Περίεργη συμπεριφορά

Mariel · 13-09-06

η Τσικι ειναι η πρωτη γατουλα που ειχα ποτε και θα ηθελα τη γνωμη των πιο εμπειρων για τη συμπεριφορα της.
εμφανιζει τελειως διαφορετικη συμπεριφορα σε καθε ατομο στο σπιτι.

τον αδερφο μου ουτε καν τον πλησιαζει,ενω τη μητερα μου την πλησιαζει μονο οταν θελει να κοιμηθει μαζι της.τον πατερα μου φαινεται να τον συμπαθει παρα πολυ.τριβεται συνεχεια στα ποδια του και της αρεσει να κοιμαται μαζι του.
μ'εμενα τωρα συνεχεια παιζει.κρυβεται πισω απο αντικειμενα και περιμενει να περασω για να μου κανει επιθεσεις.και πολλες φορες μετα αν παω να απομακρυνθω καταληγουμε να με κυνηγαει απο πισω σ'ολο το σπιτι για να παιξει.
επισης της αρεσει να παιζει με τα χερια μου.τα γλυφει πρωτα και μετα τα κραταει δαγκωνοντας τα με το στομα της κλωτσοντας με τα πισω ποδια.γενικα σ'εμενα δεν ερχεται για χαδια και πρεπει να'ναι τρομερα κουρασμενη για να κατσει να τη χαιδεψω χωρις να το γυρισει στο παιχνιδι.

σημαινει κατι αυτη η συμπεριφορα?ειναι γενικα συνηθισμενο για τις γατες να εχουν διαφορετικη συμπεριφορα αναλογα με το ατομο με το οποιο ειναι?

επισης για το επιθετικο παιχνιδι...απο την αρχη με ειχαν συμβουλεψει να το κοψω,αλλα εγω επειδη τη λυπομουν που δεν ειχε αλλη γατουλα να παιξει μαζι της την αφηνα.ακομα και τωρα που εχει μεγαλωσει και καθε φορα που παιζουμε μου αφηνει γρατζουνιες,δεν ξερω τι να κανω...αν την αποθαρρυνω μηπως αρχισει μετα να με φοβαται?μηπως μετα βαριεται?

μου ειπαν να δοκιμασω να μιμηθω το συριστικο ηχο των γατων οταν το παρακανει και αρχισει να δαγκωνει πολυ δυνατα,αλλα η Τσικι με αγνοει κανονικοτατα!ισως την αφησα να δαγκωνει πολυ καιρο κσταμαι τωρα της ειναι δυσκολο να σταματησει ετσι ξαφνικα...

nena · 13-09-06

Όλα τους τα ίδια είναι

Ο Μαντού ο γάτος της οικογενείας εμφανίζει και αυτός ανάλογα με τον καθένα μας και διαφορετική συμπεριφορά.
Με τον άντρα μου λειτουργεί σαν σκύλος. Παλεύει μαζί του (τα χέρια και τα πόδια του Τάσου είναι δειγματολόγιο δαγκωνιών), απαιτεί να τον ταίσει, δεν κοιμάται εαν δεν ξαπλώσει και αυτός και κυνηγιώνται σαν σκύλοι. Όμως παρόλα αυτά σε αυτόν μόνο δείχνει την αγάπη του (

. Όταν τον δεί ανεβαίνει στην αγκαλιά του και ακουμπάει τη μύτη του στη μύτη του Τάσου ενώ με το ποδαράκι του τον χαιδεύει στο μάγουλο. Είναι σε απόλυτα ευτυχισμένος (ο γάτος όχι ο Τάσος) εαν τον αφήσει να κοιμηθεί πάνω σε μια μπλούζα του.
Με εμένα παίζει χωρίς να δαγκώνει, ακόμα και εαν πάει να με δαγκώσει εαν του πω "γλείψε" θα αρχίσει να με γλύφει. Μου θυμώνει όταν φεύγουμε και τον αφήνουμε στους δικούς μου (χώρος που περνάει σαν πασάς, τέρμα η ξηρά τροφή μόνο μαγειρευτό κοτοπουλάκι, μανταλάκια στις καρέκλες και ελευθερία να κάνει ότι θέλει). Στις τελευταίες διακοπές μου έκοψε τη καλημέρα για μια εβδομάδα και όχι μόνο αυτό με αγνούσε και επιδεικτικά το τσογλάνι. Όταν όμως θέλει χάδια έρχεται σε εμένα.
Τη μεγάλη μου κόρη την αποφεύγει όσο μπορεί, είναι λίγο άγαρμπη και ενώ τον λατρεύει δεν μπορεί ακόμα να τον κρατήσει σωστά.
Στη μικρή μου κόρη πάλι δεν πάει, αλλά απο τη στιγμή που θα τον πιάσει στα χέρια της κάθεται ακούνητος και αμίλητος ελπίζοντας πως θα τον ξεχάσει. Έχει το ύφος που έχει το κογιότ όταν πέφτει για πολλοστή φορά στο γκρεμό. Σχεδόν το βλέπεις το πλακάτ με τη λέξη HELPPPPPPPP να καθρεπτίζεται στα μάτια του. Παρόλα αυτά δεν την αποφεύγει, απλά υποτάσσεται στο μοιραίο.

