.....Πόσο εύκολο είναι να πάρεις άλλο γατάκι;

[kat-cats]

Ολοι ξέρετε πια πως η Τζίντζερ μας έφυγε....η απουσία της είναι τεράστια στην καρδιά μας....υποφέρουμε που δεν την έχουμε δίπλα μας, κοντά μας...αυτό δεν αλλάζει τίποτα.... :-(
Τα παιδιά έχουν άλλες δυνάμεις...ίσως έτσι τα έφτιαξε η φύση για να είναι δυνατά...Η κόρη μου θέλει γατάκι και εμείς νοιώθουμε άσχημα γιατί δεν είμαστε έτοιμοι ακόμα...Βλέπει συνέχεια φωτό με διάφορα γατάκια, σημειώνει τηλέφωνα, μας πιέζει...
δεν είναι ότι δεν θα τα αγαπήσουμε πιστεύω πως κάθε πλάσμα αγαπιέται, ιδιαίτερα τέτοια πλάσματα όπως αυτά, απλά φοβόμαστε ότι τόσο νωρίς θα είναι σαν να συγκρίνουμε και αυτό δεν το θέλουμε...
Εσείς πως έχετε βιώσει ανάλογα θέματα; Ευχαριστώ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Lord Kratos]

Απάντηση: .....πόσο εύκολο είναι να πάρεις άλλο γατάκι;

Κατερίνα, νομίζω ότι είναι μια δύσκολη κατάσταση την οποία δεν έχω περάσει σε αυτήν ακριβώς τη μορφή.
Για παράδειγμα, εγώ όταν είχα χάσει πριν χρόνια τα τελευταία μικρά που φρόντιζα στο πατρικό μου (ήταν στην αυλή) αποφάσισα να μην αφήσω τον εαυτό μου να δεθεί ξανά με κάποιο ζώο μέχρι να μπορώ να το φροντίσω όπως ήθελα εγώ (κυρίως, να το έχω μέσα στο σπίτι).
Η Τζίντζερ είχε και θα συνεχίσει πάντα να έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά της κι αυτό δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει, το κάθε ζώο είναι μοναδικό και ξεχωριστό.
Από εκεί και πέρα, προφανώς χρειάζεστε τον χρόνο σας και να ηρεμήσετε από την ταλαιπωρία που περάσατε ώστε να μπορέσετε να φροντίσετε ένα άλλο ζωάκι που θα σας χρειάζεται.
Μπορείτε να μιλήσετε στην κόρη σου και να της εξηγήσετε ότι ίσως χρειάζεστε κάποιο χρόνο κι ότι θα ξαναέρθει η στιγμή που θα έχετε ένα ακόμη γατάκι κοντά σας.
Πάντως, μπορείτε να κοιτάτε με τον καιρό τις διάφορες Αγγελίες και πιστεύω ότι όταν έρθει η στιγμή που θα είστε και πάλι έτοιμοι, θα το καταλάβετε όταν αντικρύσετε το γατάκι που θα σας κλέψει την καρδιά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[rodirdi]

Απάντηση: .....πόσο εύκολο είναι να πάρεις άλλο γατάκι;

αχ... πέρασε τόσος καιρός απο τότε που πέθανε η 'Ηρα μου... 10 μήνες σχεδόν... τίποτα δεν ξεχνιέται και ποτέ... απόφαση να πάρω άλλη γατούλα δεν μπορούσα να πάρω... ο σύντροφός μου ήταν αυτός που την κατάλληλη στιγμή με βοήθησε να πώ ναί σε ένα γατάκι παραμελημένο στον δρόμο. ¨μόνο του δεν θα αντέξει ούτε 1 μήνα¨, ¨η Ήρα έζησε τόσο ευτυχισμένη κοντά μας... ας βοηθήσουμε άλλο 1 γατάκι να ζήσει καλά ¨ ήταν τα λόγια του... μετά απο 2 μήνες που έχουμε την Ράφη και τον Ρούλη, η σύγκριση είναι αναπόφευκτη... δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά αυτό θα εξασθενήσει με τα χρόνια... απο χρόνο σε χρόνο...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Selina Kyle]

