Αρχική Forum
Νέα Δημοσίευση
Ανέβασε Φωτογραφίες
Προσωπικές Συζητήσεις
Τα Ζωάκια μου
Gallery
Συνδεδεμένοι Χρήστες
Λίστα Αποκλεισμένων
Υπεύθυνοι του Forum
e-steki
iSchool
Georgette
Νεοφερμένο μέλος
Η Georgette αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 47 ετών. Έχει γράψει 7 μηνύματα.
11-04-09
21:23
Ποίημα του Πάμπλο Νερούδα
Δεν ξέρω αν γράφω στο σωστή κατηγορία του forum αλλά έχω γράψει άλλη μία φορά μόνο και δεν είμαι και πολύ εξοικειωμένη.Ήθελα να ρωτήσω τη Fotini αν ξέρει να μου πει απο ποιο βιβλίο του Πάμπλο Νερούδα είναι το απόσπασμα του ποιήματος στις ατάκες για τις γάτες.Είναι απ'τα πιο όμορφα πράγματα που έχω διαβάσει!
Δεν ξέρω αν γράφω στο σωστή κατηγορία του forum αλλά έχω γράψει άλλη μία φορά μόνο και δεν είμαι και πολύ εξοικειωμένη.Ήθελα να ρωτήσω τη Fotini αν ξέρει να μου πει απο ποιο βιβλίο του Πάμπλο Νερούδα είναι το απόσπασμα του ποιήματος στις ατάκες για τις γάτες.Είναι απ'τα πιο όμορφα πράγματα που έχω διαβάσει!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
moukelis
Επιφανές μέλος
Η Δώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Βόλος (Μαγνησία). Έχει γράψει 42.019 μηνύματα.
12-04-09
00:49
Μπορεις να γραψεις το αποσπασμα εδω;Εχω δυο συλλογες ποιηματων του και ισως μπορεσω να βοηθησω.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
Georgette
Νεοφερμένο μέλος
Η Georgette αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 47 ετών. Έχει γράψει 7 μηνύματα.
12-04-09
01:03
"Είδα
πως μια γάτα τρέμει
ενω κοιμάται
η νύχτα κυλάει πάνω
της σα μαύρο νερό"
πως μια γάτα τρέμει
ενω κοιμάται
η νύχτα κυλάει πάνω
της σα μαύρο νερό"
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
moukelis
Επιφανές μέλος
Η Δώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Βόλος (Μαγνησία). Έχει γράψει 42.019 μηνύματα.
12-04-09
02:04
Θα το κοιταξω αυριο το πρωι και θα σου πω!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
moukelis
Επιφανές μέλος
Η Δώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Βόλος (Μαγνησία). Έχει γράψει 42.019 μηνύματα.
12-04-09
02:22
Νομιζω ότι το βρηκα:
Cat's Dream (Pablo Neruda)
How neatly a cat sleeps,
sleeps with its paws and its posture,
sleeps with its wicked claws,
and with its unfeeling blood,
sleeps with all the rings--
a series of burnt circles--
which have formed the odd geology
of its sand-colored tail.
I should like to sleep like a cat,
with all the fur of time,
with a tongue rough as flint,
with the dry sex of fire;
and after speaking to no one,
stretch myself over the world,
over roofs and landscapes,
with a passionate desire
to hunt the rats in my dreams.
I have seen how the cat asleep
would undulate, how the night
flowed through it like dark water;
and at times, it was going to fall
or possibly plunge into
the bare deserted snowdrifts.
Sometimes it grew so much in sleep
like a tiger's great-grandfather,
and would leap in the darkness over
rooftops, clouds and volcanoes.
Sleep, sleep cat of the night,
with episcopal ceremony
and your stone-carved moustache.
Take care of all our dreams;
control the obscurity
of our slumbering prowess
with your relentless heart
and the great ruff of your tail.
How neatly a cat sleeps,
sleeps with its paws and its posture,
sleeps with its wicked claws,
and with its unfeeling blood,
sleeps with all the rings--
a series of burnt circles--
which have formed the odd geology
of its sand-colored tail.
I should like to sleep like a cat,
with all the fur of time,
with a tongue rough as flint,
with the dry sex of fire;
and after speaking to no one,
stretch myself over the world,
over roofs and landscapes,
with a passionate desire
to hunt the rats in my dreams.
