Ο καρκίνος και η καταπολέμησή του από την ψυχολογική κατάσταση - έρευνα

[popi]

Καλημέρα μια και εγώ παιρνώ το ίδιο θα ήθελα να σας πω τη γνώμη μου.Για μένα δεν είναι η πρώτη φορά που έκανα χημειοθεραπεία,ήταν περισσότερο σαν επαναληπτικές.Το θέμα της ψυχολογίας το γνωρίζω και το εφαρμόζω,μέσα στο σπίτι ζουμε 5 παιδιά και 5 γατιά κι εγώ ,τα δύο αγόρια είναι μιας φίλης μου που πέθανε πριν ένα περιπού από την ίδια αρρώστια και ο άντρας της πριν από 5 χρόνια.
Το θέμα για μένα δεν είναι η ψυχολογία μας και η θέληση για ζωή,περιμένω να μεγαλώσουν τα ''μουλικά'' μου να παντρευτούν μπας και δω και κανένα κοριτσάκι από αυτούς!Το θέμα είναι πως ανιμετωπίζει η κοινωνία εμάς.Δουλεία ούτε για αστείο θα μάθατε ίσως για μια κοπέλλα στη Θεσσαλονίκη που διώχτηκε από τον ΟΤΕ επειδή ήταν καρκινοπαθής,ύστερα καταλαβαίνεις ότι σιγά σιγά σταματούν να χτυπούν κουδούνια και τηλέφωνα.Μισόλογα πίσω από την πλάτη κ.α.
Νομίζω πως για άλλη μια φορά είναι θέμα παιδείας, κοινωνίας και κράτους.Δεν είναι οι περισσότεροι ενημερωμένοι και φοβούνται ακόμα και τις λέξεις.Πως λέει ο περισσότερος κόσμος τον καρκίνο σίγουρα θα το έχετε ακούσει''ξορκισμένο'',αυτό δεν λέει κάτι;
Το μόνο σίγουρό είναι πως ο κόσμος πρέπει να μάθει ότι ο καρκίνος δεν κολάει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aspasiapef]

Η σταδιακή απομάκρυνση από τους φίλους και γνωστού, ειδικά αν δεν είναι δική σου επιλογή, είναι κάτι που μπορεί να σου ρίξει την ψυχολογία κατακόρυφα. Έχεις δίκιο ότι είναι θέμα παιδείας και φυσικά ο καρκίνος δεν είναι κολητικός. Για όνομα του Θεού! Κληρονομικός σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις μπορεί να ειναι (με την έννοια ότι κάποιος που είχε αρκετά κρουσματα στην οικογένειά του είναι πιθανότερο να παρουσιάσει κι αυτός σε κάποια φάση της ζωής του). Αυτό πάλι με το να μην προσλαμβάνουν προσωπικό με πρόβλημα υγείας δεν το καταλαβαίνω ειλικρινά! Τι κοινωνικός ρατσισμός είναι αυτός! Ίσα-ίσα που αυτοί οι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη να έργαστούν από κάποιους άλλους. Θυμάμαι όταν είχα πάει για δουλειά στην ΟΕΟΑ ΑΘΗΝΑ 2004, το πρώτο που με ρώτησε ο γιατρός της εταιρείας ήταν ιστορικό οικογένειας σε αρρωστιες. Σιγά μην καθήσω να πω για τον πατέρα μου που πέθανε από καρκίνο ή για εμένα που είχα στο παρελθόν πρόβλημα. Αυτά είναι ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα και δεν αφορούν κανένα εκτός από εμένα και τους δικούς μου ανθρώπους. Τι θα σου κάνουν δηλαδή αν δεν το πεις? Θα σε περάσουν από λεπτομερείς ιατρικές εξετάσεις για να σε προσλάβουν? Σε αναγκάζουν έτσι να πεις ψέματα, ή έστω να μην πεις όλη την αλήθεια...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[popi]

Ασπασία φυσικά και δεν είναι δική μου επιλογή να αποφεύγω τους φίλους μου γιατί άλλωστε;Από μόνοι τους χάθηκαν και μέσα σε 11/2 χρόνο εγώ που με δυσκολία με έβρισκες σπίτι να είμαι συνέχεια μέσα.Εξοδούς έχω μόνο για να πάρω το μικρό από το σχολείο,ψώνια αν και τις περισσότερες φορές το κάνουν τα μεγάλα μου αγόρια για να μην κουράζομαι και οι γιατροί ευτυχώς τις περισσότερες φορές για τα γατουλίνια μας.
Ναι για δουλεία ακόμα και στο δικό μας δήμο που έκανα αίτηση τον Ιούνιο για οδοκαθαρίστρια(άσχετα αν έχω πτυχίο νηπειαγωγού) η αίτηση απορύφθηκε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aspasiapef]

