατα μια μικρή γατούλα ήρθε στην οικογένειά μας.
Ο Χούλιο είναι στειρωμένος - πριν πολλά χρόνια - η μικρή όχι ακόμη...
Όταν υιοθέτησα τον Χούλιο και ενώ ήταν μωρό, τα είχα βάλει κάτω και είχα πει ότι δεν θέλω να τον στειρώσω, καλή ώρα όπως εσύ.
Ο γιατρός μου είχε θίξει το ζήτημα όταν ο γατούλης μου ήταν μωρό και είχαμε συζητήσει διεξοδικά το θέμα (έχω την τάση να γίνομαι ΚΑΙ κουραστική σε ζητήματα που με καίνε...).. Εκείνος μου εξηγούσε την αναγκαιότητα της στείρωσης, εγώ πάλι είχα τα δικά μου επιχειρήματα. Δεν ήθελα να επέμβω στη φύση - αυτό ακόμη με καίει δεν σου κρύβω -, ανησυχούσα τρελλά μη συμβεί τίποτα στον γάτο - δεν θα συγχωρούσα ποτέ τον εαυτό μου -, και ζούσα με τον τρόμο ότι αν τον στειρώσω θα με μισήσει (ναι, το πίστευα αυτό και επίσης το φοβάμαι και τώρα που πρόκειται να στειρώσω την μικρή).
Επιπλέον, η συζήτηση με τον γιατρό μου φανέρωσε και άλλα "αρνητικα", ο άνθρωπος δεν μου έκρυψε τίποτα.
Μου εξήγησε ότι κανείς γιατρός δεν μπορεί να εγγυηθεί για οποιαδήποτε επέμβαση το αποτέλεσμα (άλλωστε και εγώ γνωρίζω άνθρωπο πυ έφυγε από απλή επέμβαση χολής), μου είπε ότι ο γάτος μου κατά πάσα πιθανότητα θα παχύνει επειδή αλλάζει ο μεταβολισμός, μου είπε επίσης ότι οι αρσενικού στειρωμένοι γάτοι κινδυνεύου περισσότερο από ουρολιθίαση καθώς το ποσοστό μετά την στείρωση αθυξάνεται ραγδαία.
Καταλαβαίνεις ότι δεν ήθελα καν να το συζητήσω... Είπα ότι θα προσπαθήσω να αποφύγω την στείρωση..
Ο γατούλης μου τότε ήταν κάτι μηνών, μικράκι.. Δεν είχε ακόμη "ζητήσει" και ο γιατρός μου είχε πει ότι αν είμαι τυχερή ίσως και να ανήκει σε εκείνη την μικρή μερίδα γατιών που αδιαφορούν για τα σεξουαλικά ζητήματα...
Κάποιοι γάτοι, μου είπε, δεν ζητούν ποτέ... (Βέβαια μου είπε ότι το θεωρεί απίθανο να συμβαίνει με τον γάτο μου διότι ήταν αρκετά τζαναμπέτης οπότε οι ορμόνες του ήδη ήταν αρκετά ισχυρές...)
Το άφησα, άλλωστε ήταν νωρίς...
Κάποτε ο γατούλης μου μεγάλωσε.. (μεγαλώνουν τα σκασμένα..)..
Ήταν ενός έτους περίπου και η συμπεριφορά του άρχισε να αλλάζει.. Γκρίνιαζε, έκλαιγε, σημάδευε τον κόσμο όλο, το σπίτι βρωμούσε τραγικά - όσο και αν καθάριζα - καθώς ψέκαζε τα πάντα και το χειρότερο όλων... ήταν τόσο επιθετικός μαζί μου που ζωντάνεψε τον μεγάλο μου φόβο.. Με μισούσε...
Ακόμη βέβαια με τάραζε η σκέψη της στείρωσης.. Αν πάθαινε κάτι;
Έτσι μετά από συζήτηση με τον γιατρό - ο οποίος επέμενε για στείρωση και μου εξηγούσε ότι καθυστερώ το αναπόφευκτο καθώς η επόμενη δυνατή λύση ήταν να τον αφήσω να βρει την τύχη του.. - αποφάσισα να τρενάρω την απόφαση για 6 μήνες και του έκανα ένεση ορμονών για να ηρεμίσει...
Όταν μελέτησα την επιλογή μου - διάβασα για τις ορμόνες δλδ - μετάνιωσα που έκανα κάτι τέτοιο στο μωρό μου...
Και κάπως έτσι η ζωή με ανάγκασε να κάνω το μεγάλο βήμα...
Μέσα σε πανικό, τρόμο και κλάματα τον στείρωσα και δεν θα σου πω ψέματα, μέχρι να περάσει η ώρα και να τον πάρω και μέχρι να συνέλθει τελείως έκλαιγα...
Όμως όταν τα πράγματα πήραν τον ρυθμό τους είδα ότι μόνο καλό έκανα στο μωρό μου, που σήμερα είναι 12 ετών και - να χτυπήσω ξύλο - εκτός του ότι είναι χοντρούλης, κατά τα άλλα είναι περδίκι...
Ξέρω ότι τώρα με την μικρή μου θα ζήσω μεγαλύτερα δράματα καθώς η επέμβαση είναι πιο σοβαρη και κρατάει και περισσότερη ώρα..
Όμως όσο και αν υποφέρω, όσο και αν νιώθω τύψεις, από την στιγμή που την έβαλα στο σπίτι μου, δεν έχω άλλη επιλογή..

