Πώς θα έπνιγα άθελα μου μια γατούλα

[sky+sea]

Λέω να μοιραστώ μαζί σας την πρώτη μου γατοιστορία...
Η μικρή plain ήταν τότε 9 ετών περίπου και έμενε σε μια μονοκατοικία ,οπότε φαντάζεστε ότι η καθημερινή προσέλευση αδέσποτων γατών στην αυλη της ήταν αθρόα - ήταν το hot spot της περιοχής Ξεκίνησα λοιπόν να κλέβω σαλαμάκια,λουκανικάκια και γάλα από το ψυγείο της μαμάς για να τις ταίσω.Αυτό ήταν η αρχή μιας σχέσης φιλίας ανάμεσα μας.
Έλα όμως που η μικρή plain ήταν και χαζή ,με αποτέλεσμα να βάζει το γάλα και το νερό σε γυάλινα βάζα μαρμελάδας Ένα απόγευμα λοιπόν,κι ενώ μια από τις αγαπημένες μου γατούλες έχωσε το κεφαλάκι της μέσα στο βάζο ρουφώντας λαίμαργα το καθημερινό της γαλατάκι,κατόπιν δε μπορούσε να βγάλει το κεφάλι της από το βάζο :cry: Παρακολουθούσα κλαίγοντας και ουρλιάζοντας τη γατούλα να τρέχει πανικόβλητη με το βάζο σφηνωμένο στο κεφάλι της με την αγωνία στη ψυχή της αν θα απαλλαγεί από αυτό και την προσπάθεια της να απαλλαγεί.
Με τα πολλά τσούγκρισε το βαζοφορεμενο κεφαλακι της σε μια κολόνα,το βάζο έσπασε και έμεινε γύρω από το λαιμό της σα κολλάρο η βάση του βάζου.
Έκτοτε,όλη η παρέα εμφανιζόταν στην αυλή μου,η γατούλα στην οποία τόση αγωνία προκάλεσα άθελα μου δε ξαναεμφανίστηκε όσο πεινασμένη κι αν ήταν .Έψαχνα στη γειτονιά,μιλούσα στις γάτες να μου τη φέρουν πίσω,να της εξηγήσουν,τίποτα .Τη γατούλα δεν τη ξαναείδα από τότε.
Κάποιοι μου έλεγαν ότι αν παχύνει η γάτα ,το κολλάρο που της άφησα θα την έπνιγε.Κάποιοι άλλοι να μην ανυσυχώ,το κολάρο θα έσπαγε από μόνο του.
Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι έκανα πολλά χρόνια να ξεπεράσω τις τύψεις μου
Τραυματική εμπειρία και για μένα αλλά πόσο περισσότερο για τη γατούλα.Αυτό που λένε ολέθρια αγάπη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Aχ ξέρω το συναίσθημα που περιγράφεις! Είναι απαίσιο να ξέρεις οτι έκανες κακό σε ένα πλασματάκι άθελα σου...
Μου έχει τύχει κι εμένα κάτι τέτοιο αλλά χειρότερο και ήμουν και αρκετά πιο μεγάλη (13)...
Είχε γεννήσει τότε πρώτη (και τελευταία μιας και δεν την ξαναφήσαμε) φορά η γατούλα μου η Ζαν, μια 5-6 ετών τότε, 11 προς 12 τώρα. Έκανε 3 γατάκια: Το ένα γεννήθηκε νεκρό, το άλλο κάπως ασθενικό και αδύναμο και το τρίτο υγιέστατο και ζωηρό. Μια μέρα όταν τα γατάκια ήταν περίπου 20 ημερών επρόκειτο να πάω σπίτι της φίλης μου της Παναγίτσας που έμενε σε ένα κοντινό χωριουδάκι. Και εκεί που τηλεφωνιόμασταν με την Παναγίτσα, μου ήρθε η φαεινή ιδέα!
-"Παναγίτσα να φέρω και τα γατάκια μαζί να τα δεις???"
-"Ναιιιιιι!!!!"
Και έβαλα τα γατάκια σε μια τσάντα (ανοιχτή απο πάνω), την κρέμασα στο χερούλι και ξεκίνησα με το ποδήλατο μου (δεν ήταν μακριά, κάπου 10 λεπτά με το ποδήλατο)
. Ξαφνικά ένα κομματάκι από την τσάντα μπλέχτηκε στη ρόδα και το ποδήλατο έπεσε κάτω. Εγώ το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα κατά την πτώση ήταν να προστατέψω τα γατάκια κρατώντας την τσάντα ψηλά ώστε ενα μην πέσει. Δεν τα κατάφερα όμως. Ωστόσο, όταν σηκώθηκα -με το τζίν μου να έχει μια τρύπα ΝΑΑΑ- και κοίταξα μέσα μου φάνηκε οτι και τα 2 ήταν εντάξει. Οπότε ξεκίνησα πλέον με τα πόδια να καλύψω τον λίγο δρόμο που είχε μείνει.
Φτάνοντας στην Παναγίτσα της είπα τι έγινε οπότε βγάλαμε τα γατάκια απο την τσάντα και τα ακουμπήσαμε στον καναπέ. Τελικά είχα κάνει λάθος, δεν ήταν καλά: Το ένα (το αδύναμο) βαριανάσαινε και γενικώς δεν φαινόταν και πολύ καλά. Το άλλο όπως πάντα είχε το χαβά του και ήταν μια χαρά .
Τρομαγμένη πήρα το ένα, το άλλο το άφησα να το προσέχει η Παναγίτσα, μου δάνεισε και ρούχα και ξεκίνησα για τον κτηνίατρο. Ούτε κατάλαβα για πότε έκανα όλο αυτό τον δρόμο με τα πόδια. Τελικά μέχρι το βράδυ το κρατούσαμε με ορούς και διάφορα τέτοια και ο γιατρός μου έλεγε οτι όσο περισσότερο μένει ζωντανό τόσο πιθανότερο είναι να επιζήσει. Τελικά, το βράδυ μιας και είχε ζήσει τόσες ώρες, αποφανθηκε ο γιατρός ότι μπορούσα να το πάρω σπίτι και κατα πάσα πιθανότητα όλα θα πήγαιναν καλά.
Έτσι κι εγώ, ανακουφισμένη, το πήρα σπίτι, το έβαλα μαζί με τη μαμά του και έκατσα να δω το τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς που έβλεπα ανελλιπώς (νομίζω το Κων/νου και Ελένης πρέπει να ταν). Στα μέσα της σειράς πάω να τσεκάρω τι κάνει το γατάκι. Το γατάκι όμως ούτε κουνιόταν ούτε με άκουγε.... Είχε πεθάνει και εγώ ούτε καν ήμουν κοντά του... :cry:
Το θάψαμε την ίδια νύχτα και τις επόμενες 3 μέρες έκλαιγα συνέχεια... Διότι δεν ήταν μόνο ο χαμός του που με στεναχωρούσε, αλλά οτι έφταιγα εγώ γι'αυτόν... Και αυτό δεν είναι κάτι που αντέχεται εύκολα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Unicorn]

