Ο Μίμης & οι φόλες

[meredoula]

Με λένε ΜΙΜΗ. Γεννήθηκα και έζησα τους πρώτους μήνες της ζωής μου σε ένα μεγάλο «νοσοκομείο» (αν και δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό).

Ο χώρος που ζούσα μαζί με τη μαμά , τον μπαμπά και τα 4 αδελφάκια μου ήταν περιφραγμένος με ψηλά σύρματα & δεν μπορούσαμε να πάμε πουθενά (εγώ είμαι στη φωτογραφία!!). Βέβαια αυτό καλό ήταν –λένε κάποιοι- γιατί έγινα πολύ ωραίο αγόρι: με γαλάζια μάτια, αφράτη γούνα άσπρη. Εκεί κάποιοι μας τάιζαν και μας πρόσεχαν πολύ. Κάποιοι άλλοι μας τρόμαζαν με φωνές & υστερίες και μας έδιωχναν αλλά …που να πάμε? Αφού έχει σύρματα εδώ!

Κάποιοι άλλοι ένα βράδυ και μας απείλησαν με θανατικό…με «φόλες»…Αυτό προκάλεσε πανικό σε κάτι καλά παιδιά που ήρθαν από όλα τα μέρη του κόσμου, μας καλόπιασαν με λιχουδιές και μας πήραν μαζί τους…

Μας πήγαν σε κάτι ωραία κορίτσια . Ενας γέρος ανθρακί γάτος με μεγάλο κεφάλι μας είπε: «Ηρθατε στο κτηνίατρο. Θα σας κάνει καλά…Μη φοβάστε». Και γίναμε καλά!

Μετά πήγαμε σε ένα μεγάλο & ωραίο σπίτι. Η μαμά εθελόντρια μας φρόντισε, μας έστρωσε κουβερτούλες, μας έδωσε μεζεδάκια, μας άφηνε να κοιμηθούμε με τις ώρες, μας μίλαγε τρυφερά…

Όμως δεν θα μέναμε εκεί για πάντα. Ειμαστε γατάκια του κόσμου. Θέλουμε το δέντρο να σκαρφαλώσουμε, το χώμα να σκάψουμε. Θέλουμε γατοπαρέες. Θέλουμε τσάρκες & αλητείες. Θέλουμε τρεχαλητά. Θέλουμε κορμούς να ξύσουμε τα νύχια μας!

Όταν άφησαν τη μαμά, την αδελφή & τον αδελφό μου στο κήπο αυτοί εξαφανίστηκαν. ΕΓΩ ΕΜΕΙΝΑ.«Τώρα θα έχω και φαγάκι & την ελευθερία μου…Αρχοντας θα είμαι»…Ομως χωρίς την οικογένεια μου ένιωσα μόνος. Δεν το έβαλα κάτω…Βγήκα παγανιά στο πάρκο και στους διπλανούς κήπους…ΕΒΑΛΑ ΚΑΤΙ ΦΩΝΕΣ, ΜΑ ΚΑΤΙ ΦΩΝΕΣ. «Πού πήγατε? Είστε χαζοί? Εδώ μας ταίζουν, μας αγαπάνε & το κυριότερο έχουμε και τις ανέσεις μας..Καλά βρε μάνα? Και εσύ μυαλό δεν έχεις? Που τρέχεις?Γυρίστε πίσω!»

Ετσι ξαναμαζεύτηκε όλη η οικογένεια..

Μόνο που ο ΜΙΜΗΣ δεν ακουσε τις συμβουλές του & απομακρύνθηκε. Όχι πολύ. Ένα-δύο κήπους πιο κάτω πήγε…Χάθηκε ακριβώς 35 ώρες…Και όταν γύρισε από αφράτος, χαρωπός τύπος όλο ζωή και φωνή ήταν ένα γατάκι σχεδόν άψυχο. Ένα κορμάκι βαρύ. Ένα κορμάκι ταλαιπωρημένο…ΟΧΙ ΧΤΥΠΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ή ΑΣΘΕΝΕΙΑ… ΦΟΛΑ να υποθέσουμε???????????? ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ?????? Σε δρόμους που κυκλοφορούν ζώα, άνθρωποι, παιδιά? Σε δρόμους που ζουν πολιτισμένοι άνθρωποι!!!???

Ο ΜΙΜΗΣ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ
Πέθανε μέσα σε αφόρητους πόνους , με τα τεράστια γαλάζια μάτια του να παρακαλάει να τον βοηθήσουμε . Πέθανε αργά & βασανιστικά.
Πέθανε χωρίς λόγο & χωρίς καμία αιτία.