Αυτά...

Σε φιλώ και σου εύχομαι όλα να πάνε καλά ότι και αν κάνεις...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[JoanL.]

Χωρίς παρεξήγηση, αλλά μήπως είμαστε λίγο υπερβολικοί με το θέμα "στείρωση"; Μην το κάνουμε δράμα το θέμα Δεν είναι και τόσο άσχημη μια στείρωση για να κλαίμε (γνώμη μου)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[superanthi]

Ρώτησε το γιατρό σου αν μπορεί να κάνει κάτι με τοπική αναισθησία, ή ενδοραχιαία (μόνο από τη μέση και κάτω δηλαδή).

Υποσκληρήδια ήθελα να πω, όχι ενδοραχιαία.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[catlin]

Καταρχην οι ηθικοι ενδοιασμοι για στειρωση- ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟ του γατουλη σου θα μου φαινονταν πιο βασιμοι...επειτα η υπερβολη στην αγαπη μας(ειτε ζωα ειτε παιδια ακομα) δεν ειναι αγαπη κ μονο αρνητικα αποτελεσματα μπορει να επιφερει.τωρα για την παρεα ξερω οτι πρεπει να υιοθετεις γατουλα αποκλειστικα του ιδιου φυλου για ν'αποφυγεις τους τσακωμους(ακομα κ αν τα στειρωσεις) κ κοντα στην ηλικεια της πρωτης γατουλας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[billio]

Σου έχουν ποι πολλοι/ες τη γνώμη τους γι' αυτό το θέμα. Εγώ θα σου πω όχι τη γνώμη μου αλλά την εμπειρία μου.

Εχω μια γατουλα τη Μπήλλιο. Τη μαζεψα πό το δρόμο 2-3 μηνων ήταν τότε. Ειναι το παιδι μου και το αγαπω τρελά. Και γίνομαι και υπερπροστατευτικη μαζι της ωρες ωρες. Κι εγώ δεν ήθελα να τη στειρώσω. Ελεγα σιγα, αμα την έχω στο σπίτι δε θα ερθει σε επαφη με άντρες δε θα μείνει έγκυος. Ήξερα, μάλλον είχα διαβάσει για τους κινδύνους που διατρέχει μια γατα με τους πολλαπλούς οίστρους (πυομήτρα, καρκινο κλπ). Το δουλευα στο μυαλό μου για τη στείρωση. Ηταν αναπόφευκτο να γίνει. Ο γιατρός μου ειχε πει καλό ειναι να γίνει πριν τς έρθει ο πρώτος οίστρος, αλλά έλα που της ήρθε νωρίτερα από οτι το περιμεναμε. Αναβλήθηκε το χειρουργείο μεχρι να της περάσει το "κακό". Θα σου πω αμεσως γιατί το λέω "κακό".
Έζησα ένα δράμα. Να με κοιταει το γατι στα μάτια και να με παρακαλάει να κάνω κατι για να την ανακουφήσω, και φυσικά δεν μπορούσα..Δεν είχα τον τρόπο. Μου τριβόταν και μου μοιαούριζε και κάθε μιαουριτό ήταν μια μαχαιριά για μενα. Αισθάνθηκα σα να της είχα κανει το χειρότερο κακο που δε πρόφτασα τη στείρωση πριν τον οίστρο. Δε θα το ξεχάσω τον πόνο της. Αυτο το βλέμα "κάνε κάτι". Ευτυχως σαν πρώτος οίστρος που ήταν κράτησε λίγο. Μόνο 3 μέρες. Με το που τελειώσε τη βουτηα και κατευθείαν στο χειρουργείο. Οσους ενδιασμούς είχα εξαφανηστηκαν αμέσως μετα απο εκεινο το σαββατοκυριακο. Εζησα τρελή αγωνία μεχρι να την πάρω απο τον γιατρό. Φαντασου η επεμβαση εγινε ενιάμιση το βράδυ και μεχρι της εντεκα ήμουν σε αναμένα κάρβουνα. Τωρα η μικρη μου ειναι ευτυχισμενη, ουτε καν παχια γιατι προσέχω τη διατροφή της. Μια χαρα ζωή να έχει.


