Υπάρχουν όρια;

[nena]

Με αφορμή το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Sly και πιστεύοντας ότι πρέπει να σταματήσει η συζήτηση να γίνεται στο συγκεκριμένο post και για τη συγκεκριμένη γάτα, εμένα μου γεννήθηκαν τα παρακάτω ερωτήματα:
1/ Πότε θεωρούμε ότι η ευθανασία είναι η μόνη λύση;
2/ Τι εννοούμε ποιότητα ζωής μιας γάτας;
3/ Που σταματάνε τα όρια μας και εαν σταματάνε στη παρέμβαση μας στη ζωή των ζώων;
4/ Κατά πόσο εικόνες σαν αυτήν παρακάτω αποτελούν λύση στο πρόβλημα και εαν ναι σε ποιο ακριβώς πρόβλημα;
https://www.geocities.com/speedykitten/
και μάλιστα με αυτόν τον "εξευτελιστικό" για μένα προσδιορισμό "speedykitten"
5/ Τι σημαίνει ενήλικος ιδιοκτήτης, συγκάτοικος, φίλος, ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε το, γάτας για εσάς;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

λοιπον νερινα μου επειδη λατρευω τα γατια μου θελω να ξερεις οτι θα εκανα τα παντα αν παθεναν τιποτα για να τα κανω να ζουνε καλυτερα κ να τους προσσφερω μια ζωη με ολες τις ανεσεις ναι με εχουν αναγκη πως με εχει αναγκη να 3χρονο παιδι θα επεμβενω στην ζωη τους για να την κανω καλυτερη θα τους εβαζα αναπηρηκο καροτσακι για να μπορουν να περπατανε κ ας το ελεγαν οτι ηθελαν μονο το μωρο μου να περπαταγε κ ας ηταν τι στο κοσμο
η γατα μου σημαινει οτι πολυτιμωτερο εχω αυτην την στιγμη στην ζωη μου ειναι ο μεγαλος μου ερωτας ουτε τον κυριακο μου δεν αγαπαω ετσι ειναι σχεση εξαρτησης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

Νερινα, επειδη δεν ειμαι ειδικη για να σου απαντησω σε ολα τα ερωτηματα, επιλεγω μερικα.
3/Επειδη τα ζωα, ειναι πολυ αδυναμα σε σχεση με εμας, πιστευω οτι καθε συνειδητοποιημενος ανθρωπος πρεπει να σεβεται τη ζωη ενος ζωου και να το βοηθαει στις δυσκολες καταστασεις(οπως στην περιπτωση του sly).Εγω προσωπικα, αγαπαω τα ζωα τοσο πολυ, που μαζι τους υποφερω και εγω. Τα βλεπω σαν μικρα παιδακια, που δεν ειναι αυτονομα, και ειναι δυσκολο να επιβιωσουν μονα τους. Συνεπως, τα ορια μου σταματανε εκει που αρχιζουν τα δικα τους.
5/Ολα αυτα που αναφερεις στο ερωτημα σου, τα μεταφραζω με μονο μια λεξη. Προστατης του ζωου, με ολες τις ακολουθες υποχρεωσεις, δικαιωματα, ευθυνες.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

Διευκρίνηση

Τα ερωτήματα που έβαλα δεν αποτελούν τοποθέτηση, που θα τη κάνω έτσι κι αλλιώς, στοιχεία του προβληματισμού μου αποτελούν που ακόμα προσπαθώ να τα μοντάρω στο μυαλό μου. Το μόνο στοιχείο τοποθέτησης που πράγματι υπάρχει έχει να κάνει με το όνομα του γάτου, που το ομολογώ ότι σε αυτό λειτούργησα παρορμητικά. Στα υπόλοιπα ερωτήματα δεν έχω ακόμα κατασταλάξει σε απαντήσεις, για αυτό και τα έβαλα για κουβέντα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[isavvas]

Πολύ καλό θέμα για προβληματισμό!

1/ Πότε θεωρούμε ότι η ευθανασία είναι η μόνη λύση;

Το έχω ξαναγράψει. Όταν ένα ζώο υποφέρει από ανίατη νόσο. Η ταλαιπωρία του μπορεί να είναι, εκτός από σωματική (πόνος, αδυναμία, κακουχία), και ψυχολογική. Συγκεκριμένα παραδείγματα:

- Γάτα με καρκίνο στους μαστούς. Είτε κάνεις επέμβαση, είτε όχι θα ζήσει 6-12 μήνες. Δεν περιμένουμε να ανοίξουν οι μαστοί της, να διαπυηθούν, να κάνει μεταστάσεις στους πνεύμονες, να σταματήσει να τρώει, να πέσει σε κώμα, κ.λπ. Αυτό δεν είναι ποιότητα ζωής.