Γωγω · 13-09-06

mariel, αυτο ειναι πολυ συνηθες φαινομενο
οι γατες ειναι πολυ εξυπνες, ξερουν ακριβως τι θα παρουν απο τον καθενα...

Mariel · 13-09-06

Νερινα,γελασα πολυ με το ποστ σου.κι εμενα η Τσικι ετσι κανει με τον αδερφο μου.απο την πολλη του την αγαπη τη ζουλαει και την πιανει αγαρμπα κι εκεινη παιρνει ενα βλεμμα ολο απογωνση,σα να προσπαθει να πει"σωστε με!!!"

Γωγω,μπορω δηλαδη με καποιο τροπο να την κανω να ειναι λιγο πιο ηρεμη μαζι μου?να καθεται και γιαχαδια εκτος απο το παιχνιδι :hmm:

??

Γωγω · 13-09-06

υποθετω οτι την εχεις συνηθισει να την παιζεις παρα πολυ, οποτε ξερει οτι "θελω χαδια?--->μπαμπας", "θελω παιχνιδια?--->μαριελ"

δοκιμασε την επομενη φορα που θα σου ερθει αυτη, να μην την παιξεις και αν επιμεινει , ας την...
και γενικα καλο ειναι να της μαθεις οτι δε μπορει να εχει παιχνιδια οποτε της ερθει...αλλα οποτε θες και συ..
αν θες εσυ καποια στιγμη να παιξεις, τσιγκλισε την,
αλλα αν δε θες, καποια στιγμη που θα θελει εκεινη, πρεπει να της το δειξεις...
επισης, να την παιρνεις αγκαλια να την κοιταζεις, και να της μιλας..

Gemini · 13-09-06

Aπό τη μικρή μου εμπειρία με γάτες μπορώ με σιγουριά να σου πω ότι μάλλον εσύ θα πρέπει να προσαρμοστείς μαζί της, παρά εκείνη μαζί σου.
Όσο κι αν προσπάθησα, είτε με σταθερό και δυνατό "MH", είτε με γλυκόλογα, είτε με τσιμπιές στα αυτάκια, είτε με δικό μου δάγκωμα στο πόδι της, δεν νομίζω ότι έχω καταφέρει ούτε στο ελάχιστο να την σταματήσω να με δαγκώνει ή να με γρατζουνάει.
Tο μόνο που κάνω για να προφυλάξω τα χέρια μου από αιμορραγίες είναι όταν βλέπω ότι πάει να γυρίσει το παιχνίδι σε επίθεση, σταματάω να ασχολούμαι μαζί της, την αφήνω κάτω και φεύγω. Eκεί τσαντίζεται και τρέχει με μανία στα πόδια μου για να μου τραβήξει την προσοχή, αλλά εγώ αποφασισμένα φεύγω.
Aυτό το παιχνίδι "δαγκώνω με μανία και γρατζουνάω με τα πίσω πόδια" είναι δυστυχώς μονόπλευρο και σχεδόν πάντα με αιματηρά αποτελέσματα. Δεν βλέπω, λοιπόν, το λόγο να το συνεχίσω.
Mετά από λίγο, αρχίζει να βαριέται να προσπαθεί να μου τραβήξει την προσοχή και πάει και εκτονώνεται κάπου μόνη της.

Elunitta · 13-09-06

Μια από τα ίδια.

