Μυριβήλης

[strayshelp]

Απόσπασμα από το βιβλίο Η ζωή εν τάφω (1931) του Στρατή Μυριβήλη.Περιγράφεται η αγριότητα του πολέμου σε μια σκηνή στην οποία εξοντώνονται ανυπεράσπιστα ''επιστρατευμένα'' γαϊδούρια.Τα αντιπολεμικά αισθήματα του συγγραφέα εκφράζονται με την ωμή περιγραφή της εξόντωσης αθώων ζώων,η οποία δείχνει την παράλογη βία του πολέμου.
Από το βιβλίο ''Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας'' της Γ' Γυμνασίου.Μου το έφερε ο αδερφός μου.Είναι πολυ συγκινητικό.
Τα ζα στον πόλεμο!Σήμερα το πρωϊ συλλογιούμαι μόνο αυτό.Καλά εμείς οι άνθρωποι.Εχουμε τα συμφέρα μας,τις ιδεολογίες μας,τις λόξες μας,τις μεγαλομανίες και τους ενθουσιασμούς μας.Απ'όλα αυτά μαγειρεύεται περίφημα ο πόλεμος.Έχουμε και τις πονηριές μας,για να γλιτώνουμε σαν δούμε τα ζόρικα.Τ'αμπριά μας,τα νοσοκομεία,ακόμα και τις λιποταξίες.Ομως τ'αγαθά τα ζα που τα επιστρατεύουμε να κάμουν μαζί μας τον πόλεμο?
Θαρρώ πώς,όταν καμιά φορά οι άνθρωποι βγάλουν από μέσα τους την επιληψία του ομαδικού σκοτωμού,θα'χουν όλο το δίκο να ντρέπονται σ'όλη τους τη ζωή και μόνο γι αυτό:που τραβήξανε και τ'αθώα τα ζα στον πόλεμο.Στοχάζουμαι πως κάποτε θα είναι ένα απ 'τα πιο μαύρα σημάδια της Ιστορίας των Ανθρώπων.
Η Μεραρχία μας κουβάλησε μαζί της απ'το νησί και μια συζυγαρχία γαϊδάρους.''Συζυγαρχία ημιόνων'' γράφεται στα χαρτιά.Μα η αλήθεια είναι πως έχει μόνο γαϊδάρους.Υποφέρανε πολύ ώσπου να τους μπάσουνε στα βαπόρια.Το ίδιο και σαν τους ξεφορτώνανε στη Θεσσαλονίκη.Τους αρπούσε το βίντσι μουγκρίζοντας θυμωμένα και τους σήκωνε ανάερα μέσα στη γερή φασκιά τους.Αυτό τους ξετρέλλαινε.Κι η τρομάρα τους ήταν εκπληχτικά ζωγραφισμένη μέσα στα έξαλλα μάτια τους.Κλωτσούσανε στο κενό,φρουμάζανε,στριφογύριζαν τους βολβούς και το πετσί τους ρυτίδιαζε από τη φρίκη.Κατόπι περάσανε μαζί μας όλη τη Μακεδονία φορτωμένοι πυρομαχικά.Τα'χανε και αυτοί με τους Γερμανούς,με τους Τούρκους,με τους Βουλγάρους.Σα μπήκαμε'μείς στο χαράκωμα,ο όρχος τους στήθηκε στην Κούπα.Είναι ένα χωριό πίσω από τις γραμμές μας,ρημαγμένο από το πυροβολικό.Μένουν εκεί μονάχα κάτι Φραντσέζοι φουρναραίοι.Εκεί στην Κούπα,μέσα σε μιαν όμορφη χαράδρα,έστησε τα παλούκια της η ''Συζυγαρχία των ημιόνων'' της Μεραρχίας μας.
Τα ζα ξεκουραστήκανε κάμποσες μέρες απ'το πολυμερίτικο περπάτημα που τα 'χε παραζαλισμένα στην κούραση.Ξανεσάνανε.Βρήκανε κιόλας μπόλικο χορτάρι,φάγαν και πήραν απάνω τους.Καρδάμωσαν.Τότες προσέξανε πως ήταν χαρά Θεού πάνω στη γης,κι ο Έρωτας κέντριζε όλα τα πάντα,από τα μαμούδια ως τα λουλούδια,να μπούνε μέσα στο παναιώνιο πανηγύρι της αναπαραγωγής.Οι γαϊδάροι ακούσαν το μεγάλο κάλεσμα και απάντησαν με το ερωτικό τους σάλπισμα:παρών!Υπακουγα,γεμάτα αθωότητα κι ανηξεριά σαν όλα τα ζα.Η χαράδρα βούιξε από τα παράφωνα επιθαλάμια χλιμιντρίσματα.Και ο αντίλαλος πήρε τα ερωτικά σαλπίσματα και τα πήγε ως πέρα στο Περιστέρι.
Ένα αεροπλάνο ξεκίνησε τότε βουϊζοντας απ'αντίκρυ.Ήρθε κι έκοψε ένα-δύο γύρους πάνω από τη χαράδρα.Αυτοί το χαβά τους.Κατόπι γύρισε πίσω μέσα στην αποθέωση των οβίδων,που έσκαζαν στον ουρανό σαν ένα κοπάδι άσπρα προβατάκια που όλο και πλήθαιναν γύρω του.
Οι γαϊδάροι δεν ξέρουν από αεροπλάνα.Ήτανε κιόλας τόσο σύγκορμα παραδομένοι στη χαρά της ζωής,που δεν τους απόμενε καιρός να προσέξουν τίποτ'άλλο.
Σε λίγο η λαγκαδιά βόγγησε βαριά από μια σειρά εκρήξεις και σουβλερές σφυριξιές.Ήταν ένα σωστό μακελειό αθώων.Τα ζα ξεκοιλιάστηκαν,σφάχτηκαν πάνω στο τρυφερό χορτάρι,αγκρισμένα μέσα στο μεθύσι της γεννητικής τους χαράς.Ψοφούσαν κι ανεστέναζαν σαν ανθρώποι.Πέφτανε χάμου και ξεψυχούσαν σιγά σιγά,γύριζαν τον λαιμό κοιτάζοντας λυπητερά τα εντόσθιά τους,που σάλευαν σαν κοκκινωπά φίδια ανάμεσα στα πόδια τους.Κουνούσαν απάνω-κάτω τα χοντρά τους κεφάλια δίχως να καταλαβαίνουν τίποτα.Ανετρίχιαζαν,τρέμανε τα ρουθούνια τους,ανοίγανε τα πλατιά χείλια ξεσκεπάζοντας τα δόντια τους και σερνόντανε με τσακισμένα πόδια.
Πεθαίνανε στο τέλος βρέχοντας τα λουλούδια με το αίμα τους,και τα μεγάλα μάτια τους ήταν γεμάτα απορίες και πόνους.Ένα γαϊδουράκι με τσακισμένη τη ραχοκοκαλιά χαμόσερνε καμιά δεκαπενταριά μέτρα το κορμί του,ακουμπώντας μόνο στα μπροστινά πόδια.Κατόπι αναδιπλώθηκε,γύρισε το κεφάλι προς τη μεγάλη λαβωματιά του κι αγκομαχούσε πολλήν ώρα ώσπου να παραδώσει.
Ενας ημιονηγός,μόλις άρχισε ο βομβαρδισμός,βάλθηκε να τρέχει σαστισμένος.Βαστούσε γερά το χαλινάρι του γαϊδάρου του κι έτρεχε σαν τρελός.Εφτασε έτσι ως τ'αμπριά των Φραντσέζων ψωμάδων.Εκεί πια,μέσα στα γιούχα της φανταριάς,πήρε είδηση πως έσερνε πίσω του το κεφάλι του γαϊδάρου θερισμένο απ'το λαιμό.
Μέσα στα κλειδωμένα δόντια του το ζο κρατούσε ακόμα μια τούφα κίτρινες μαργαρίτες ματωμένες.
Σ.ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ
Η ζωή εν τάφω
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Havana]