- Γάτα με γενικευμένα εγκαύματα σε όλο της το σώμα. Ήρθε ένα τέτοιο περιστατικό χτες στην Κλινική μας με φρικτούς πόνους. Η κατάσταση προς το παρόν ελέγχεται, αλλά αν νεκρωθεί όλο το δέρμα της, η γάτα θα πεθάνει. Η ευθανασία είναι η μόνη λύση. Είναι ανήθικο να κρατάμε τη γάτα στη ζωή μέχρι να πεθάνει μόνη της.

- Γάτα με σπασμένο αυχένα. Τετραπληγική (παράλυτη και στα τέσσερα άκρα). Ζει, τρώει, τη βοηθάμε στις ανάγκες της. Κουνάει μόνο το κεφάλι. Τι ζωή θα κάνει αυτή η γάτα αν δεν μπορεί να παίξει, να τρέξει, να σκαρφαλώσει στις κουρτίνες, να ανέβει στα τραπέζια; Ψυχολογικά θα είναι καλά;

2/ Τι εννοούμε ποιότητα ζωής μιας γάτας;

Κι αυτό το έγραψα. Απουσία πόνου, ταλαιπωρίας, βασανισμού, ψυχική ευεξία, αξιοπρέπεια.

3/ Που σταματάνε τα όρια μας και εαν σταματάνε στη παρέμβαση μας στη ζωή των ζώων;

Γενικά: Τα όρια είναι οι εκάστοτε ηθικοί φραγμοί, προσωπικοί και κοινωνικοί, μέσα στο πλαίσιο της εποχής που ζούμε.

Προσωπικά: Σέβομαι κάθε μορφή ζωής στον πλανήτη, ως μια υψηλή έκφραση οργάνωσης της ύλης του Σύμπαντος. Η αφαίρεση οποιασδήποτε μορφής ζωής φέρνει την ύλη πίσω. Το προσωπικό μου όριο είναι να προσπαθώ να διακρίνω αν ένα ζώο θέλει να ζήσει. Αν θέλει, κάνω τα πάντα για αυτό. Αν όχι, το βοηθώ στην απόφασή του. Ξέρω ότι αποφασίζω για το μέλλον του. Και αυτό είναι ένα βάρος για εμένα (για κάθε κτηνίατρο). Ωστόσο, κακά τα ψέματα, εμείς έχουμε τη δυνατότητα επιλογής. Και τα ζώα μας δεν έχουν υπαρξιακές ανησυχίες για το μέλλον τους.

Και για να διαμορφώσουμε καλύτερα όρια, μία λύση υπάρχει: Παιδεία. Ας μάθουμε τα παιδιά μας να σέβονται κάθε μορφή ζωής και να γίνουν καλύτεροι ιδιοκτήτες (φίλοι) ζώων.

4/ Κατά πόσο εικόνες σαν αυτήν παρακάτω αποτελούν λύση στο πρόβλημα και εαν ναι σε ποιο ακριβώς πρόβλημα;
https://www.geocities.com/speedykitten/
και μάλιστα με αυτόν τον "εξευτελιστικό" για μένα προσδιορισμό "speedykitten"

Εγώ το βλέπω περισσότερο σαν ένα επικοινωνιακό και διαφημιστικό τρυκ. Πουθενά δεν βρήκα τι κάνει σήμερα ο Speedy. Από το 2000 που έγινε η διάσωσή του έχουν περάσει έξι χρόνια. Πώς είναι σήμερα η ζωή του;

5/ Τι σημαίνει ενήλικος ιδιοκτήτης, συγκάτοικος, φίλος, ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε το, γάτας για εσάς;

Όταν ήμουν φοιτητής οι γάτες ήταν για εμένα μια καταπληκτική συντροφιά. Στη συνέχεια, άρχισα να ανακαλύπτω πολλές πτυχές τους. Με δίδαξαν πολλά πράγματα. Με έκαναν να βλέπω κάποια πράγματα διαφορετικά. Με έκαναν πιο υπεύθυνο. Τώρα, τις βλέπω διαφορετικά. Μαθαίνω από αυτές τον κόσμο και τον βλέπω με άλλο μάτι. Όταν καρφώνουν το βλέμμα τους κάπου, δεν είναι σαν να επικοινωνούν με το υπερπέραν; Επίσης, τελευταία με βοηθούν στη διαπαιδαγώγηση της κόρης μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