Αχ βρε παιδιά, και πάνω που θα έγραφα και εγώ τά ίδια.. Ετοιμάζόμουν να στείλω ένα post γιατί με έχει προβληματήσει η συμπεριφορά του γατούλη μας. Κάνει σαν τρελό στο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας.. Τρέχει σαν παλαβό, σκαρφαλώνει, παίζει με ότι βρει κλπ γνωστά χαζά που κάνουν τα ψιψίνια. Μέχρι εδώ καλά αλλά μόλις μας δει μας επιτίθεται. Μόλις περάσεις από μπροστά του ορμάει στα πόδια και δαγκώνει. Κρύβεται σε διάφορα σημεία (τον βλέπεις φυσικά, γιατί είναι πολύ μικρούλης και χαζούλης) και μόλις περάσεις πετάγεται. Πας να το χαιδέψεις το χαζό και αυτό κατευθείαν ξαπλώνει ανάσκελα και κλωτσάει ενώ δαγκώνει μανιωδώς. Αχ που πήγε το πθορογατάκι μου που το κρατούσα με τις ώρες αγκαλίτσα και πουρπούριζε ευτυχισμένο??? Εχω ξεκινήσει να ρίχνω τις ευθύνες στον Δημήτρη, τον φίλο μου που μόλις είχε αρχίσει να ξετσουμίζει το μικράκι μας το μάθαινε να επιτίθεται γιατί λέει, αφού δεν την γνώρισε την γατομαμά του, έπρεπε να μάθει να ανταποκρίνεται στα δύσκολα. Τότε είχε πλάκα καθώς γατούλης (φυσικά) και Μήτσος (αφύσικα) ήταν πεσμένοι στα 4 και έκαναν επιθέσεις. Τώρα πληρώνουμε την νύφη που έχει γίνει διαολάκι. Τουλάχιστον μαθαίνω ότι και άλλα γατάκια κάνουν τα ίδια. Ελπίζω να μεγαλώσει και να ησυχάσει λίγο.

Αθανασία · 13-09-06

Αυτό με το άρπαγμα χεριού-δάγκωμα και κλωτσιές με τα πίσω πόδια είναι συνηθισμένο παιχνίδι και το κάνουν όλες οι γάτες. Δεν είναι επίθεση. Εκτός αν μιλάμε για σοβαρό δάγκωμα, να βγάλει αίμα! :down:

Όλα τα γατάκια μπορούν να μάθουν να καταλαβαίνουν το ΜΗ και το δικό μας δυνατό "άου" που δείχνει ότι πονάμε και δεν παίζουμε... Σας είχα πει παλιότερα ότι έπιασε το γεγονός ότι τη δάγκωσα όταν με δάγκωσε δυνατά. Κατάλαβε! Κι έμαθε σιγά σιγά να ελέγχει και το δάγκωμα και το γρατζούνισμα. Έκανα, όμως, πολλή δουλειά μαζί της. Έπεσε και φωνή και "άου" και "ΜΗ ΜΗ ΜΗ" και δυνατό χτύπημα του ποδιού κάτω (όπως κάνουν οι γάτες) και τιμωρίες σαν της μαμάς (που πιάνουν τα γατάκια από το σβέρκο και τα πατάνε κάτω γρυλίζοντας) και μυτιές... Και της έδειχνα τη φρέσκια γρατζουνιά λέγοντας θυμωμένα "εσύ το έκανες αυτό", και την έβγαζα έξω στο μπαλκόνι μέχρι να ηρεμήσει... Κι ύστερα ήταν αγγελούδι και μ'έγλειφε ζητώντας χαδάκια, να βεβαιωθεί ότι όλα είναι καλά!
Άλλο το παιχνίδι και το κυνηγητό (κι εγώ τρελαίνομαι και παίζουμε κάθε μέρα όσο θέλει!) κι άλλο η επιθετικότητα. Είναι ωραίο να είναι ζωηρά και παιχνιδιάρικα, αλλά όχι να τ'αφήνουμε να μας ξεσκίζουν! Πέρα από το στιγμιαίο πόνο, κάποτε μπορεί να το πληρώσουμε ακριβά που τα κακομάθαμε και δεν ασχοληθήκαμε όπως έπρεπε...

Mariel · 13-09-06

ακριβως ετσι κανει κι η δικια μου.και φταιω εγω γιατι οταν ηταν μικρη την αφηνα(δεν ειχα κι αλλες γατες και νομιζα οτι μεγαλωνοντας θα το κοψει,αλα που...