Εγώ όταν είπα εκτος αν είναι δική σου επιλογή, δεν αναφερόμουν προσωπικά σ'εσένα Πόπη. Μίλαγα γενικά. Πάντως, όταν εγώ όταν στο παρελθόν παρουσίασα κρίσεις σαν επιλειψία και παρέλησε η δεξιά πλευρά, έκανα εξετάσεις και διαγνώστικε όγκος στον εγκέφαλο πάνω στο κινητικό νεύρο της δεξιάς πλευράς, σε σημείο που δεν μπορούσε να χειρουργηθεί χωρίς να υπάρχει κίνδυνος είτε θανατου είτε ολικής πάράλησης είχα πέσει να πεθάνω. Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν ούτε στο τηλέφωνο και φυσικά απομάκρυνα τους περισσότερους φίλους μου με αυτό τον τρόπο και χωρίς εξήγηση γιατί δεν ήθελα να πω τι έχω. Απ' ότι αποδείχθηκε με τα χρόνια, αυτός ο όγκος υπήρχε εκ γεννετής και είναι καλοήθης. Έπαιρνα φάρμακα για τις κρίσεις τα οποία κι αυτά τώρα πια τα έχω σταματήσει.Φρόντισα και επανήλθα στους "ζωντανούς" μόνη μου με πολύ προσπάθεια αφού πρώτα έπιασα πάτο!!! Οι πραγματικοί μου φίλοι, αυτοί που επέμεναν να "μ' ενοχλούν" όταν δεν ήθελα να μιλήσω σε κανένα κι ερχόντουσαν με το ζόρι στο σπίτι να μου κρατήσουν παρέα, είναι και οι μόνοι που έχω κρατήσει έως σήμερα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Το αν εχει καρκινο η οχι κανεις ειναι οντως ευαισθητο προσωπικο δεδομενο και σε πολλες χωρες θεωρειται παρανομο το να ρωταει αυτες τις ερωτησεις περι υγειας ενας εργοδοτης, Εχω την εντυπωση οτι και εδω το ιδιο ισχυει αλλα δεν ειμαι σιγουρη. Παντως σιγουρα οποιον τον διωξουν γι αυτο το λογο εχει δικαιωμα να κανει διαδικασια και σιγουρα δεν ειναι υποχρεωμενος κανεις να το πει σε συνεντευξη νομιζω.
Οντως υπαρχει στους ανθρωους ο φοβος και η μαγικη σκεψη οτι κολλαει αλλα συνηθως με μια ξεκαθαρη συζητηση αυτο φευγει. Το θεμα με τις χρονιες ασθενειες ειναι οτι ο καθενας απο το περιβαλλον τις αντιμετωπιζει συμφωνα με οτι κουβαλαει και πολλοι ανθρωποι φοβουνται μην ενοχλησουν , αισθανονται αμηχανα η στεναχωριουνται υπερβολικα πολυ και παραμελουν να δουν οτι ο φιλος τους τους εχει αναγκη ειναι δυστυχως συνηθισμενο φαινομενο. Απο προσωπικη παρατηρηση εχω διαπιστωσει οτι αν αυτος που εχει καρκινο μπορεσει να θεσει το θεμα ξεκαθαρα με φιλους και γνωστους και να ζητησει συναισθηματικη στηριξη οι περισσοτεροι ξαναγυρνανε ενω αν κι εκεινος το παρει σαν απορριψη ο καθενας μενει στη γωνια του και το περναει μονος του το ζορι.
Ευτυχως υπαρχουν και φιλοι που δε σοκαρονται , που εχουν ψυχικες αντοχες και μπορουν να συνεισφερουν αυτοι ειναι οι ψυχικα ωριμοι φιλοι που βαζουν και λιγο τους προσωπικους φοβους στην ακρη και μπορουν να ενδιαφερθουν πραγματικα για τον αλλον, αλλα ο καθε ανθρωπος ειναι διαφορετικος και βιωνει αλλιως μια ασθενεια και δεν εχουμε ολοι τις ιδιες αντοχες.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

αλλα ο καθε ανθρωπος ειναι διαφορετικος και βιωνει αλλιως μια ασθενεια και δεν εχουμε ολοι τις ιδιες αντοχες.

Να προσθεσω: ουτε τα ιδια χρηματα! Και ως δυνεπεια αυτων τις ιδανικες Δημοσιες σχεσεις. (Διοτι για να παρεις σειρα στον Α. Σαββα για επεμβαση πρεπει να περιμενεις πολυ καιρο! (Εκτος αν σε προωθησει νωριτερα καποιος!))

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.