Πώς βρήκατε την τελευταία σας γάτα;

[chrisidor]

Και ο Ισίδωρός μου ήταν αδέσποτος και τυχερός γιατί το αδερφάκι του το είχε πατήσει αυτοκίνητο . Τον βρήκα τελείως στην τύχη. Έψαχνα για αρκετό καιρό σε αγγελίες εφημερίδων για γατούλη κόκκινο και μεγαλόσωμο. Μία μέρα τηλεφώνησα σε έναν κύριο και μου είπε οτι τα δικά του ήταν γκρι και μόλις του απάντησα πως ενδιαφέρομαι μόνο για κόκκινο μου είπε πως υπήρχε ένα αδέσποτο στη γειτονιά του αλλά άγριο. Τελικά κατάφερε να τον πιάσει και μου τον έφερε την ίδια μέρα αμέσως. Ήταν όντως άγριος, δεν μας πλησίαζε καθόλου και έκλαιγε ασταμάτητα. Ήταν 3 μηνών, ανοιχτόχρωμος και τον ερωτεύτηκα με το που τον είδα! Το βράδυ που κοιμόταν κατάφερα να τον πρωτοπιάσω και από τότε είμαστε αχώριστοι! Σήμερα είναι 5μισυ χρονών και τεράστιος!!! 8 κιλά, αλλά όχι χοντρός! Ξεπερνά κάθε γάτο που είχα φανταστεί και τον αγαπάω απίστευτα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[georgia-odysseas]

με βρηκε ....εγω φωναζα στον αντρα μου θελω γατακι αυτος τιποτα αλλα με ακουσε και ηρθε η χαρα της ζωης μου ο οδυσσεας το ονομα του βγηκε γιατι οταν ηρθε ηταν τοσο ταλαιπωρημενος πεινασμενος και του ελειπαν τριχες ηταν 2 χρονων

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[χριστινα]

Και τα 3 μικρα μου στο δρόμο τα βρήκα με προβλημα και μου εμειναν. Πάντως τεταρτο δεν γινεται με τιποτα θα πρεπει να χωρίσω. Οχι πως θα προσπεράσω αν παραστει αναγκη αλλά σπίτι άλλο δεν γίνεται.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mici]

Την Mici μας την άφησε η μητέρα του 45 ημερών . Ήταν αρχές Ιουλίου τα χαράματα στις 5:00 το πρωί που γυρίσαμε από έναν γάμο.
Η μητέρα του ήταν η μασκωτ της γειτονίας μας. Ήρθε κοντά μας, μας άφησε να πάρουμε την μικρούλα αγκαλιά, ήταν χαλιά γεμάτη τσίμπλες και δεν έβλεπε καλά και δεν περιπατούσε καλά. Μας ακολούθησε, βγήκαμε στην βεράντα με λίγο ζαμπονάκι για να τις ταΐσουμε.
Υπήρξε μια στιγμή την οποία ακόμα την θυμάμαι. Ήταν η μαμά με την μικρή της και της νιαούριζε σαν να της έλεγε, να κάτσει φρόνιμη και ότι θα είναι σε καλά χέρια και έφυγε:cry: . Ήταν ξανά έγκυος γι αυτό μας την άφησε. Της καθαρίσαμε τα ματάκια της με λίγο ζεστό χαμομηλάκι και όταν τα άνοιξε, έδειξε ευγνωμοσύνη γλύφοντας μας τα δάκτυλα .
Την βάλαμε σε ένα μικρό κουτάκι από παπούτσια κάτω από το τραπέζι της βεράντας μαζί με ένα μπολάκι γαλατάκι και πήγαμε για ύπνο. Όταν ξύπνησα και άνοιξα την πόρτα, ήταν ακόμα εκεί και νιαούριζε παραπονεμένα επειδή δεν έβλεπε πάλι. Της καθάρισα τα ματάκια της και προσπαθούσα να την ταΐσω. Δεν είχα ούτε σύριγγα και μου ήρθε τότε μια φαεινή ιδέα. Βουτούσα ψωμάκι στο γάλα και αυτή το έγλυφε και το έτρωγε κιόλας μέχρι που τελικά επιτέλους πήγε μόνη της στο πιατάκι της .
Δεν έφευγε από την βεράντα μας, αλλά πήγαινε στον κήπο και έκανε την ανάγκη της. Την αφήναμε να περιπατάει μέσα στο σπίτι μας και κάθε φορά καθόταν και ζύμωνε στο πάτωμα, προφανώς από ευχαρίστηση. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι ότι όταν είχα δουλεία (άπλωνα τα ρούχα) καθόταν δίπλα μου υπομονετικά για να τελειώσω. Όταν τελείωνα και το καταλάβαινε, σκαρφάλωνε πάνω στο παντελόνι μέχρι να φτάσει στην μέση μου για χαδάκια.
Μετά από μια βδομάδα, αφού είδαμε ότι καρδάμωσε αρκετά αποφασίσαμε να την κρατήσουμε και έτσι την πήγαμε στην κτηνίατρο της γειτονίας μας, έκανε όλα της τα εμβόλια και από τότε είναι συνεχεία κοντά μας. Πέρασε και από αρκετή εκπαίδευση για να είναι υπάκουη, φρόνιμη και να μην κάνει πολλές ζημίες.
Από τότε που άρχισαν τα κρύα, κοιμάται μαζί μας τα βράδια μετά από πολλές αντιρρήσεις του άντρα μου Κοιμάται στα ποδιά μου, είτε πίσω από την πλάτη μου. Είναι με τις μέρες της βέβαια, ποτέ είναι χαδιάρα, ποτέ, παιχνιδιάρα και ποτέ σκέτο αγρίμι. Αν ξανάπαιρνα γάτα θα ήταν πάλι από τον δρόμο! Ψυχούλες είναι και αυτές οι καημένες.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mariel]