)

τωρα πια οταν παει να παιξει μαζι μου βγαζει αιμα και ποναει πολυ,οχι απο το δαγκωμα,κυριως απο τις γρατζουνιες.

Αθανασια,θα μπορουσες σε παρακαλω να μου πεις λιγες περισσοτερες λεπτομερειες για το πως καταφερες να κανεις τη γατουλα σου να σταματησει.υπομονη υπαρχει πολλη...

Αθανασία · 13-09-06

Αρχική Δημοσίευση από Mariel:
**
Αθανασια,θα μπορουσες σε παρακαλω να μου πεις λιγες περισσοτερες λεπτομερειες για το πως καταφερες να κανεις τη γατουλα σου να σταματησει.υπομονη υπαρχει πολλη...

Mariel, έγραψα ήδη τις λεπτομέρειες:
"**Έπεσε και φωνή και "άου" και "ΜΗ ΜΗ ΜΗ" και δυνατό χτύπημα του ποδιού κάτω (όπως κάνουν οι γάτες) και τιμωρίες σαν της μαμάς (που πιάνουν τα γατάκια από το σβέρκο και τα πατάνε κάτω γρυλίζοντας) και μυτιές... Και της έδειχνα τη φρέσκια γρατζουνιά λέγοντας θυμωμένα "εσύ το έκανες αυτό", και την έβγαζα έξω στο μπαλκόνι μέχρι να ηρεμήσει..."
Αυτά έκανα, πολλές φορές, και με δυνατή φωνή! Επίσης, χρειάζεται να ξεδίνουν, να τρέχουν πάνω κάτω κ.λ.π. Εμείς τη βγάζουμε και με το λουρί βόλτα στον κήπο, γιατί από εκεί την πήραμε και είχε μάθει το έξω. Δεν μπορεί μόνο μέσα... Βέβαια, την Τσίκι σου τη βλέπω και σε ωραίο μπαλκόνι, άρα δεν της λείπει το "έξω".
Την ιδέα να τη δαγκώσω την πήρα από τα ίδια τα γατάκια που μεγαλώνουν μαζί: διάβασα ότι δαγκώνουν παίζοντας και επειδή τους το ανταποδίδει το αδερφάκι τους καταλαβαίνουν πόσο πονάει και μαθαίνουν να το ελέγχουν. Αφού η αδελφούλα της Νιάρας χάθηκε, έπαιξα εγώ αυτό το ρόλο και έπιασε! :lol:

Κοίτα, εξαρτάται και από το χαρακτήρα του γατιού. Η Νιάρα είναι καλόβολη και καλόψυχη, είχε αγριέψει μόνο όταν της κάναμε θεραπεία για απόστημα (πονούσε και ταλαιπωρούνταν αναγκαστικά από μας). Πριν από αυτό δε μας γρατζουνούσε, δε μας δάγκωνε.

Καλή τύχη με την Τσίκι, δεν είναι μεγάλη ακόμα, έχεις καιρό...

siam · 13-09-06

Και από τη δική μου εμπειρία, έχω διαπιστώσει ότι οι γάτες γνωρίζουν περισσότερα από εμάς για εμάς! Ίσως αυτό οφείλεται στο ότι είναι άριστοι γνώστες της γλώσσας του σώματος και του ότι είναι ικανές να “μεταφράζουν” τον τρόπο που τις χαϊδεύει κάθε άτομο και να το εκφράζουν σε συγκεκριμένες συμπεριφορές. Από τη πρώτη επαφή που είχαμε, εγώ και η αδερφή μου, με το γατούλη μας, κατάφερε να μας μαγέψει! Την αγκαλιά της αδερφής μου την έκανε παιδική χαρά, καλύπτοντας έτσι και στη συνέχεια τη δική της ανάγκη για παιχνίδι, ενώ στη δική μου χαλάρωσε απόλυτα. Για αρκετά δευτερόλεπτα με κοιτούσε έντονα στα μάτια γουργουρίζοντας, μετά ακούμπησε το κεφαλάκι του στην παλάμη μου και κοιμήθηκε. Η τρυφερή πλευρά του χαρακτήρα του ήταν ότι χρειαζόμουν εκείνη τη περίοδο που είχα χάσει τον πρώτο μου γατούλη. Η αξιοθαύμαστη αυτή προσέγγιση συνεχίστηκε για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, δίνοντας στον καθένα ακριβώς ότι είχε ανάγκη να λάβει.

