Καλημερα σας!
Ξυπνησα νωρις(σχετικα)σημερα για να παω ενα απο τα γατακια του κηπου στον κτηνιατρο...Την Τεταρτη την ωρα που εβαζε ο παππους το αυτοκινητο του στην θεση του, πεταχτηκε και χωρις να το θελει ο παππους του πατησε το ποδι. Το καημενο, φωναζε, ετρξε και εφυγε!
Το ψαχνανε δυο μερες(ο παππους εχει στεναχωριθει πολυ που το χτυπισε!), και τελικα γυρισε μονο του κουτσαινοντας χθες.
Το αγαπαω παρα πολυ αυτο το γατακι, το μαζεψα απο το δρομο. Θυμαμαι μια μερα, ειχα μαθημα φυσικης και την ωρα που πηγαινα το ειδα στην ακρη του δρομου, μικρο και βρωμικο. Ηταν κουλουριασμενο και γεματο τσιμπλες. Δεν μπορουσα να το παρω μαζι μου γιατι θα πηγαινα στο σπιτι μιας κοπελας που καναμε μαζι μαθημα...Ολη την ωρα το σκεφτομουν...
Οταν γυρισα πηγα παλι να δω αν εφυγε, αλλα αυτο ηταν ακομα εκει.

Το πηρα σπιτι, του εβαλα κολυριο, το ταισα και του εφτιαξα ενα προχειρο σπιτακι για να κοιμαται. Ηταν πολυ φοβισμενο στην αρχη, κρυβοταν και δεν ετρωγε, αλλα μετα ζωηρεψε!
Μαλιστα εκεινη την περιοδο ειχε γενννησει μια γατα, της οποιας τα παιδια το αγαπανε παρα πολυ. Η μανα τους δεν το ηθελε, αλλα τα μικρα της την καταφεραν να το αφησει να θηλασει κιολας!!!