Υπήρξε μια στιγμή την οποία ακόμα την θυμάμαι. Ήταν η μαμά με την μικρή της και της νιαούριζε σαν να της έλεγε, να κάτσει φρόνιμη και ότι θα είναι σε καλά χέρια και έφυγε:cry: . Ήταν ξανά έγκυος γι αυτό μας την άφησε.

:cry: :cry: πολυ συγκινητικο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mici]

:cry: :cry: πολυ συγκινητικο.

Ναι, ήταν πολύ συγκινητική εικόνα αυτή. Δεν την έχω ξανασυναντήσει σε γάτες. Αυτή η γατούλα ήταν πολλά χρόνια στην γειτονία μας. Πριν από δυο μήνες, πέθανε μάλλον από ξυλοδαρμό από κάποιο παιδί, αρρώστιες, πολλές γέννες, εξάντληση και από γηρατειά. Την ταΐζαμε όλοι οι γείτονες γιατί την ευχαριστούσαμε επειδή έδιωχνε όλα τα ποντίκια. Το έργο πια το ανάλαβε η Mici μου και είναι πολύ καλή και αξιοθαύμαστη κυνηγός.
Σημειώνω πως αυτή η γατούλα ήταν σχεδόν σαν άνθρωπος. Λες και καταλάβαινε τον πόνο ή την χαρά που ένιωθες. Θυμάμαι, ήμουν στεναχωρημένη με κάτι και καθόμουν στην βεράντα μου, ήρθε και έκατσε στα ποδιά μου γλύφοντας μου τα χέρια και μου νιαούριζε γλυκά - γλυκά. Όταν ήμουν χαρούμενη, ερχόταν και τριβόταν στα ποδιά μου. Όταν ήμουν νευριασμένη απλά καθόταν μερικά μέτρα μακριά μου και μου νιαούριζε σαν να με μάλωνε. Την συμπαθούσα πολύ και κρίμα που την κακοποιήσανε. Μια γειτόνισσα μου που είχε αναλάβει την περίθαλψη της, ακόμα δεν το έχει ξεπεράσει.
Ήταν ο άγγελος της γειτονίας μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[georgia-odysseas]

:cry: :cry: αχ μωρε ολα τα ψυχουλια .....καθε φορα με βρισκει ο αντρας μου κλαμμενη διαβαζω για τα ζωακια ειτε τα δικα σας ειτε ιστοριες και να σου κλαμμα ......και λεω το εξης....γνωρισα τα ζωα και μισησα τους ανθρωπους

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kelly]

Την πρωτη μου γατα μαλλον με βρηκε αυτη..Η Κλειω..με αυτη τη γατουλα μεγαλωσα..η γατα αυτη εφτασε 20 χρονων!!! φοβερο?? θυμαμαι ημουν περιπου 5,5 χρονων οταν μετακομισαμε στην πολυκατοικια..εγω βγηκα στο μπαλκονι και νιαουριζα, ειχα δει πολλες ψιψινες Η Κλειω με το που νιαουρισα εμφανιστηκε και με κοιτουσε συνεχεια, βρηκε τροπο να σκαρφαλωνει στο μπαλκονι μου στον 3 οροφο και με το ετσι θελω εγινε μελος της οικογενειας..οταν την βρηκα εγω ηταν ηδη 3-4 χρονων (1989) και "εφυγε" το 2005..ευτυχως ειχα ηδη τον Νεμο και την Ντορις, αλλιως...μου στοιχησε πολυ..ηταν πολυ περιεργο να μην ειναι η Κλειω μαζι μας.. Τα γατακια (Νεμο + Ντορις) γεννησε η γατουλα που εχει η γιαγια μου και πηρα τα δυο απο τα 4 γατακια που εκανε..μαμα σιαμ και πατερας κεραμιδογατος..εχουν γαλαζοπρασινα ματια τα μωρα μου ελπιζω και αυτα να ζησουν οσο η Κλειουλα μου..τα ζωακια μου εχουν μια ταση να γινονται μαθουσαλες..ειχα ενα χρυσοψαρο που εζησε 6 χρονια και ενα καναρινι που εφτασε τα 14...λετε να ειμαι παλι τυχερη?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.