maxi2 · 13-09-06

Ποτέ δεν είχαμε προβλήματα άγριας συμπεριφοράς με τα γατουλίνια μας. Ο Ζιζού βέβαια είναι απο άλλο ανέκδοτο..
Τσαμπουκαλής και ατρόμητος όταν παίζει του αρέσει να δαγκώνει και να κρατιέται επάνω μας με τα νύχια του..:cry:
Βέβαια μόλις αρχίσω να φωνάζω και να δείχνω ότι πονάω σταματάει με κοιτάει με ενα περίεργο ύφος (μα γιατί φωνάζεις τώρα;;

και αρχίζει να με γλύφει και να γουργουρίζει.. Μιλάμε για πολύ γουργουριτό...
Στις αρχές που τον πήραμε δάγκωνε πολύ περισσότερο. Τώρα ελλατώθηκε αλλά ακόμα νομίζει ότι έτσι είναι τα παιχνίδια.
Ευτυχώς είναι μικρός ακόμα και έχει μέλλον για να μάθει...

anabou · 14-09-06

Και ο Σάκης μου δεν συμπεριφέρεται σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Μ' εμένα είναι λίγο απ'όλα παιχνίδι, φροντίδα, χαρές, αγάπες. Αυτό όταν είμαστε οι δυο μας στο σπίτι. Όταν είναι και οι γονείς μου μοιράζονται οι ρόλοι. Την μαμά μου τη θεωρεί κάτι σαν υπηρέτρια, θέλει μόνο να τον φροντίζει, δεν της γουργουρίζει ποτέ εκτός κι αν ειναι νηστικός. Τον πατέρα μου τον θεωρεί συμπαραστάτη του όταν τον στριμώχνουμε για να τον ζουλήξουμε. Εμένα με έχει μόνο για να μου εκφράζει την αγάπη του και για να μου κάνει παράπονα όταν αργώ να γυρίσω σπίτι. Αγαπημένο πρόσωπο του στην οικογένεια είναι ο παππούς που δεν τον πολυενοχλεί και κάθεται με τις ώρες πάνω του. Την θεία μου πάλι την αντιπαθεί πιθανον επειδή έχει σκύλο! Όσο για υπακοή υπακούει μόνο σε μένα, συνήθως ένα ΜΗ φτάνει για να επανέλθει στην τάξη!

marigo173 · 14-09-06

Μάριελ,
στο λούκι με το χέρι-παιχνίδι έχουμε πέσει λίγο εώς πολύ όλοι οι γατοϊδιοκτήτες... Όπως γράψαν και οι άλλοι είναι φυσικό για τα μικρά γατάκια να παίζουν το παιχνίδι της επίθεσης, είναι θέμα ενστίκτου.
Και με τη Λουκρητία μια από τα ίδια πέρασα.. Στην αρχή έχει πλάκα αλλά οταν μεγαλώνουν τα δοντάκια και τα νυχάκια και τα σημάδια από τα χέρια αργούν να σβήσουν δεν είναι πια διασκεδαστικό.
Ένας καλός τρόπος για να σταματήσει να σε δαγκώνει την ώρα του παιχνιδιού, εκτός βέβαια από τα ΜΗ, τις κραυγές πόνου κτλ που σίγουρα πιάνουν τόπο, είναι και να διοχετεύεις την επιθετικότητα της αλλού. Ένα ψεύτικο ποντικάκι, μια μαλακή μπαλίτσα ακόμη και ένα δικό σου μικρό λούτρινο (που δεν σκίζεται εύκολα όμως) θα κάνει τη δουλειά. Όταν την ώρα που παίζετε αρχίζει τις αγριάδες, θα της δίνεις το ποντικάκι και θα εκτονώνεται πάνω του. Ακόμη πιο αποτελεσματική γίνεται η μέθοδος όταν δέσεις το όποιο παιχνίδι μπορεί να δαγκώσει πάνω σε ένα κορδόνι παπουτσιού. Αυτό σε συνδυασμό με τις λεκτικές επιπλήξεις θα της μάθει σιγά σιγά ότι τα χέρια είναι για χάδια και τα παιχνίδια για δάγκωμα... Η Λουκρητία μετά από λίγο καιρό πήρε το μήνυμα και τώρα πια πολύ σπάνια επιτίθεται στα χέρια μου. Έχει μεγαλώσει κιόλας και σοβάρεψε. Μόλις την μαλώσω κατεβάζει το κεφάλι και τ αυτιά και γυρνάει το πρόσωπο της από την άλλη.
Α, ένα άλλο κόλπο που διάβασα σ' ένα άρθρο αλλά δεν το έχω δοκιμάσει, είναι να αποθαρρύνεις την επιθετική συμπεριφορά με έναν δυνατό και απότομο θόρυβο (π.χ. με κέρματα μέσα σ' ένα τενεκεδάκι που θα κουνάς κάθε φορά που πάει να κάνει κάτι κακό).
Και μην ανησυχείς η γατούλα σου δεν θα σε βαρεθεί ποτέ!