plain, το βαζάκι δεν έβγαινε με τίποτα; Ή δεν μπορούσατε να την πιάσετε;; Λογικά με λίγη προσπάθεια ίσως και να έβγαινε. Πάντως μην στεναχωριέσαι, παιδάκι ήσουν, δε θα μπορούρσες εσύ να το σκεφτείς αυτό, μόνο κάποιος μεγαλύτερος αν το έκανε..

Λία την θυμάμαι την ιστορία σου.
Εγω θυμάμαι μια φορά, είχαμε πάρει ένα γατάκι (από τα ζευγαρώματα του Τζίνου μου).Αυτό είχε μανία να ανεβαίνει στο πιάνο μου συνέχεια, ε μια μέρα όπως ήτανε πάνω, κατα λάθος το σπρωξα (αλήθεια, δε το έκανα επίτηδες), έπεσε πολύ άγαρμπα, και τα πίσω ποδαράκια του άνοιξαν διάπλατα. Μετά κούτσαινε και είχε ακράτειες. Το είχαμε πάει στον κτηνίατρο αλλά δεν είχε διαπιστώσει κάτι σοβαρό. Όμως εγώ το θυμάμαι, ότι κούτσαινε και του φεύγανε τσισάκια... Δε ξέρω πραγματικά τι απέγινε αυτό το γατάκι.. Νομίζω ότι το χαρίσαμε κάπου..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sky+sea]

Uni δε μπορούσα με τίποτα να την πιάσω ,η καημένη έτρεχε αλαφιασμένη !(ήδη και πριν με το ζόρι καθόταν να τη χαιδέψουμε,λόγω του ότι ήταν αγριόγατα και μόλις είχα αρχίσει να την εξημερώνω) .
Καλά Λία η δική σου ιστορία με ανατρίχιασε πραγματικά!Αυτό κι αν ήταν...Όμως εσύ έκανες τα πάντα για να τη σώσεις.
'Oπως και να χει ,είναι απαίσιο κορίτσια το συναίσθημα να ξέρεις ότι αν δε σε συναντούσε ποτέ ίσως και να μη βασανιζόταν καθόλου..
(πω πω,σαν ομαδική ψυχοθεραπεία είναι αυτό το thread )

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Unicorn]

Χαχαχα! Είμαι γατόφιλη και είμαι καλά!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sky+sea]

Αμ δε !Έχεις δρόμο ακόμη μπροστα σου !