I have seen how the cat asleep
would undulate, how the night
flowed through it like dark water;
and at times, it was going to fall
or possibly plunge into
the bare deserted snowdrifts.
Sometimes it grew so much in sleep
like a tiger's great-grandfather,
and would leap in the darkness over
rooftops, clouds and volcanoes.
Sleep, sleep cat of the night,
with episcopal ceremony
and your stone-carved moustache.
Take care of all our dreams;
control the obscurity
of our slumbering prowess
with your relentless heart
and the great ruff of your tail.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
moukelis
Επιφανές μέλος
Η Δώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Βόλος (Μαγνησία). Έχει γράψει 42.019 μηνύματα.
12-04-09
02:34
Διαβάζει κανεις αλλος ποιηση;Μπορουμε σε αυτο το νημα να γραφουμε για αγαπημενα μας ποιηματα,ή για καποια ενδιαφερουσα συλλογη που κυκλοφορει.Συχνα μ'αρεσει να διαβαζω ενα ομορφο ποιημα κατα τη διαρκεια μιας δυσκολης μερας,ειναι οαση για μενα.Ξεκινω με ενα απο τα πολυ αγαπημενα μου,που θα αρεσει αι σε οσους αγαπουν τα πρασινα ματια...
Eχω τρεις κόσμους.
Μια θάλασσα, έναν ουρανό κι έναν πράσινο κήπο ..
Τα μάτια σου.
Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγα πού φτάνει ο καθένας τους.
Η θάλασσα, ξέρω.
Ο ουρανός, υποψιάζομαι.
Για τον πράσινο κήπο μου ...
Μη με ρωτήσετε ...
Νικηφόρος ΒρεττάκοςΜια θάλασσα, έναν ουρανό κι έναν πράσινο κήπο ..
Τα μάτια σου.
Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγα πού φτάνει ο καθένας τους.
Η θάλασσα, ξέρω.
Ο ουρανός, υποψιάζομαι.
Για τον πράσινο κήπο μου ...
Μη με ρωτήσετε ...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
ΑΓΝΗΓΙΩΡΓΟΣ
Διάσημο μέλος
Η ΑΓΝΗΓΙΩΡΓΟΣ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 2.796 μηνύματα.
12-04-09
08:24
Όσο Μπορείς-Καβάφης 
Κι ἂν δὲν μπορεῖς νὰ κάμεις τὴν ζωή σου ὅπως τὴν θέλεις
τοῦτο προσπάθησε τουλάχιστον
ὅσο μπορεῖς : μὴν τὴν ἐξευτελίζεις
μὲς στὴν πολλὴ συνάφεια τοῦ κόσμου,
μὲς στὲς πολλὲς κινήσεις κι ὁμιλίες.
τοῦτο προσπάθησε τουλάχιστον
ὅσο μπορεῖς : μὴν τὴν ἐξευτελίζεις
μὲς στὴν πολλὴ συνάφεια τοῦ κόσμου,
μὲς στὲς πολλὲς κινήσεις κι ὁμιλίες.
Μὴν τὴν ἐξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνὰ κ' ἐκθέτοντάς την
στῶν σχέσεων καὶ τῶν συναναστροφῶν
τὴν καθημερινὴν ἀνοησία,
ὣς ποὺ νὰ γίνει σὰ μιὰ ξένη φορτική.
γυρίζοντας συχνὰ κ' ἐκθέτοντάς την
στῶν σχέσεων καὶ τῶν συναναστροφῶν
τὴν καθημερινὴν ἀνοησία,
ὣς ποὺ νὰ γίνει σὰ μιὰ ξένη φορτική.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
Georgette
Νεοφερμένο μέλος
Η Georgette αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 47 ετών. Έχει γράψει 7 μηνύματα.
12-04-09
10:54
Σ'ευχαριστώ πολύ Moukelis!Τώρα το είδα.Να ζητήσω άλλη μια χάρη;Είναι εύκολο να μου πεις σε ποια ποιητική συλλογή ανήκει;Πολύ ωραία η ιδέα για την ποίηση!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
PATSOUKAKI
Πολύ δραστήριο μέλος
Η PATSOUKAKI αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών και μας γράφει από Μαρκόπουλο (Αττική). Έχει γράψει 1.008 μηνύματα.
