τα αγόρια απλά τη μύρισαν και έκαναν πέρα γιατί μύριζε μικρά γατάκια η Λύρα (υπόψην ότι πριν την πάρω θύλασε για τελευταία φορά το μικρό που της είχε απομείνει). ο πάρης που πλησίασε αρχικά πιο πολύ έφαγε φάπα από τη Λύρα. με τη ρέινα έκαναν μυτάκια 3-4 φορές και μετά η ρέινα μούτρωσε και άρχισε να μας αγνοεί όλους, εκτός από μένα. αν την κάνω αγκαλιά κάθεται έστω και μουτρωμένη. φοβάται μάλλον ότι αν την αφήσω θα κάνω τη Λύρα αγκαλιά οπότε σου λέει κάτσε να κάτσω εδώ... αν δεν κυκλοφορεί τριγύρω η καινούρια κατεβαίνει από την αγκαλιά μου αλλιώς θρονιάζεται. η Λύρα πάλι έβαλε τα όριά της. έπιασε τις θέσεις ύπνου του πρίνς, έδιωξε τον πάρη από το μπολάκι του στις 6 το πρωί (μέχρι τώρα ο πάρης έτρωγε από το πρώτο μπώλ που έβαζα τροφή... πλέον τρώει η Λύρα) έφαγε από την κίττεν της ρέινας και διεκδίκησε θέση σε δύο κρεβάτια το δικό μας και της μικρής ελένης...
είναι πολύ τρυφερή γάτα. όλο ξαπλώνει και κάνει γουρ γουρ. και όταν δεί ποντίκι να κουνιέται (τα μικρά λούτρινα) ορμάει. όταν κάθεται έχει ένα αγέροχο ύφος που δηλώνει ότι δεν σε φοβάται.
σε πληροφορώ ότι σκούπισα και δεν έκανε καν στον κόπο να παραμερίσει από τη θέση της για να σκουπίσω...
είναι τέλεια και γώ τυχερή που ήρθε εδώ.