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Lady]

Πάλι καλά..Μια κοπέλα που ξέρω επειδή η γάτα της τη νευρίασε την έδεσε με ένα σκοινί και την έκλεισε στο μπάνιο..Οταν γύρισε σπίτι φυσικά η γάτα είχε πνιγει..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Έλεος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

εγω παλι τον μονο που εχω πατησει 2-3 φορες ειναι ο πισσας κ αυτο καταλθος γιατι ειναι σκοταδι στο σπιτι κ δεν τον βλεπω αλλα τωρα πηρα λαμπα με φοτοκυτταρο οποτε την γλυτωνει

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Gemini]

Έχω κι εγώ μια ιστορία να σας πω που δεν θα την ξεχάσω ποτέ....
Έγινε πριν μερικά χρόνια (7-8) αλλά δεν έχει σημασία γιατί θα μπορούσε να είχε σημβεί και τώρα.
Eίμαστε με τον σύντροφό μου (τώρα είναι άντρας μου) μέσα στο αυτοκίνητο ανεβαίνοντας την Kηφισίας, οδηγάω εγώ και πηγαίνουμε προς τα Village cinemas. H Kηφισίας με πολύ κίνηση, αλλά η ροή των αυτοκινήτων κανονική. Έχω πιάσει αριστερή λωρίδα γιατί θέλω να στρίψω και μπροστά μου είναι ένα φορτηγό (άσπρο ψυγείο, το θυμάμαι σαν χθες).
Mε την άκρη του ματιού μου παρατηρώ ότι το φορτηγό περνάει πάνω από κάτι που μοιάζει με σκουπίδι, σαν τσαλακωμένο χαρτί, μιά μικρή τσαλακωμένη μπαλίτσα. Tο βλέπω να στροβιλίζεται κάτω απ'το φορτηγό για μερικά δευτερόλεπτα και να βγαίνει από πίσω. Kαι από πίσω ερχόμουν εγώ.... Πριν προλάβω να αντιδράσω, περνάω κι εγώ από πάνω του.
Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Δεξιά μου πεζοδρόμιο, αριστερά αυτοκίνητα. Πίσω και μπροστά παντού αυτοκίνητα και όλα κολλημένα κοντά μου και όλοι μας εν κινήσει. Δεν μπορούσα ούτε φρένο να πατήσω. Πώς ήταν δυνατόν πάνω στην Kηφισίας;
Για κλάσματα του δευτερολέπτου, πριν περάσω από πάνω του, συνειδητοποιώ κεραυνοβολημένη οτι το σκουπιδάκι είναι ένα γατάκι ασπρόμαυρο, και μάλλον ημερών....
Tο είδα, κουβαράκι απροστάτευτο και έρμαιο της τύχης του, να χάνεται κάτω απ΄το αμάξι μου. Tο αισθάνθηκα να στροβιλίζεται, και το άκουσα να χτυπάει από κάτω......
Tο μόνο που πρόλαβα να κάνω ήταν να δω στιγμιαία απ'τον καθρέπτη μου, ότι είχε μείνει πια ακίνητο πάνω στο οδόστρωμα, και τα πίσω αυτοκίνητα να περνάνε από πάνω του...Oύρλιαξα...
Mε τα χίλια ζόρια, κατάφερα και έστριψα και έκατσα στην άκρη του δρόμου, τρέμοντας ολόκληρη και κλαίγοντας με αναφιλητά. O άντρας μου προσπαθούσε να με ηρεμήσει.
Έκατσα εκεί παράλλητη και μουδιασμένη σχεδόν μία ώρα. Kαι φυσικά δεν πήγαμε σινεμά.
Aκόμα και τώρα που τα θυμάμαι κλαίω.....
Έχω και άλλη μιά ιστορία να σας πω, πιο πρόσφατη, αλλά τώρα δεν έχω το κουράγιο να σας την περιγράψω κι αυτή....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Πολύ θλιβερό σκηνικό όντως... Κι εγώ παραλίγο να βάλω τα κλάματα... :cry:
Αν το δεις όμως απο μια άλλη οπτική γωνία, ίσως να είναι καλύτερα έτσι για το γατάκι. Αν δεν το πάταγε κανείς άλλος, ίσως να είχε αργό και οδυνηρό θάνατο. Έτσι όμως τελείωσε γρήγορα (μιας και είπες ότι μετά δεν κινούταν πιά) και άρα δεν βασανίστηκε πολύ.
Ουδεν κακόν αμιγές καλού τελικά...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