nena · 14-09-06

ΑΓΑΛΜΑΤΑΚΙΑ ΑΚΟΥΝΗΤΑ

Προσέξτε το βλέμμα του γάτου όταν τον κρατάει η μικρή μου η κόρη.

Γωγω · 14-09-06

Αθανασια συμφωνω απολυτα...
και γω με τον δικο μου στις αρχες υπηρχε μια περιεργη κατασταση και αυτο επειδη ηθελα να του μαθω οτι τα δοντακια και τα νυχια δεν ειναι για να τα χρησιμοποιει πανω μου...

ετσι και γω ειμαι υπερ του δαγκαματος-ανταποδωση προς τον γατο και αυτο γιατι εχει τρομερα αποτελεσματα
οπως ειπα και σε αλλο ποστ, τη πρωτη φορα που τον δαγκασα στο αυτι, μετα απο δικο του δαγκαμα, επαθε χοντρη πλακα..με κοιταζε σα χαμενο του στυλ "τι εγινε ρε παιδια?"

τωρα με το που το ερχετε να με δαγκωσει, εστω πανω στο παιχνιδι, κατευθειαν κανει πισω το κεφαλι γιατι ξερει οτι αν το συνεχισει, πολυ απλα θα παθει το ιδιο..

ισοι οροι.. με δαγκασες? ετοιμασου...

παντως μπορει να σας φαινεται περιεργο αλλα εχει αποτελεσματα!!

Ismini · 14-09-06

Αρχική Δημοσίευση από NERINA:
Προσέξτε το βλέμμα του γάτου όταν τον κρατάει η μικρή μου η κόρη.

Ακριβως το ιδιο υφος ειχε παρει κι ο Σιβα οταν τον πηρε αγκαλια ο 4χρονος γιος ενος φιλου. Φοβερη η περιγραφη σου!!! Σα να σκεφτοταν "αφου την πατησα θα το υποστω". Μετα βεβαια που αποχωρισε ο πιτσιρικας κατουρησε και στα σημεια που ειχε καθησει για να βγαλει το αχτι του...

Elrik · 14-09-06

Εγώ θα σου συνιστούσα επίσης όταν παίζεις να μη χρησιμοποιείς τα χέρια σου σαν μέρος του παιχνιδιού αλλά μακριά κορδόνια, μικρά μπαλάκια κ.λπ., κ έτσι να επικεντρώνεις την προσοχή της σε άλλα πράγματα εκτός από τα μέλη σου. Όταν πάει να αρχίσει παιχνίδι με τα πόδια ή τα χέρια σου να σταματάς κ ν’ απομακρύνεσαι. Εγώ το έκανα εξαρχής με τις γάτες μου απ’ όταν ήταν μικρές, κ έτσι ποτέ δεν έμαθαν να δαγκώνουν χέρια ή να επιτίθενται σε πόδια.

anabou · 14-09-06

Όταν η Μίτσυ ήταν μικρή και ήθελε να παίζει συνέχεια είχα πάρει ένα γάντι κουζίνας και όποτε ήθελε παιχνίδια φορούσα την πανοπλία και παίζαμε! Ο Σάκης πάλι όταν ήταν μικρός έπαιζε με τα αδερφάκια του και εγώ την γλύτωνα!

Κατερίνα · 14-09-06

χμ... αυτό με το γάντι κουζίνας θα το δοκιμάσω. Ίσως με σώσει!!!!

Περίεργη συμπεριφορά

Πολύ δραστήριο μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος

Δραστήριο μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος

Δραστήριο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος

Νεοφερμένο μέλος

Δραστήριο μέλος

Διάσημο μέλος

Δραστήριο μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος

Συνημμένα

Δραστήριο μέλος

Διάσημο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος

Διάσημο μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος