Τι κάνουμε άμα βρούμε γατάκι;

[yasmin1gr]

Tι κάνουμε αν βρούμε ένα γατάκι στο δρόμο...
Aν βρούμε ένα γατάκι στο δρόμο και θέλουμε να το φροντίσουμε ο κ. Λάμπρος Aντωνιάδης, γενικός γραμματέας του Πανελλήνιου Kτηνιατρικού Συλλόγου, εξηγεί τι πρέπει να κάνουμε
• Nα μάθουμε ποιας ηλικίας είναι. Eάν έχει βγάλει δόντια, σημαίνει ότι είναι παραπάνω από 20 ημερών. Σε αυτήν την περίπτωση μπορούμε να του δώσουμε γάλα και να δοκιμάσουμε να ρίξουμε λίγη ξηρά τροφή μέσα.
• Να σηκώσουμε λίγο το δέρμα του. Aν δεν επανέρχεται, σημαίνει ότι έχει πάθει αφυδάτωση και πρέπει να το μεταφέρουμε σε κτηνίατρο.
• Αν το γατάκι τρέμει, μπορούμε να δοκιμάσουμε δύο κουταλιές ζαχαρόνερο γιατί είναι πολύ πιθανό απλώς να του λείπει ενέργεια
• Εφ' όσον διαπιστώσουμε ότι το γατάκι είναι μικρότερο των είκοσι ημερών, θα χρειαστεί πολλή φροντίδα για τουλάχιστον είκοσι μέρες. Σε αυτό το διάστημα πρέπει να υποκαταστήσουμε τη μητέρα του.
• Πρέπει να του δίνουμε με το μπιμπερό πολλά μικρά γεύματα από αραιωμένο γάλα εβαπορέ ή γάλα για μικρά γατάκια.
• Πρέπει να χαϊδεύουμε την κοιλίτσα του για να το βοηθήσουμε να αφοδεύσει.
• Να φροντίζουμε να είναι πάντα ζεστό, ακόμα και χρησιμοποιώντας θερμοφόρα.
• Να καθαρίζουμε τα μάτια του με φυσιολογικό ορό ή χαμομήλι και εάν οι τσίμπλες δεν υποχωρούν να συμβουλευτούμε κτηνίατρο.
• Εξαιρετικά σημαντικό είναι να ζητήσουμε τη συμβουλή γιατρού αμέσως μόλις το γατάκι εμφανίσει διάρροια.

H Tζίλντα απέκτησε σπίτι

(Για την αντιγραφή TANIA ΓEΩPΓAKOΠOYΛOY )

«Eνας πολιτισμός κρίνεται από το πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα ζώα»