αχ μωρε μην στεναχωριεσαι ηταν ενα ατυχημα δεν το ηθελες το κριμα θα ειναι στο λαιμοα αυτουνου που το πεταξε στην μεση της κηφισιας

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

λοιπον ενα καλοκαιρι στο νησι ηταν οτι ποιο συγλονιστικο ειχα δει ημουν με το ποδηλατο στο κεντρικο δρομο εκει με προσπερνουσαν τα αμαξια σαν βολιδες ξαφνικα βλεπω ενα αμαξι να φρεναρει αποτομα να γυριζει το αμαξι στο οδοστρωμα κ να σταματαει με τα χιλια ζορια μιλαμε!!!!!!!!!!! ετρεξα κατα το μερος του αυτοκινητου ειδα τον οδηγο εναν ολλανδο να εχει μεινει καγκελο κ να τρεμει παω απο την αλλη πλευρα του αμαξιου κ βλεπω μια γατουλα με ενα μωρο στο στομα της κατατρομαγμενη ευτυχως εζησε κ εφυγε στο απεναντι χωραφι ο ολλανδος μετα απο το σοκ αφοπυ συνηλθε με ρωτησε αν ηταν καλα η γατα !!!!!!!! αν ηταν κανας ελληνας παω στοιχημα οσα θελετε θα ειχε παρεσει πανω απο την μανα κ το μωρο κ θα τισ ειχε κανει ενα με το οδοστρωμα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Ακριβώς ladycat. Στο εξωτερικό έχουν μάθει να σέβονται και τα ζώα και τον άνθρωπο. Στην ελλάδα ο καθένας κοιτάει τον εαυτούλη του και τίποτε άλλο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

Μισελακο μου το ξερω εχω δει ολλανδους το καλοκαιρι στο νησι να υιοθετουνα δεσποτα κουταβια να περιποιουνται κ να τα περνουν μαζι τους εμεις ειμαστε η χωρα των απολιτιστων κριμα κ δωσαμε τα φωτα του πολιτισμου στους αλλους κ εμεις μειναμαε στο σκοταδι τελικα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Μισελακο μου το ξερω εχω δει ολλανδους το καλοκαιρι στο νησι να υιοθετουνα δεσποτα κουταβια να περιποιουνται κ να τα περνουν μαζι τους εμεις ειμαστε η χωρα των απολιτιστων κριμα κ δωσαμε τα φωτα του πολιτισμου στους αλλους κ εμεις μειναμαε στο σκοταδι τελικα

Μετά όταν κράζω την Ελλάδα με λένε ανθέλληνα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[martinos]

Εχω ζησει και γω κατι αναλογο.Θυμαμαι περναγα απο το αλσος της νεας σμυρνης και βλεπω μπροστα μου ενα αμαξι να χτυπαει ενα τιγρε γατακι.Το αμαξι στα αρχι... του ουτε που σταματησε.Οι μονοι που σταματησαν μαζι μ εμενα μεσα σε μιση ωρα ηταν 2 κυριοι..Ενας αλβανος και ενας ρωσοποντιος.........................................

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[suzanitta]

Μου έχει τύχει και μένα... Περνούσα από ένα στενό στο κέντρο της Αθήνας και ξαφνικά νιώθω ένα σαμαράκι στην πίσω ρόδα. Μου φάνηκε περίεργο και κοίταξα πίσω από τον καθρέφτη... Ήταν ένα γατουλίνι το πολύ 2 μηνών που σφάδαζε πίσω μου. Σταμάτησα στη μέση του δρόμου και πήγα να το σηκώσω να το μεταφέρω στο κτηνίατρο αλλά ήταν ήδη πεθαμένο. Ξαναμπήκα μέσα στο αμάξι, σταμάτησα στην επόμενη γωνία και για μισή ώρα δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[dimangelid]