............:cry:
φρικη πολυ γλαφυρη περιγραφη
.
μα καλα....τα μετεφεραν τοσο δρομο για να τα σκοτωσουν?? (δεν καταλαβα)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Catia]

Τα υποζύγια αποτελούσαν τότε κύριο στόχο του εχθρού γιατί χωρίς αυτά ήταν αδύνατος ο ανεφοδιασμός των στρατευμάτων σε τρόφιμα και πολεμοφόδια.
Δεν τα σκότωσαν οι ίδιοι, οι αντίπαλοι τα σκότωσαν για να τους απομονώσουν.
Αν και, σε περιπτώσεις άτακτης οπισθοχώρησης που δεν υπήρχε η δυνατότητα να τα πάρουν μαζί τους, σκότωναν οι ίδιοι τα υποζύγια και τα άλογα τους για να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού που θα τα χρησιμοποιούσε εναντίον τους.
Ήταν δλδ πιο πολύτιμα κι από τους ανθρώπους γιατί χωρίς αυτά ο στρατός δεν θα είχε με τι να πολεμήσει...
Όμως... η καταστροφή που τους έχουμε προκαλέσει εμείς τώρα πια είναι τόσο υπερπολλαπλάσια που ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μαγισσα]

Υπέροχο κομμάτι για την λογοτεχνία αλλά μπορώ να πω ότι με χάλασε πρωί πρωί.... ειδικά αυτό με το κεφάλι και τις μαργαρίτες φρίκη τι να σου πω.....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.