12-04-09
11:03
''Η αγάπη έχει τόσες λύπες,
όσο η Γραβιέρα τρύπες''
Ευγένιος Τριβιζάς
Ευγένιος Τριβιζάς,
''Η τελευταία μαύρη γάτα''
όσο η Γραβιέρα τρύπες''
Ευγένιος Τριβιζάς
Ευγένιος Τριβιζάς,
''Η τελευταία μαύρη γάτα''
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
ΑΓΝΗΓΙΩΡΓΟΣ
Διάσημο μέλος
Η ΑΓΝΗΓΙΩΡΓΟΣ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 2.796 μηνύματα.
12-04-09
11:05
''Η αγάπη έχει τόσες λύπες,
όσο η Γραβιέρα τρύπες''
Ευγένιος Τριβιζάς
Ευγένιος Τριβιζάς,
''Η τελευταία μαύρη γάτα''
To έχω!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
PATSOUKAKI
Πολύ δραστήριο μέλος
Η PATSOUKAKI αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών και μας γράφει από Μαρκόπουλο (Αττική). Έχει γράψει 1.008 μηνύματα.
12-04-09
11:17
Κάτω στης μαργαρίτας το αλωνάκι
Κάτω στης μαργαρίτας το αλωνάκι
Στήσαν χορό τρελό τα μελισσόπουλα
Ιδρώνει ο ήλιος τρέμει το νερό
Φωτιάς σουσάμια σιγοπέφτουνε
Στάχια ψηλά λυγίζουνε το μελαψό ουρανό.
Πέρα μεσ΄στα χρυσά νταριά κοιμούνται αγοροκόριτσα
Ο ύπνος του μυρίζει πυρκαγιά
Στα δόντια τους ο ήλιος σπαρταράει
Απ΄τη μασχάλη τους γλυκά στάζει το μοσχοκάρυδο.
Κάτω στης μαργαρίτας το αλωνάκι
Στήσαν χορό τρελό τα μελισσόπουλα
Ιδρώνει ο ήλιος τρέμει το νερό
Φωτιάς σουσάμια σιγοπέφτουνε
Στάχια ψηλά λυγίζουνε το μελαψό ουρανό.
Πέρα μεσ΄στα χρυσά νταριά κοιμούνται αγοροκόριτσα
Ο ύπνος του μυρίζει πυρκαγιά
Στα δόντια τους ο ήλιος σπαρταράει
Απ΄τη μασχάλη τους γλυκά στάζει το μοσχοκάρυδο.
Τέλειο;
Του Ο.Ελύτη.
Του Ο.Ελύτη.Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
ruko
Διάσημο μέλος
Η ruko αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 3.516 μηνύματα.
12-04-09
13:28
ΠΙΝΩ ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
Από μια κούπα γιομάτη κρασί
έπινα δίχως συντροφιά, μες στα λουλούδια.
Ώσπου ύψωσα την κούπα μου, κι απ' το φεγγάρι γύρεψα
τον ίσκιο μου, για να γενούμε τρεις.
Αλίμονο, το φεγγάρι δεν ήξερε να πίνει
κι ο ίσκιος με κορόιδευε,
κι ωστόσο είχα για καιρό δυο φίλους,
συντροφιά ως το τέλος της Άνοιξης.
Τραγούδησα: Το φεγγάρι σιγοντάρισε.
Χόρεψα: Η σκιά μου τρεμούλιασε στο πλάι.
Όσο θυμάμαι, κάναμε καλή παρέα.
Κι ύστερα μέθυσα, κι έχασε ο ένας τον άλλο.
...Πότε θα λείψει ο φόβος απ' το κέφι μας;
Κοιτώ να φεύγει το μεγάλο ποτάμι των αστεριών.
Li Tai-Po (Κίνα, 8ος αιώνας)
Μετάφραση Αμαλία Τσακνιά.
Από μια κούπα γιομάτη κρασί
έπινα δίχως συντροφιά, μες στα λουλούδια.
Ώσπου ύψωσα την κούπα μου, κι απ' το φεγγάρι γύρεψα
τον ίσκιο μου, για να γενούμε τρεις.
Αλίμονο, το φεγγάρι δεν ήξερε να πίνει
κι ο ίσκιος με κορόιδευε,
κι ωστόσο είχα για καιρό δυο φίλους,
συντροφιά ως το τέλος της Άνοιξης.
Τραγούδησα: Το φεγγάρι σιγοντάρισε.