Το ξεθάβω, δεν νομίζω να πειράζει Εγώ ευτυχώς δεν έχω κάνει ποτέ το παραμικρό κακό σε γάτα. Αντίθετα έχω ακούσει ιστορίες. Ο πατέρας μου πρέπει να είναι από τους ελάχιστους οδηγούς που δεν έχει ακουμπήσει ποτέ του γάτα με το αυτοκίνητο. Ίσα-ίσα αν δει μόνος του, ή όταν είμαι και εγώ μαζί του, σκοτωμένη γάτα αν μπορεί σταματάει παρακάτω, κατεβαίνουμε και οι δύο από το αυτοκίνητο και την βάζουμε πάνω στο πεζοδρόμιο ή (αν υπάρχει στο σημείο του περιστατικού) σε λάκο δέντρου. Εγώ μια φορά πριν από ενάμιση χρόνο ήμουν στην Νίκαια με έναν φίλο μου. Όταν πήγαινα να τον συναντήσω δεν είδα χτυπημένη γάτα στον δρόμο. Έφυγα μετά από κάποια ώρα από εκεί που είμασταν για να πάω με λεωφορείο στον Πειραιά και μετά στην Βούλα. Είδα λοιπόν στον δρόμο ένα γατάκι σκοτωμένο και είχε γίνει το πολύ 15 λεπτά πριν περάσω εγώ. Αμέσως πήγα να ψάξω για ένα ξύλο ώστε να το σηκώσω και να το πάω στο πεζοδρόμιο και έτρεμα μην το λιώσουν. Περνάει μια ηλίθια και άκουσα που του πάτησε το κεφάλι. Πήγα εκεί με το ξύλο που βρήκα σε οικοδομή, σταμάτησα τα αυτοκίνητα που κατέβαιναν και μάζεψα το γατί. Άλλη φορά, γυρνάγαμε στο σπίτι εγώ, ο πατέρας μου και ο αδερφός μου με το αυτοκίνητο. Στην λεωφόρο Βουλιαγμένης, σχεδόν έξω από τον Σκλαβενίτη της Γλυφάδας, είδαμε ένα γατί χτυπημένο αλλά δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε στην μέση της λεωφόρου. Πήγαμε στο σπίτι και πήραμε με τον αδερφό μου τα ποδήλατα και φτάσαμε σε χρόνο-ρεκόρ στο σημείο. Αυτό που είδα δεν μπορούσα να το διανοηθώ: το γατί βρισκόταν χτυπημένο πάνω στην διαχωριστική γραμμή μεσαίας-δεξιάς λωρίδας χωρίς να έχει την παραμικρή γρατζουνιά από την πρώτη στιγμή που την είδα. ΟΛΑ ΜΑ ΟΛΑ ΤΑ ΟΧΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΓΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΓΑΤΑ!!!!! Απορώ πως έτυχε πέρασαν τόσοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ (ελπίζω να καταλαβαίνετε με ποια έννοια χρησιμοποιώ αυτή την λέξη) εκείνη την μία περίπου ώρα. Μόλις τους έκοψε το φανάρι έτρεξα, έπιασα στα χέρια μου την γάτα (δυστυχώς ψόφια) και την άφησα στο διαχωριστικό διάζωμα των δύο ρευμάτων της λεωφόρου (προς Αθήνα και προς Βούλα/Βάρη/Βάρκιζα) . Αλλά παιδιά μην τύχει και ακουμπήσει οποιοσδήποτε μπροστά μου ζώο (είτε είναι γάτα, είτε σκύλος, είτε οτιδήποτε άλλο) , θα τον ξεσκίσω επιτόπου χωρίς να το μετανιώσω ούτε ένα δευτερόλεπτο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Δεν το ειχα ανακαλυψει αυτο το θεμα! Οποτε ας γραψω κι εγω εδω για 1 (ευτυχως) τυψη μου σχετικα με ζωα: Ημουν 16 χρονων οταν η Κλεοπατρα (η τοτε γατα μας) ειχε γεννησει 5 μικρουλια. Τοτε μεναμε στην Κυψελη στον τριτο. Τα μικρα (4 αγορια και 1 κοριτσακι) καθως μεγαλωναν, αρχισαν να βγαινουν στο μπαλκονι και να παιζουν. Εγω ο βλακας δεν ειχα βαλει μια σιτα ή κατι τελος παντων, και μια μερα εκει που κουτρουβαλιοντουσαν ενα μικρο (Λουκουλο τον λεγαμε, γιατι ετρωγε πολυ), επεσε... Πηγα και το μαζεψα νεκρο. Και ηταν τοσο μικρουλι το καημενο... 4 εβδομαδων. Η μαμα του η Κλεοπατρα καμια αντιδραση! (Πολυ χαζη γατα ηταν). Ευτυχως απο τοτε προσεχα πολυ με τα υπολοιπα μικρα και στις επομενες γεννες. Μακαρι να μπορουσα να προσεχα και ολα τα ζωα, αλλα δυστυχως εχω δει πολλα να σκοτωνονται (κυριως απο ηλιθιους οδηγους) μπροστα στα ματια μου...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.