1/ Πότε θεωρούμε ότι η ευθανασία είναι η μόνη λύση;
Όταν αρχίσω αυτό που συμβαίνει στο ζώο μου να το αντιμετωπίζω μόνο σαν κάτι που συμβαίνει σε εμένα. Όταν δηλαδή νοιώσω ότι δεν με νοιάζει εάν πονάει, εάν λιμοκτονεί γιατί δεν μπορεί να φάει, εάν έχει μείνει μόνο με τα κόκαλα της αρκεί να τη κρατήσω λίγο ακόμα ζωντανή κοντά μου. Εύχομαι να μην μου συμβεί και όταν μου συμβεί εάν δεν το καταλάβω εγώ να το καταλάβουν οι γύρω μου και να με συνεφέρουν.
2/ Τι εννοούμε ποιότητα ζωής μιας γάτας;
Να ζει και να λειτουργεί ανάλογα με την ηλικία της και το είδος της.
3/ Που σταματάνε τα όρια μας και εάν σταματάνε στη παρέμβαση μας στη ζωή των ζώων;
Εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα. Παλιά τα ζώα μας βάζανε τους κανόνες και το λέγαμε «φύση», τώρα πια δεν ξέρω πόση από αυτή τη «φύση» έχει απομείνει.
4/ Κατά πόσο εικόνες σαν αυτήν παρακάτω αποτελούν λύση στο πρόβλημα και εάν ναι σε ποιο ακριβώς πρόβλημα;
https://www.geocities.com/speedykitten/
και μάλιστα με αυτόν τον "εξευτελιστικό" για μένα προσδιορισμό "speedykitten"
Για μένα δεν αποτελούν λύση στο πρόβλημα. Και δεν θα μπω στη λογική του τι θα κάνατε σε έναν άνθρωπο; Σε έναν άνθρωπο το αναπηρικό καροτσάκι του επιτρέπει να λειτουργεί σε σημαντικούς τομείς της ζωής του που χωρίς αυτό δεν θα μπορούσε (μπορεί να δουλεύει, να βγαίνει έξω, να κάνει οικογένεια κ.λ.π.). Στη γάτα δεν μπορώ να βρω σε τι ακριβώς τη βοηθά να λειτουργεί. Δεν μπορεί να τρέξει που το λατρεύει, δεν μπορεί να πηδάει που το λατρεύει, δεν μπορεί να κυνηγάει ότι κινείται που το λατρεύει, δεν μπορεί να πάει στην άμμο της (συνήθως έχει παμπερς) και όλοι όσοι έχουμε γάτες, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων πόσο σημαντικό είναι για αυτές η καθαριότητα, κάτι σαν θέμα αξιοπρέπειας ένα πράγμα (ακόμα θυμάμαι περιγραφή σε αυτό το site περίπτωση άρρωστης γάτας που δεν μπορούσε να κινηθεί και κάθε φορά που λερωνόταν έκλαιγε). Ένα είναι μόνο σίγουρο με το καροτσάκι δεν μπορεί να μας φύγει. Αντίθετα πέρα από το είναι ζωντανή και αυτό μου φτάνει είναι το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό σαν αντεπιχείρημα και αυτό το «μου» είναι που με ενοχλεί.
Και ίσως εδώ μπω στο πειρασμό να τη συγκρίνω με άνθρωπο, οι γάτες έχουν ψυχή, τι γίνεται εάν έχουν και αξιοπρέπεια;
5/ Τι σημαίνει ενήλικος ιδιοκτήτης, συγκάτοικος, φίλος, ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε το, γάτας για εσάς;
Ότι πέρα από την αγάπη μου πρέπει να μάθω να τη σέβομαι σαν ξέχωρη οντότητα. Απεχθάνομαι τις λέξεις εκπαίδευση, είναι σαν μικρό παιδί, πρέπει να αποφασίσω εγώ για αυτήν, Θα κου πεις τις κάνεις εμβόλια και τις στειρώνεις και τις κρατάς στο σπίτι. Μέχρι εκεί όμως. Θα μου πείτε τι της άφησα. Το δικαίωμα να ζήσει με αξιοπρέπεια κάνοντας έστω των μίνιμουμ αυτών που δικαιούνταν να κάνει. Δεν είμαστε ένας ενήλικας και ένα παιδί, είμαστε δύο ενήλικες που απλά ανήκουμε σε άλλα είδη και εγώ καλούμε να την προστατεύσω πρώτα από το δικό μου είδος και από πρακτικές του που πολλές φορές έχουν τις καλύτερες των προθέσεων.