Κατερίνα μου, εμένα μου χει τύχει κάτι παρόμοιο. Συγκεκριμένα είχαμε μια γάτα στο πατρικό, όταν ήμουν μικρή κι έμενα ακόμα με τους γονείς μου, την Έμιλυ, την οποία λάτρευα. Ήταν η ζωή μου. Πέθανε από καλπάζουσα λευχαιμία μέσα σε 3 μέρες. Φρικτό.
Στα χέρια μου βρέθηκε εντελώς απρόσμενα (και πάρα πολύ σύντομα) ένα νέο γατάκι, ένα αδεσποτάκι που έσωσε η μαμά μου, η Αφροδίτη.
Η Αφροδίτη δεν έμοιαζε καθόλου στην Έμιλυ. Την κρατούσα στην αγκαλιά μου συνεχώς κι ένοιωθα ένα αβάσταχτο κενό. Αναζητούσα την Έμιλυ συνέχεια.
Κάποιο βράδυ που μου έλειπε η Έμιλυ πολύ συνειδητοποίησα πως η Αφροδίτη δεν ήταν δίπλα μου, κάπου είχε τρυπώσει. Τότε ένοιωσα την ανάγκη της πιο πολύ από κάθε άλλη στιγμή. Ήταν βλέπεις το φιλαράκι μου, το πλασματάκι που χωρίς να ξέρει τι είχε γίνει, με κοιτούσε με τα αθώα του ματάκια και μου κρατούσε συντροφιά.
Η Αφροδίτη δεν έγινε ποτέ Έμιλυ. Δεν έγινε ποτέ άσπρη, ήταν τιγρέ. Δεν έγινε ποτέ ιδιαίτερα χαδιάρα, έγδερνε αρκετά και ήταν αγοροκόριτσο. Αλλά την αγάπησα γι' αυτό που ήταν και σύντομα δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εκείνη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[rodirdi]

Απάντηση: .....πόσο εύκολο είναι να πάρεις άλλο γατάκι;

πράγματι... συνφωνώ πόλυτα με την Ριάνα...
Υ.Γ. η Ράφη και Ρούλης δεν έχουν καθόλου κόκκινο τρίχωμα... πιστεύω οτι θα ήταν ακόμα πιο δύσκολο...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Γίδι]

Δεν το έχω ζήσει με γάτα, αλλά με πολλούς σκύλους. Πιο πολύ μας τάραξε ο θάνατος του Όλιβερ, τον είχαμε πολλάαααααααα χρόνια και μας έφυγε μετά από πολλές περιπέτειες... Από καρκίνο όρχεων και οστεοπόρωση μέχρι καρδιά και στροφή στομάχου, ο καημένος στα 15 του πάλευε με όλες του τις δυνάμεις να μείνει κοντά μας και να μη μας αφήσει μόνους... Δύσκολη απώλεια, στο τέλος ήταν με πάνα ξάπλα συνέχεια και βαριανάσαινε...

Έφυγε λίγες μέρες πριν το μεγάλο σεισμό του '99, κι εγώ έλειπα με τη μαμά. Η αδερφή μου και ο πατέρας μου, ο οποίος και τον φρόντισε πιο πολύ απ'όλους και τον είχε σαν παιδί του, πήγαν δύο μέρες αφού τον έθαψαν και μάζεψαν το Φελλίνο από ένα βενζινάδικο... Τον είχε δει ο πατέρας μου αρκετές φορές, λερωμένο με λάσπη και λάδια μηχανής, να ξαπλάρει ανάσκελα στον ήλιο, αλλά ήταν περίεργος χαρακτήρας. Πρέπει να έτρωγε ξύλο. Και τον έφεραν...