Χόρεψα: Η σκιά μου τρεμούλιασε στο πλάι.
Όσο θυμάμαι, κάναμε καλή παρέα.
Κι ύστερα μέθυσα, κι έχασε ο ένας τον άλλο.
...Πότε θα λείψει ο φόβος απ' το κέφι μας;
Κοιτώ να φεύγει το μεγάλο ποτάμι των αστεριών.
Li Tai-Po (Κίνα, 8ος αιώνας)
Μετάφραση Αμαλία Τσακνιά.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
PATSOUKAKI
Πολύ δραστήριο μέλος
Η PATSOUKAKI αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών και μας γράφει από Μαρκόπουλο (Αττική). Έχει γράψει 1.008 μηνύματα.
12-04-09
15:16
Το παιδί με τα σπίρτα
Το παιδί της μεγάλωσε.Έκλεισε σήμερα
τα έξι του χρόνια.Το χτένισε όμορφα.
Δε θα έχει πια ανάγκη.Περνά και το βλέπει.
Στη γωνιά της πλατείας στέκει σαν άντρας.
Απ΄τα πέντε κουτιά σπίρτα έχει κιόλας
πουλήσει τα τέσσερα.-Παίζει ο χειμώνας
στα δέκα του δάχτηλα.Έγινε νύχτα.
Κοιτάζει η μητέρα του δεξιά της, ζερβά της,
απάνω και κάτω.Σκοτάδι:
''Ας μπορούσεν ανάβοντας το παιδί μου ένα
σπίρτο να φωτίσει το κόσμο''.
Ν.Βρεττάκος
Το παιδί της μεγάλωσε.Έκλεισε σήμερα
τα έξι του χρόνια.Το χτένισε όμορφα.
Δε θα έχει πια ανάγκη.Περνά και το βλέπει.
Στη γωνιά της πλατείας στέκει σαν άντρας.
Απ΄τα πέντε κουτιά σπίρτα έχει κιόλας
πουλήσει τα τέσσερα.-Παίζει ο χειμώνας
στα δέκα του δάχτηλα.Έγινε νύχτα.
Κοιτάζει η μητέρα του δεξιά της, ζερβά της,
απάνω και κάτω.Σκοτάδι:
''Ας μπορούσεν ανάβοντας το παιδί μου ένα
σπίρτο να φωτίσει το κόσμο''.
Ν.Βρεττάκος
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
moukelis
Επιφανές μέλος
Η Δώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Βόλος (Μαγνησία). Έχει γράψει 42.019 μηνύματα.
12-04-09
15:46
Ρούλα απλά ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
Stamatia1
Νεοφερμένο μέλος
Η Stamatia1 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 42 ετών και μας γράφει από Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 10 μηνύματα.
12-04-09
15:57
Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.
In the fell clutch of Circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of Chance
My head is bloody, but unbowed.
Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find me, unafraid.
It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.
"Invictus" του William Ernest Henley
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.
In the fell clutch of Circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of Chance
My head is bloody, but unbowed.
Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find me, unafraid.
It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.
"Invictus" του William Ernest Henley
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
shadowdancer
Δραστήριο μέλος
Η shadowdancer αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 34 ετών και μας γράφει από Βόλος (Μαγνησία). Έχει γράψει 472 μηνύματα.
12-04-09
16:16
Η σονάτα του σεληνόφωτος
του Γιάννη Ρίτσου
Ἀνοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο.
Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου(......)
Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.(....)
«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Ὄχι, δὲ θἄρθω. Καληνύχτα. Ἐγὼ θὰ βγῶ σὲ λίγο. Εὐχαριστῶ. Γιατί ἐπιτέλους, πρέπει νὰ βγῶ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ τσακισμένο σπίτι. Πρέπει νὰ δῶ λιγάκι πολιτεία, -ὄχι, ὄχι τὸ φεγγάρι - τὴν πολιτεία μὲ τὰ ροζιασμένα χέρια της, τὴν πολιτεία τοῦ μεροκάματου, τὴν πολιτεία ποὺ ὁρκίζεται στὸ ψωμὶ καὶ στὴ γροθιά της τὴν πολιτεία ποὺ ὅλους μας ἀντέχει στὴν ράχη της μὲ τὶς μικρότητές μας, τὶς κακίες, τὶς ἔχτρες μας, μὲ τὶς φιλοδοξίες, τὴν ἄγνοιά μας καὶ τὰ γερατειά μας,-ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας, νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ, μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. Καληνύχτα.