Επίσης επειδή τώρα το διάβασα σε αρκετά σημεία με υπερκάλυψε το κείμενο του isavvas.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

Θα συμφωνησω με τον Issavas και την Nerina με καλυπτουν πληρως

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

Το "μαντού" σημαίνει δοκιμαστικό (εμβόλιο κατά φυματίωσης).
Για σένα τι ακριβώς σήμαινε και το διάλεξες;

Αυτο ειναι που οι περισσοτεροι απο εμας, εχουμε ενα σημαδι στο αριστερο μπρατσο?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

Άσχετο, αλλά το απαντάω. Όταν καταλήξαμε στην απόφαση να αποκτήσουμε γάτο, το συζήτησα με τον παιδίατρο θέλοντας και τη δική του γνώμη (σε εμάς ο παιδιάτρος είναι στη κορυφή της τροφικής αλυσίδας της οικογένειας, συμμετέχει σχεδόν σε όλες τις αποφάσεις που αφορούν τα παιδιά και όχι μόνο) και ταυτόχρονα τον ρώτησα πότε θα κάνουμε madu στις μικρές γιατί έχουμε επιλέξει να μην εμβολιάσουμε τα παιδιά για φυματίωση και έτσι τους κάνουμε κάθε χρόνο. Τότε υπήρχε έλλειψη απο madu (δεν είναι εμβόλιο είναι δοκιμασία για να διαπιστωθεί εαν κάποιος νοσεί, δεν προφυλάσσει δηλαδή), ο γιατρός λοιπόν μου είπε ότι εαν του βρω (τότε υπήρχε έλλειψη και έντονη φημολογία ότι δεν θα ξαναεισαχθούν) θα μας επιτρέψει την είσοδο της γάτας στο σπίτι (κάνουμε τέτοια αστειάκια μεταξύ μας, το χιούμορ του άλλωστε τον βοηθάει με εμένα μάνα). Εγώ του είπα ότι έχω ήδη βρει (έχω κολλητή φαρμακοποιό) και τότε μου απάντησε ότι μπορούμε να πάρουμε γάτα και εγώ αποφάσισα με το γνωστό παρορμητικό και συνάμα δημοκρατικό τρόπο μου να ονομάσουμε τη γάτα Μαντού.
Τη σχέση με το θέμα δεν καταλαβαίνω;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

Madu : Στα Αιγυπτιακά επίσης σημαίνει: Of the people, μου έβαλες ιδέες και άρχισα να το ψάχνω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

Για Αθανασία
Επειδή μόνη σου είπες "το μόνο στοιχείο τοποθέτησης...έχει να κάνει με το όνομα του γάτου".
Όταν είδα τη φωτογραφία ακόμα και για άτομα με διεστραμμένο χιούμορ σαν εμένα μου φάνηκε πολύ. Κάτι "σαν κοιτάτε τι έκανα ο άνθρωπος, μου φάνηκε, απο ακούνητο τον έκανα speedy.

Και αφού θα έκανες αργότερα "τοποθέτηση" στο θέμα σου "Υπάρχουν όρια;" και η μοναδική τοποθέτηση ήταν η παραπάνω, ρώτησα, γιατί και αυτή η τοποθέτηση ήταν αδιευκρίνιστη.​

Το απάντησα αυτό πριν στο "Διευκρίνηση" όπου λέω "Στα υπόλοιπα ερωτήματα δεν έχω ακόμα κατασταλάξει σε απαντήσεις, για αυτό και τα έβαλα για κουβέντα" Και συμπληρώνοντας και τώρα που τοποθετήθηκα δεν σημαίνει ότι τα έχω λήξει στο κεφάλι μου, ας πούμε την άποψη του isavvas για την περίπτωση το ζώο να σου δείχνει τελικά το δρόμο δεν την είχα φανταστεί και είναι χρήσιμο γιατί έρχεται απο κάποιον που έχει σαφέστατα και αντικειμενικά περισσότερες προσλαμβάνουσες απο εμένα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Προσωπικά με τίποτα δεν θα μπορούσα να αντέξω να πονάει, χωρίς να υπάρχει πιθανότητα (αρκετή) βελτίωσης... Όπως πχ στην περίπτωση με τα εγκάυματα ή σε καρκίνο... Όπως θα ήθελα να κάνουν σε μένα ευθανασία σε τέτοια περίπτωση, έτσι θα έκανα κι εγώ στη γατούλα μου... :cry:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mariel]