Γυρίζοντας από το ταξίδι είχα την απουσία του Όλιβερ να αντιμετωπίσω, και παράλληλα τη νέα άφιξη, έναν άλλο τεράστιο σκύλο, βασανισμένη ψυχή και διψασμένο για αγάπη, που με κοιτούσε με ένα μοναδικό βλέμμα (σα να'χε eye liner τα μάτια του).

Όταν έπαιξε πρώτη φορά με τα παιχνίδια του Όλιβερ ένιωσα ένα τσίμπημα. Ανάμεικτη πλημμύρα συναισθημάτων, από τη μία "άστο κάτω, δεν είναι δικό σου", από την άλλη συγκίνηση που μας είχε συνηθίσει και είχε αντικαταστήσει το φόβο με όρεξη για παιχνίδι.
Όταν "τραγούδησε" (κάτι ανάμεσα σε γαύγισμα και μουγκρητό) πρώτη φορά, θυμήθηκα πώς ο Όλιβερ έκανε σαν κλακέτες με τα μπροστινά πατουσάκια ενώ "τραγουδούσε".

Αλλά σιγά σιγά έσβησαν οι συγκρίσεις. Έκλαψα για τον Όλιβερ, αλλά ο Φελλίνο ήταν ακόμα εκεί.
Ένα βράδυ, τσακωμένη με το φίλο μου, γύρισα σπίτι, κλαμμένη και πριν ανοίξω την πόρτα να μπω, ξέσπασα πάλι σε λυγμούς. Ο Φελλίνο άρχισε να κλαίει μαζί μου και να χώνει επίμονα τη μουσούδα μου στην παλάμη μου. Και ξαφνικά το ότι δεν ήταν πια σε ένα βρώμικο βενζινάδικο αλλά μαζί μας ήταν πιο σημαντικό από τα πικρά λόγια του φίλου μου.

Το Φελλινάκι έζησε μαζί μας άλλα 8 χρόνια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kat-cats]

Σε ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις σου....έχεις δίκιο τελικά η προσφορά μας σε όσους το έχουν ανάγκη είναι αυτό που μετράει!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Selina Kyle]

Ξέρεις Κατερίνα μου... αν το αντέχει η καρδιά σου, πάρε ένα γατάκι αφού το ζητάει και το κοριτσάκι σου. Που ξέρεις; Μπορεί να είναι ο τρόπος της να αντέξει τον πόνο που αισθάνεται. Δώσε καταφύγιο σε μια ψυχούλα που ίσως κινδυνεύει, έτσι θα αισθάνεσαι κι εσύ καλύτερα. Η αγαπημενη σου γατούλα θα είναι πάντα εκεί, στην καρδιά σου και όσο καιρό του έμελλε να ζήσει, έζησε μες την αγάπη. Δεν υπάρχει σύγκριση. Απλά για όσο κτυπάει η καρδιά μας πάντα θα υπάρχει χώρος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kat-cats]

Ριάνα, έτσι είναι όπως τα λες...απλά νοιώθω πως προδίδω εκείνη, πως μπορεί να νοιώθει ότι δεν την αγαπήσαμε ενώ δεν είναι έτσι...από την άλλη νοιώθω σαν να είναι όλο αυτό ένα ψέμα....ότι θα τη δω πάλι...δεν ξέρω αν η γατούλα που θα έρθει θα μας θέλει το ίδιο, εμείς μόνο μία γατούλα γνωρίσαμε, την Τζίντζερ, εμπειρία....ελάχιστη βλέπεις. Θα μας συνηθίσει; θα μας αγαπήσει; θα αγαπάει και τον Ιντεφίξ; αρσενική ή θηλυκή; ποια θα είναι από ολα αυτά τα όμορφα πλάσματα που βρίσκονται στους δρόμους και περιμένουν.... έχω κατακλυστεί από ερωτήματα....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[le chat noir]