Τὸ δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πὼς κάποιο σύννεφο θἄκρυβε τὸ φεγγάρι. Μονομιᾶς, σὰν κάποιο χέρι νὰ δυνάμωσε τὸ ραδιόφωνο τοῦ γειτονικοῦ μπάρ, ἀκούστηκε μία πολὺ γνώστη μουσικὴ φράση. Καὶ τότε κατάλαβα πὼς ὅλη τούτη τὴ σκηνὴ τὴ συνόδευε χαμηλόφωνα ἡ «Σονάτα τοῦ Σεληνόφωτος», μόνο τὸ πρῶτο μέρος.
Ὁ νέος θὰ κατηφορίζει τώρα μ᾿ ἕνα εἰρωνικὸ κ᾿ ἴσως συμπονετικὸ χαμόγελο στὰ καλογραμμένα χείλη του καὶ μ᾿ ἕνα συναίσθημα ἀπελευθέρωσης. Ὅταν θὰ φτάσει ἀκριβῶς στὸν Ἅη-Νικόλα, πρὶν κατεβεῖ τὴ μαρμαρίνη σκάλα, θὰ γελάσει, -ἕνα γέλιο δυνατό, ἀσυγκράτητο. Τὸ γέλιο του δὲ θ᾿ ἀκουστεῖ καθόλου ἀνάρμοστα κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι. Ἴσως τὸ μόνο ἀνάρμοστο νἆναι τὸ ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἀνάρμοστο. Σὲ λίγο, ὁ Νέος θὰ σωπάσει, θὰ σοβαρευτεῖ καὶ θὰ πεῖ «Ἡ παρακμὴ μιᾶς ἐποχῆς». Ἔτσι, ὁλότελα ἥσυχος πιά, θὰ ξεκουμπώσει πάλι τὸ πουκάμισό του καὶ θὰ τραβήξει τὸ δρόμο του.
Ὅσο γιὰ τὴ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα, δὲν ξέρω ἂν βγῆκε τελικὰ ἀπ᾿ τὸ σπίτι. Τὸ φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Καὶ στὶς γωνιὲς τοῦ δωματίου οἱ σκιὲς σφίγγονται ἀπὸ μίαν ἀβάσταχτη μετάνοια, σχεδὸν ὀργή, ὄχι τόσο γιὰ τὴ ζωὴ ὅσο γιὰ τὴν ἄχρηστη ἐξομολόγηση. Ἀκοῦτε; τὸ ραδιόφωνο συνεχίζει.
του Γιάννη Ρίτσου
Ἀνοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο.
Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου(......)
Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.(....)
«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Ὄχι, δὲ θἄρθω. Καληνύχτα. Ἐγὼ θὰ βγῶ σὲ λίγο. Εὐχαριστῶ. Γιατί ἐπιτέλους, πρέπει νὰ βγῶ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ τσακισμένο σπίτι. Πρέπει νὰ δῶ λιγάκι πολιτεία, -ὄχι, ὄχι τὸ φεγγάρι - τὴν πολιτεία μὲ τὰ ροζιασμένα χέρια της, τὴν πολιτεία τοῦ μεροκάματου, τὴν πολιτεία ποὺ ὁρκίζεται στὸ ψωμὶ καὶ στὴ γροθιά της τὴν πολιτεία ποὺ ὅλους μας ἀντέχει στὴν ράχη της μὲ τὶς μικρότητές μας, τὶς κακίες, τὶς ἔχτρες μας, μὲ τὶς φιλοδοξίες, τὴν ἄγνοιά μας καὶ τὰ γερατειά μας,-ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας, νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ, μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. Καληνύχτα.
Τὸ δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πὼς κάποιο σύννεφο θἄκρυβε τὸ φεγγάρι. Μονομιᾶς, σὰν κάποιο χέρι νὰ δυνάμωσε τὸ ραδιόφωνο τοῦ γειτονικοῦ μπάρ, ἀκούστηκε μία πολὺ γνώστη μουσικὴ φράση. Καὶ τότε κατάλαβα πὼς ὅλη τούτη τὴ σκηνὴ τὴ συνόδευε χαμηλόφωνα ἡ «Σονάτα τοῦ Σεληνόφωτος», μόνο τὸ πρῶτο μέρος.