Η δευτερη εμεπιρια μου ομως ήταν πιο δυσάρεστη. Ειχα εναν γάτο στην αυλη του εξοχικού μου, τον Πιπη. Μια χαρα γατι, τρυφερος αγαπησιαρης κουκλος. Αδεσποτούλης όμως αλλά δεν απομακρινόταν απο την αυλή μου. Τον χειμώνα μου εξαφανίστηκε. Μάλλον γάμπριζε. Λέω "δε θα επιστρέψεις βρε μπαγλαμά; Σπέρνε το είδος σου τώρα που μπορεις. Οταν επιστρέψεις με το καλό θα σου τα κόψω. (με την καλη ένοια)".
Όντως επέστρεψε, λιγο αδυνατος και ταλαιπωρημένος. Τον τάισα τον ποτισα τον παχυνα αρκετα και τον στείρωσα. Δε λειπαν τα μπαλακια του μη φοβασε, στη θέση τους μεινανε. Ολα καλα πηγαν, σα να μη τρεχει τιποτα ο γάτουλης. Τελεια.
Ερχεται ο δεύτερος χειμώνας, μου παθαινει μια πνευμονια. Τον γιατρεψα με γερή αντιβίωση και του υποσχέθηκα οτι θα τον πάρω σπιτι. Δε θα τον αφησω άλλη φορά να φάει το κρυο του χειμωνα. Αφου μου ειναι φιλάσθενος (που να το φανταστω η καψερη αυτο που θα ακολουθουσε. Κανεις δε μπορει να προβλέψει το μέλλον άλλωστε). Ήρθε η άνοιξη ζεστανε ο καιρός αλλά παρ' όλα αυτα μου παθαίνει 2η πνευμονία χωρίς λόγο. Ξανά θεραπεία. Και αποφασισα οτι ηρθε η ωρα να τον πάρω σπίτι. Αλλά πριν το κανω μιας κι εχω ηδη μια γατα είπα να του κάνω κι εξετασεις για λευχαιμια, Aids κλπ.
Κι εκεί αρχίζει το δράμα. Ο μικρος στη προσπάθεια του να διαιωνίσει το είδος του απο τους τσακωμους με τα αλλα γατιά κόλλησε AIDS. Οι πνευμονίες δεν οφειλόντουσαν στο κρυο αλλά στο οτι δεν είχε ανοσοποιητικό. Είχε ήδη αρχίσει να νοσεί. Να τον παρω σπιτι δεν μπορούσα πια. Θα κολλούσε τη γάτα μου (η οποια δεν ηθελε αλλο γατο στην παρέα, και ακόμα δεν θελει). Να συνεχισει να ζει στην αυλή δε γινοταν, περα του οτι θα κολλουσε τα αλλα γατια δε θα αντεχε κι αλλον χειμώνα. Να υιοθετηθεί από άλλη οικογένεια δεν υπήρχε περίπτωση. Ποιος θα έπαιρνε άρρωστο γατί; Αν και διάβασα το ποστ της Πουπουλίνας που το δικό της γατι είχε καλύτερη τύχη. Βρέθηκε (ευτυχως) ο άνθρωπος που θα του προσφέρει καλύτερη ζωή όσο αντέξει. Οπότε πήρα τη δύσκολη απόφαση, με παρα πολυ βαρια καρδιά να του δώσω ένα τέλος. Να μην τον αφήσω να ζήσει τα χειρότερα μιας και είχε ήδη αρχίσει να νοσει. Η περίπτωση μου διαφέρει λιγο από της πουπουλίνας. Δεν ήταν απλά φορέας, είχε εκδηλώσει την ασθένεια οπότε είχε λιγότερο χρόνο. Ακόμα κλαίω για αυτον τον γάτο, μου έχει στοιχίσει πολύ. Και περισσότερο το ότι δεν πρόφτασα. Η μέρα που έδωσα εντολή για ευθανασία ήταν η χειρότερη μερα της ζωής μου. Εδώ ειναι το θεματάκι του, ετσι για την ιστορια https://www.mypetz.gr/threads/Επέστρεψε-ο-άσωτος-αλλά-είναι-χάλια.226641/
(Παρεπιπτοντος ο γατος μου είναι ολόιδιος με το γατί της πουπουλίνας. Χαιρομαι που θα ζήσει αυτό που δεν έζησε ο δικός μου. Που βρήκε εναν ανθρωπο να του προσφέρει μια ζωή για όσο κρατήσει. Και ευχομαι για πολλά χρόνια.)


Ελπιζω η ιστορία μου να σε βοηθησει στην αποφαση που θα πάρειςς. Και μη ξεχνας, η στειρωση στα αρσενικα γατια ειναι πολυ ευκολη. Διαρκει λιγοτερη ωρα . Ουτε τομες ραμματα κλπ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.