Κατερίνα μου..ίσως αυτό να δείχνει ότι χρειάζεστε χρόνο. Δεν υπάρχει λόγος ούτε να βιαστείτε αλλά ούτε και να το προγραμματίσετε. Αφήστε απλά ανοιχτό στο μυαλό σας το ενδεχόμενο να γίνει κάποια στιγμή. Όταν είναι θα το νιώσεις. Μία μέρα θα δεις ένα γατάκι είτε μπροστά σου, είτε σε αγγελία και θα χτυπήσει πιο δυνατά η καρδιά σου. Τότε θα νιώσεις ότι μπορεί η οικογένεια σου να αποκτήσει ένα καινούργιο μέλος.
Όσα γατάκια και να παρετε την Τζίντζερ δενθα την προδωσετε ποτέ. Μακάρι να έπαιρναν και άλλα γατάκια τόση αγάπη..ο κόσμος μας θα ήταν καλυτερος!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kat-cats]

Ναι, ίσως έχεις δίκιο....όλα έγιναν πολύ σύντομα τι να πω...ίσως είμαι εγώ απλά αναποφάσιστη....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Havana]

Κανένα γατί δεν θα είναι σα τη Τζίντζερ, όσος καιρός κι αν περασει, είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να διοθρώσει ο χρόνος, κατά τη δική μου άποψη και εμπειρία, όταν έχασα μια πολυ αγαπημένη γάτα όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει δυστηχώς είναι από τα λίγα παγματα που με κάνουν να κλαίω σα μωρό παιδί.
Μια αγαπημενη μου φιλη ωστόσο έχει (όπως και το μεγαλυτερο ποσοστό ανθρώπων) εναν μηχανισμό, και ο εγκεφάλος της την προστατευει αποβάλλωντας τα δυσσάρεστα πράγματα, πχ δεν θυμαται το όνομα του πρώτου της γατου εύκολα (ενω εγώ το θυμάμαι του συγκεκριμένου γατου) γιατί ηταν για εκεινη πολυ άσχημο γεγονός ο χαμός του.
Παρόλαυτα ενα νέο γατάκι ή ενήλικη γάτα δεν έρχεται σαν αντικαταστάτης της Τζίντζερ αλλά έρχεται να επιφέρει ισσοροπία, η δυναμική της ομάδας θα επανέλθει στα ίδια επιπεδα που ήταν, ισως για αυτό το επιζητούν πιο έντονα τα παιδιά , όχι για ξεπεράσουν τη Τζίτζερ που σίγουρα έχει τη δική της θέση στη καρδιά τους (και αυτό θα είναι για πάντα) αλλά γαιτί τα παιδιά αντιλαμβάνονται πιο εύκολα και τους βγαίνει αυθόρμητα το αίσθημα και η λογική της ισσοροπίας, και της αποκατάστασης της δυναμικής ενός συστήματος, καλώς ή κακώς έχουν συνδιάσει τη δυναμική της οικογένειας μαζί με μια γάτα για αυτό και την επιδιώκουν ... θα είναι μια άλλη γάτα, με άλλες εμπειρίες, μην φοβηθείς το θεμα σύγκρισης, δεν ειναι κάτι που ισχυεί. Τα παιδιά ξέρουν καλύτερα ειναι πιο κοντά στα ένστικτα και την αγνότητα, και ξερουν πως να επουλώνουν πληγές..
καλή τύχη στην απόφαση σας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ρενακι 13]