Ὁ νέος θὰ κατηφορίζει τώρα μ᾿ ἕνα εἰρωνικὸ κ᾿ ἴσως συμπονετικὸ χαμόγελο στὰ καλογραμμένα χείλη του καὶ μ᾿ ἕνα συναίσθημα ἀπελευθέρωσης. Ὅταν θὰ φτάσει ἀκριβῶς στὸν Ἅη-Νικόλα, πρὶν κατεβεῖ τὴ μαρμαρίνη σκάλα, θὰ γελάσει, -ἕνα γέλιο δυνατό, ἀσυγκράτητο. Τὸ γέλιο του δὲ θ᾿ ἀκουστεῖ καθόλου ἀνάρμοστα κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι. Ἴσως τὸ μόνο ἀνάρμοστο νἆναι τὸ ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἀνάρμοστο. Σὲ λίγο, ὁ Νέος θὰ σωπάσει, θὰ σοβαρευτεῖ καὶ θὰ πεῖ «Ἡ παρακμὴ μιᾶς ἐποχῆς». Ἔτσι, ὁλότελα ἥσυχος πιά, θὰ ξεκουμπώσει πάλι τὸ πουκάμισό του καὶ θὰ τραβήξει τὸ δρόμο του.
Ὅσο γιὰ τὴ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα, δὲν ξέρω ἂν βγῆκε τελικὰ ἀπ᾿ τὸ σπίτι. Τὸ φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Καὶ στὶς γωνιὲς τοῦ δωματίου οἱ σκιὲς σφίγγονται ἀπὸ μίαν ἀβάσταχτη μετάνοια, σχεδὸν ὀργή, ὄχι τόσο γιὰ τὴ ζωὴ ὅσο γιὰ τὴν ἄχρηστη ἐξομολόγηση. Ἀκοῦτε; τὸ ραδιόφωνο συνεχίζει.
Συγνωμη για το μεγαλο κειμενο αλλα ειναι τοσο ωραιο ποιημα που ηθελα να το βαλω ολο....
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
brigite
Διάσημο μέλος
Η Σοφια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 64 ετών και μας γράφει από Πάτρα (Αχαΐα). Έχει γράψει 3.087 μηνύματα.
12-04-09
21:08
ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΩΝ ΦΟΡΤΗΓΩΝ
Οι ναυτικοι στα φορτηγα παντα μια γατα τρεφουν
που τη λατρευουνε,χωρις να ξερουν το γιατι,
κι αυτη ,σαν απ τη βαρδια τους σχολανε κουρασμενοι,
περηφανη στα ποδια τους θα τρεξει να τριφτει.
Τα βραδια,οταν η θαλασσα χτυπαει τις λαμαρινες,
και πολεμαει με δυναμη να σπασει τα καρφια,
μεσα στης πλωρης τη βαρια σιγη,που βασανιζει,
ειναι γι αυτους σα μια γυνα'ικεια συντροφια.
Ειναι περιφανη κι οκνη,καθως ολες οι γατες,
κι ειναι τα γκριζα ματια της γιοματα ηλεκτρισμο
κι οπως χαιδευουν απαλα τη ραχη της,νομιζεις
πως αναλυεται σ ενα αργο και ηδονικο σπασμο.
Παραλειπω καποιους στιχους ,γιατι ειναι μεγαλο,και γραφω τους 2 τελευταιους.
Λιγο πριν απ το θανατον απο τους ναυτες ενας,
αυτος οπου δε πραματα στη ζηση του φριχτα
χαιδευοντας την,μια στιγμη στα ματια την κοιταζει
κι υστερα μεσ στη θαλασσα την αγρια την πετα.
Και τοτε οι ναυτες,που πολυ σπανια λυγα η καρδια τους,
πανε στην πλωρη να κρυφτουν με την καρδια σφιχτη,
γεματη μια παραξενη πικρια που ολο δαγκωνει
σαν οταν χανουνε θερμη γυναικα αγαπητη.
ΜΑΡΑΜΠΟΥ (Ν.Καββαδιας)
Οι ναυτικοι στα φορτηγα παντα μια γατα τρεφουν
που τη λατρευουνε,χωρις να ξερουν το γιατι,
κι αυτη ,σαν απ τη βαρδια τους σχολανε κουρασμενοι,
περηφανη στα ποδια τους θα τρεξει να τριφτει.