λεμε για ποιοτητα ζωης...οταν πηγα στη γερμανια και ειδα πως ζουν εκει οι ανθρωποι με αναπηρια που ειναι καθηλωμενοι σε αναπηρικο καροτσακι πραγματικα εμεινα με το στομα ανοιχτο.τοτε συνειδητοποιησα οτι αυτο που εχουν οι αναπηροι ανθρωποι στην ελλαδα δεν εχει ποιοτητα,δεν ειναι καν "ζωη".μαλιστα γνωρισα εναν νεαρο στη γερμανια,ελληνα,που μετα το ατυχημα του αποφασισε να μετακομισει εκει με τους γονεις του.εζησε εδω περιπου 1 χρονο μετα το ατυχημα,κλεισμενος μεσα στο σπιτι,ανημπορος να παει οπουδηποτε,με αποτελεσμα να πεσει σε καταθλιψη.στο τελος,ευτυχως για εκεινον,οι γονεις του αποφασισαν να φυγουν στο εξωτερικο.τωρα ζει μια φυσιολογικη ζωη,σπουδαζει,εχει μια σχεση και κυκλοφορει παντου χωρις προβλημα και χωρις να δεχεται τα γεματα οικτο βλεμματα των γυρω του.

αραγε για εκεινους τους ανθρωπους με αναπηρια που δυστυχως δεν εχουν τη δυνατοτητα να φυγουν στο εξωτερικο για χιλιους δυο λογους,τι επρεπε να γινει?να τους γινει ευθανασια μιας και δεν μπορουν να εχουν μια "ποιοτικη ζωη"?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[isavvas]

αραγε για εκεινους τους ανθρωπους με αναπηρια που δυστυχως δεν εχουν τη δυνατοτητα να φυγουν στο εξωτερικο για χιλιους δυο λογους,τι επρεπε να γινει?να τους γινει ευθανασια μιας και δεν μπορουν να εχουν μια "ποιοτικη ζωη"?

Μπερδεύετε κάποια πράγματα. Ένας παραπληγικός άνθρωπος μπορεί να έχει καλή ποιότητα ζωής. Συνειδητοποιεί το πρόβλημά του, προσαρμόζεται σε αυτό, μαθαίνει στο νέο τρόπο ζωής. Έχει φίλους, έχει δουλειά, ακόμα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες μπορεί να συμμετάσχει. Ακόμα και κάποια παραπληγικά ζώα (κυρίως σκύλοι) μπορεί να έχουν κάποια χρόνια καλής ζωής. Ένας τετραπληγικός άνθρωπος (π.χ. Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, Christopher Reeve) τι ποιότητα ζωής μπορεί να έχει; Και οι δύο πέθαναν νωρίς. Ελάχιστες περιπτώσεις ψυχικού σθένους υπάρχουν, βλ. Stephen Hawking.

Εσείς μιλάτε για τη διαφορετική αντιμετώπιση της κοινωνίας σε τέτοιους ανθρώπους. Σίγουρα στην Ελλάδα οι ανάπηροι είναι κάτι λιγότερο από μιάσματα και ντροπή για την οικογένεια. Αυτό όμως δεν τους στερεί τη δυνατότητα να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mariel]

