Τα σκυλάκια της γειτονιάς

[touvlo]

<Το καλύτερο ζωάκι είναι ο σκύλος του γείτονα>. Θα το έχετε ακούσει. Είναι λοιπόν, μια ολόκληρη κοινωνία τα σκυλάκια μας, που άλλοι τα φροντίζουν, αλλά προσέχουν και το δικό μας σπίτι και κάνουν και σε εμάς παρέα: Έχουμε λοιπόν, 4 μέλη της σκυλοπαρέας μας: Η Μάσαλ, ένα γιαπωνέζικο λυκόσκυλο αγέρωχη και περήφανη, η Μάγια, μια μικρή παιχνιδιάρα, που έρχεται στην αυλή μας συχνά και την παίζουμε, ο Τσάρλυ και ο Πίνατ, δυο αντράκια μικρά παιχνιδιάρικα, που μόλις τα βγάλουν στην αυλή, έρχονται στα κάγκελά μας και γαβγίζουν, για να μας χαιρετήσουν.
Η Μάσαλ είναι η αρχηγίνα της γειτονιάς. Γαβγίζει σε ταχυδρόμους και γενικά σε κάθε άγνωστο. Ο Τσάρλυ όμως έχει μεγάλη καψούρα για την Μάσαλ. Έτσι τα αφεντικά τους, αναγκάστηκαν και έβαλαν μεγάλο φράχτη στις αυλές, για να μη συναντιούνται, γιατί ο Τσάρλυ μια φορά που τη μύρισε, δεν μπορούσε να ηρεμήσει και πήγε στον κτηνίατρο για ηρεμηστικό. Όμως ο καημένος, πάει όσο μπορεί κοντά στην αυλή της και γρυλίζει. Έρχεται και αυτή, μάλλον τον γουστάρει, αλλά τους χωρίζει ένας φράχτης. Τα καημένα, να μη σε αφήνουν τα αφεντικά να ζήσεις τον έρωτά σου!
Η Μάγια είναι η πιο κοινωνική και η μόνη που δέχεται να την κεράσουμε κάτι. Συνήθως της δίνουμε λίγο τυράκι.
Τον Τσάρλυ και Πίνατ δεν δίνουμε κάτι, γιατί κάνουν ειδική διατροφή, μας έχουν πει.
Η Μάσαλ δεν παίρνει.
Εσείς τι νέα ρε παιδιά, απ τους τετράποδους γείτονες και τις κοινωνίες τους;