οταν χασαμε τον πατσινακο,ειχα παθει ψυχολογικο,δεν αντεχα ουτε να ταισω τ αλλα 4,που ηταν και μικρα ακομα,εβαζα την κορη μου να τα φροντιζει,εγω πενθουσα απλα,3 μερες μετα το θανατο του εκλαιγα,απ τη μια ανακουφιστηκα οταν κοιμηθηκε,γιατι υπεφερε,απ την αλλη μου ελειπε,ενιωθα κι ενοχες που εφερα σπιτι τα μωρα γατακια στον τελευταιο χρονο της ζωης του.
οταν το πενθος περασε,αρχισα να βλεπω ξανα τα γατακια με αλλο ματι,να παρατηρω καλλυτερα το χαρακτηρα τους,να πεζουμε,να κανουμε αστεια.μου βγηκε τετοια αγαπη για τις γατες σε σημειο εμμονης,οτι γατα αδεσποτη εβλεπα την προστατευα,στειρωνα,εμβολιαζα,εκανα πανω απ τις δυναμεις μου πραγματα.
ηρθε ο οδυσσεας,ανχος τρεξιμο,ολα ομως πηγαν καλα τελικα,ζει στην ιθακη του με τη θεια μου πλεον.η κατινουλα που υιοθετηθηκε μαζι με την ασπρη κουφη γατουλα απο μια καλη κυρια,ξερω πως αν δεν τα στειρωνα,δε θα τα υιοθετουσαν,ηταν κι εγκυος και τα δυο,περναω με τ αμαξι και τα βλεπω απ τη τζαμαρια του σπιτιου της και χαιρεται η ψυχη μου.(η κατινα μου κανει συχνα επισκεψη).
μετα με τη ματζικα που την πηρε αλλη γυναικα,και ζει σ ενα σπιτι με αυλη κοντα στο δικο μου.
με την τουιτυ που ακομα ειναι μισερη και παλευει με το βηχα της και τις μυξες.
με τη μπελλα που μου πεταξαν στην αυλη μαζι με τα σκουπιδια,το δολιο το γατακι,που μεγαλωνει και ομορφαινει πλαι στην τουιτυ.
ειχα απωλειες κι αλλες,τον συλβεστρο που ακομα ποναω που δεν τον βλεπω στην αυλη μου,μα να μπει μες στη μηχανη?δε θα το χωνεψω ποτε αυτο,τον ειχα για πανεξυπνο,γμτ........................
το πενθος ατελειωτο,το κλαμα με τα παιδια το ιδιο και το ιδιο,ο νικος δε καταλαβαινει,τ αγαπα αλλα οχι τοσο,οχι ετσι.
πλεον ξερω οτι η απωλεια ειναι μες στη ζωη μας,το εχω παρει αποφαση,ομως κι η προσφορα παλι μες στη ζωη μας ειναι,καθε ενας βγαζει αλλιως το πενθος του.ομως το πενθος πρεπει,επιβαλεται να βγει,να ξεσπασει,με καποιο τροπο.
εγω θα προτεινα ηρεμια κατ αρχην και κατοπιν αν το θελετε,αν το αισθανεστε,υιοθετηστε ενα γατουλακι,που δε θα ειναι η τζιντζερ,αλλα θα ναι ενα πλασμα με αναγκη απο ενα σπιτι,μια μονιμη αγκαλια,με τα δικα του αστειακια,με τις δικες του ποζες στις φωτογραφιες,με τη δικη του ζωουλα.
ακομα περιμενω το γατι που θα κοιμηθει κατω απ τη μασχαλη μου,απ τη δεξια πλευρα του κρεβατιου,που θα πιπιλα το χερι μου,εχω 4 +2+καμια δεκαρια εξω,και κανενα δεν το εκανε ακομα,γιατι κανενα δεν ειναι ο πατσινο.
ομως αυτα με περιμενουν ολα μαζι εξω απ την πορτα,να μπουμε μεσα μαζι,παιζουμε με το καλαμακι,μου καθονται στην πλατη και κοιμουνται στο παιδικο δωματιο,ζυμωνοντας την κορη μου και το κολαρακι του γιου μου.
ευχομαι οτι αποφασισετε να ειναι το καλλυτερο για ολους σας!!!!!!!!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.