Τα βραδια,οταν η θαλασσα χτυπαει τις λαμαρινες,
και πολεμαει με δυναμη να σπασει τα καρφια,
μεσα στης πλωρης τη βαρια σιγη,που βασανιζει,
ειναι γι αυτους σα μια γυνα'ικεια συντροφια.
Ειναι περιφανη κι οκνη,καθως ολες οι γατες,
κι ειναι τα γκριζα ματια της γιοματα ηλεκτρισμο
κι οπως χαιδευουν απαλα τη ραχη της,νομιζεις
πως αναλυεται σ ενα αργο και ηδονικο σπασμο.
Παραλειπω καποιους στιχους ,γιατι ειναι μεγαλο,και γραφω τους 2 τελευταιους.
Λιγο πριν απ το θανατον απο τους ναυτες ενας,
αυτος οπου δε πραματα στη ζηση του φριχτα
χαιδευοντας την,μια στιγμη στα ματια την κοιταζει
κι υστερα μεσ στη θαλασσα την αγρια την πετα.
Και τοτε οι ναυτες,που πολυ σπανια λυγα η καρδια τους,
πανε στην πλωρη να κρυφτουν με την καρδια σφιχτη,
γεματη μια παραξενη πικρια που ολο δαγκωνει
σαν οταν χανουνε θερμη γυναικα αγαπητη.
ΜΑΡΑΜΠΟΥ (Ν.Καββαδιας)
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
ruko
Διάσημο μέλος
Η ruko αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 3.516 μηνύματα.
19-10-09
23:53
I Saw a Jolly Hunter
Ένα καταπληκτικό ποίημα που ανακάλυψα πρόσφατα. Δυστυχώς είναι στα αγγλικά, αλλά είναι αρκετά απλό (είναι για παιδιά)
I Saw A Jolly Hunter
του Charles Causley.
I saw a jolly hunter
With a jolly gun
Walking in the country
In the jolly sun.
In the jolly meadow
Sat a jolly hare.
Saw the jolly hunter.
Took jolly care.
Hunter jolly eager -
Sight of jolly prey.
Forgot gun pointing
Wrong jolly way.
Jolly hunter jolly head
Over heels gone.
Jolly old safety catch
Not jolly on.
Bang went the jolly gun.
Hunter jolly dead.
Jolly hare got clean away.
Jolly good, I said.
Ένα καταπληκτικό ποίημα που ανακάλυψα πρόσφατα. Δυστυχώς είναι στα αγγλικά, αλλά είναι αρκετά απλό (είναι για παιδιά)
I Saw A Jolly Hunter
του Charles Causley.
I saw a jolly hunter
With a jolly gun
Walking in the country
In the jolly sun.
In the jolly meadow
Sat a jolly hare.
Saw the jolly hunter.
Took jolly care.
Hunter jolly eager -
Sight of jolly prey.
Forgot gun pointing
Wrong jolly way.
Jolly hunter jolly head
Over heels gone.
Jolly old safety catch
Not jolly on.
Bang went the jolly gun.
Hunter jolly dead.
Jolly hare got clean away.
Jolly good, I said.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
moukelis
Επιφανές μέλος
Η Δώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Βόλος (Μαγνησία). Έχει γράψει 42.019 μηνύματα.
19-10-09
23:56
Ελα μαρη μακαβρια!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
athanasiad
Πολύ δραστήριο μέλος
Η athanasiad αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 39 ετών και μας γράφει από Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1.648 μηνύματα.
20-10-09
20:44
Για τη ζωή
Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ' έναν τοίχο
με τα χέρια σου δεμένα
Ή μέσα στ' αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μεγάλα ματογυάλια
Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,
Οι άνθρωποι που ποτέ δε θα 'χεις δει το πρόσωπό τους
και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, πως τίποτα πιο αληθινό απ' τη ζωή δεν είναι
Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ' έναν τοίχο
με τα χέρια σου δεμένα
Ή μέσα στ' αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μεγάλα ματογυάλια
Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,
Οι άνθρωποι που ποτέ δε θα 'χεις δει το πρόσωπό τους
και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, πως τίποτα πιο αληθινό απ' τη ζωή δεν είναι
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
Χρήστες Βρείτε παρόμοια
-
Φορτώνει...