Ο Μίμης έγινε το εξιλαστήριο θύμα αυτής της κοινωνίας που επιλέγει μεθόδους αρρωστημένης εξόντωσης των αδέσποτών μας.
Ο Μίμης έγινε το αντικείμενο της αρρωστημένης φαντασίας των αρρωστημένων συμπολιτών μας που δεν θεωρούν τους εαυτούς τους κομμάτι της φύσης.

Και εγώ ο εθελοντής παλεύω για ένα ζωάκι λες και βοηθώντας το θα αλλάξει ο κόσμος!
Εγώ ο εθελοντής, αφήνω την οικογένειά μου μέσα στη μέση του δρόμου να πάρει ταξί για το σπίτι, για να φορτώσω στο αυτοκίνητό μου ένα γίγαντα σκύλο που βρήκα χτυπημένο.
Εγώ ο εθελοντής, δίνω το μισό μου μισθό σε τροφές & φάρμακα για να ανακουφίσω τα πονεμένα ζώα!
Εγώ ο εθελοντής, ακούω όλο το κόσμο να μου λέει "ασε πια τα κοπρόσκυλα & πάμε για καφέ".
Εγώ ο εθελοντής, γίνομαι δυσάρεστος & γραφικός στους γείτονες όταν μοιράζω φυλλάδια για τις φόλες κοιτάζοντας τους στα μάτια για να δω ποιός τις πέταξε.​

Εγώ ο εθελοντής, κλαίω κάθε φορά που ένας ΜΙΜΗΣ πεθαίνει.
Οχι γιατί δεν είμαι εξοικειωμένη με το κύκλο της ζωής ΖΩΗ-ΘΑΝΑΤΟΣ-ΖΩΗ.
Αλλά γιατί είμαι μέρος μιας αρρωστημένης κοινωνίας & για αυτό ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ!

https://adespotathriasio.blogspot.com​

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[drusilia]

Ο θάνατος του Μίμη μου στοίχισε πολύ.
Όχι μονο γιατί ήταν ένα πανέμορφο και αξιαγάπητο γατάκι που τον είχαμε ξεχωρίσει όλοι...
Αλλά και γιατί πέθανε σίγουρα από δηλητήριο, ποντρικοφάρμακο; εντομοκτόνο;
Ναι, μπορεί να το βρήκε και να το έφαγε καταλάθος... Και έτσι θέλω να πιστεύω.
Γιατι αν κάποιος του το έκανε σκοπιμα είναι ΤΕΡΑΣ και του αξίζει η ίδια μοίρα. Κι αν υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτή την ζωή εύχομαι να τον βρει σύντομα αυτό που του αξίζει.

Αντίο Μίμη μου...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μαγισσα]

Αμάν μωρε πια γιατί τόσες ψυχες να χάνονται τόσο αδικα? Ας σταματήσει πια αυτό? Λυπάμαι για τον Μίμη και χαίρομαι για τον εθελοντή που έστω και έτσι με κάνει να πιστεύω ότι αυτός ο κόσμος έχει μία ελπιδα με τετοιους ανθρώπους να γίνει λίγο καλύτερος έστω και με την θλιψη του χαμού!!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[moukelis]

Λυπάμαι πολύ για τον Μίμη...Του άξιζε μια καλύτερη ζωή,του άξιζε η ζωή του πρώτα απ'όλα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Voula]

Πόσο μπορεί να σε ανακουφίσει αν σου πω ότι ντρέπομαι το ίδιο με σένα που είμαι μέλος αυτής της κοινωνίας ? Που μεγαλώνω ένα παιδί για να επιβιωσει σ'ενα κόσμο χωρίς κανένα συναίσθημα, με κακίες και αρρωστημένα μυαλά ?
Χθες ήταν ο Μίμης, προχθές η Βάλια, και πιο πριν χιλιάδες άλλα ανώνυμα πλάσματα που έφυγαν από άνθρώπινο χέρι.
Ξέρω πόσο πονάει να έχεις φροντίσει ένα ζώο και να φεύγει έτσι. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα. Κι ούτε κι εγώ έχω συμβιβαστεί με την ιδέα του 'αναίτιου θανάτου'.
Το μόνο που θέλω να πιστεύω κι εύχομαι είναι όποιος το 'κανε, να πονέσει με τον ίδιο απαίσιο τρόπο.
Ο Μίμης είναι τώρα στον γατοπαράδεισο μακρυά από τον επίγειο σιχαμένο κόσμο που γνώρισε. Θα θυμάται όμως πάντα την μαμά που τον φρόντισε, τον χάιδεψε και του χάρισε ότι δεν γνώρισε στην μέχρι τότε ζωή του.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.