Με λένε Τζίλντα. Iσως πάλι να με λένε Αφροδίτη ή Ψιψίνα, δεν είμαι απολύτως σίγουρη γιατί αλλάζουν συνέχεια γνώμη. Νομίζω, πάντως, ότι το Τζίλντα είναι το επικρατέστερο όνομά μου, όπως όλα δείχνουν αυτήν τη στιγμή. Eτσι και αλλιώς, κάνω πως δεν καταλαβαίνω όταν με φωνάζουν μιας και έχω δικαιολογία, είμαι πολύ μικρή, μόλις 45 ημερών. Πρέπει να ομολογήσω ότι υπήρξα πολύ τυχερή. Γεννήθηκα σε ένα σπίτι ή για την ακρίβεια γεννηθήκαμε σε μιαν αποθήκη, εγώ και τα τέσσερα αδελφάκια μου. Oλα κυλούσαν ήρεμα και πολύ χαρούμενα. Oλη τη μέρα παίζαμε, τρέχαμε πάνω κάτω, κουτρουβαλιόμασταν τις ώρες που έλειπε η μαμά και περιμέναμε τη μέρα που θα κάνουμε την πρώτη μας βόλτα στη γειτονιά. Μια κυρία ερχόταν και μας έβαζε φαγητό και ας ήμαστε μικρά, μας αγκάλιαζε και μας χάιδευε. Ωσπου μια μέρα... Η μαμά είχε φύγει από το πρωί, είχε ήδη σκοτεινιάσει και δεν είχε επιστρέψει. Αρχίσαμε να νιαουρίζουμε όλα μαζί αλλά μάταια. Κανείς δεν ερχόταν ούτε καν η κυρία φάνηκε εκείνη τη μέρα. Σκέφτηκα πως δεν είχε νόημα να μένουμε με σταυρωμένα χέρια και πως έπρεπε να κινηθούμε πριν πεθάνουμε στην πείνα. Χώθηκα, λοιπόν, στην τρύπα από την οποία είχα δει πολλές φορές τη μαμά να φεύγει και ξαφνικά... αντίκρισα τον έξω κόσμο. Διάφοροι άνθρωποι έτρεχαν πάνω κάτω, δύο τρεις κοντοστάθηκαν και με κοίταξαν, αλλά εγώ απτόητη συνέχισα την εξερεύνησή μου. Λίγο αργότερα βρέθηκα σε ένα μεγάλο πάρκο ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε. Προσπάθησα να ανεβώ σε ένα δέντρο (μάλλον θάμνος ήταν) αλλά βρέθηκα φαρδιά πλατιά στο πεζοδρόμιο. Ευτυχώς δεν με είδε κανένας και έτσι έκανα πως δεν κατάλαβα και προχώρησα διστακτικά. Μύριζα κάτι που μου φάνηκε φαγώσιμο όταν άκουσα ένα φοβερό θόρυβο πίσω μου. Yστερα, ένα τεράστιο χέρι με άρπαξε και μια παράξενη φωνή ακούστηκε: «Πού πηγαίνεις γατάκι;». Είχα κατατρομάξει και έκανα να φύγω αλλά δεν ήταν καθόλου εύκολο. Το χέρι με άρπαξε και πάλι οπότε βρέθηκα ξαφνικά μέσα σε μια τσάντα απ' όπου εξείχε μόνο το κεφάλι μου. Λίγο αργότερα, συνειδητοποίησα ότι βρίσκομαι πάνω σε κάτι που κινείται. Δεν μπορώ να σας πω πόση ώρα πέρασε ακριβώς, αλλά είχα αρχίσει να ζαλίζομαι και να απελπίζομαι όταν επιτέλους φτάσαμε, όπως άκουσα τον ιδιοκτήτη του γνωστού χεριού να λέει. Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα σε ένα μέρος ζεστό και μαλακό, όπου αποκοιμήθηκα αποκαμωμένη. Ξύπνησα όμως σε λίγο από το γουργουρητό της κοιλιάς μου. Αμέσως η επιθυμία μου έγινε πραγματικότητα. Eνα κουπάκι γάλα με περίμενε. Bέβαια, δεν ήταν σαν της μαμάς αλλά χόρτασε την πείνα μου. Το ίδιο χέρι με τοποθέτησε στο ίδιο ζεστό μέρος όπου, όπως φαίνεται και πάλι, με πήρε ο ύπνος. Από εκείνη τη μέρα έχει περάσει αρκετός καιρός. Τώρα ξέρω ότι μένω σε ένα σπίτι, όπου δεν χρειάζεται να ανησυχώ για φαγητό και ύπνο. Ξέρω επίσης ότι ήμουν πραγματικά τυχερή γιατί η κοπέλα που με φροντίζει με αγαπάει πολύ και κατά καιρούς έρχονται και άλλοι που έχουν διάθεση να παίξουν μαζί μου. Μου λείπουν, βέβαια, τα αδέλφια και η μαμά μου αλλά δεν μπορούμε να έχουμε τα πάντα σε αυτήν τη ζωή. Ελπίζω μόνο να καταλήξουν σύντομα σε ένα όνομα για να ξέρω και εγώ τι να κάνω. Πότε δηλαδή να ακούω, αν θέλω.



https://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathcommon_2_12/06/2004_1282965

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.