σαφως και ο ανθρωπος προσαρμοζεται στα νεα δεδομενα.απλα δεν μπορω να καταλαβω τι ποιοτητα ζωης εχει οταν δυσκολευεται να κινηθει εξω απο το σπιτι του,δεν υπαρχουν ειδικες ραμπες,οι θεσεις για αναπηρους καταλαμβανονται απο αυτοκινητα,η προσβαση σε χωρους οπου λαμβανουν χωρα εκδηλωσεις ειναι πολυ δυσκολη,δυσκολευεται να βρει δουλεια,συντροφο κτλ κτλ.το οτι εχει συνηθισει σε αυτη την κατασταση δε σημαινει οτι χαρακτηριζεται και σαν "ποιοτικη" η ζωη του.και μονο το βλεμμα των αλλων,το οποιο ειναι αυτο που λετε,η διαφορετικη αντιμετωπιση της κοινωνιας,εμενα θα με ενοχλουσε αφανταστα.ακομα και για τους ολυμπιονικες μας των παραολυμπιακων εχω ακουσει να λενε "τα κακομοιρα τα παιδια".απο που κι ως που κακομοιρα??δε μιλαω για ολους τους παραπληγικους,αλλα για αυτους που ειχαν την ατυχια να ζουν σε χωρες οπως η ελλαδα.και σε αυτες τις χωρες,η προσωπικη μου αποψη ειναι οτι η ζωη τους δεν ειναι ποιοτικη.

για τους τετραπληγικουςδεν το συζητω καν.

μιλατε για το ψυχικο σθενος του Stephen Hawking,που αν θυμαμαι καλα οι γιατροι του ειχαν δωσει λιγα χρονια ζωης.σε καποια αλλο θεμα ομως αναφερατε οτι η θεληση δεν θεραπευει και δεν πιστευετε στα θαυματα.την περιπτωση αυτη πως την εξηγειτε τοτε?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[isavvas]

μιλατε για το ψυχικο σθενος του Stephen Hawking,που αν θυμαμαι καλα οι γιατροι του ειχαν δωσει λιγα χρονια ζωης.σε καποια αλλο θεμα ομως αναφερατε οτι η θεληση δεν θεραπευει και δεν πιστευετε στα θαυματα.την περιπτωση αυτη πως την εξηγειτε τοτε?

Η κατάσταση του SH επιστημονικά δεν είναι θαύμα, ούτε θεραπεία λόγω θέλησης. Το ψυχικό σθένος που είπα συνίσταται στο ότι όχι μόνο δεν παραιτήθηκε από τη ζωή, αλλά είναι και παραγωγικός. Το πνεύμα του δουλεύει τέλεια μέσα σε ένα σακατεμένο σώμα. Γι' αυτό τον θαυμάζω.

Όσο για την κατάσταση των αναπήρων στην Ελλάδα δεν έχει να κάνει με το θέμα μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[χριστινα]

Οντως ενδιαφέρον θέμα....
Παιδιά αν είχατε βρεθεί μαζί μου στο κτηνιατρίο με τον γάτο μου να κλαίει ασταμάτητα, πονώντας φρικτά και μην μπορώντας να ανασάνει ούτε σε κλίβανο θα καταλαβαίνατε πού μπαίνουν όρια. Φαντάζομαι κι άλλοι το έχετε ζήσει σε διαφορετικές εκτελέσεις. Αλλά εκεί δεν τίθεται ερώτημα για εμένα προσωπικά.
Οταν ενα ζωάκι πονάει και δεν υπάρχουν βάσιμες ελπίδες βελτίωσης, δεν μπορώ να παρατείνω την αγωνία του...
Στη πρώτη μας γάτα που είχε καρκίνο μαστού (και ο εδώ κτηνίατρος είπε πως οι γατες δεν παθαίνουν καρκίνο και την εγχείρησε) παρατείναμε την αγωνία της 2 μήνες. Πάλι ευθανασία της κάναμε. Και δεν ήταν εύκολη απόφαση.
Γενικότερα, αν ενα ζώο είναι αρρωστο και αυτό το κάνει να υποφέρει, χωρίς πιθανότητες βελτίωσης, είμαι υπέρ της ευθανασίας. Όσο το ζωάκι δεν δείχνει να δυσανασχετεί ή να ταλαιπωρείται, θα άφηνα την όποια νόσο να εξελιχτεί και να ακολουθήσει την πορεία της (αν δεν υπήρχε κάτι άλλο να κάνω) και το γατάκι να ζεί, παρέχοντας ότι μπορώ καλύτερο για όσο μπορώ περισσότερο. Και ο γάτος μου ήξερα πως θα ξαναπάθει θρομβοεμβολή μετά το 1ο επισόδειο, αλλά δεν μετάνοιωσα για τον αγώνα που έδωσα γιατί έζησε 6 μήνες ακόμη χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Κι εγώ σκεφτόμουν να δω τι γίνεται με τα καροτσάκια αν δεν επανακτούσε τη λειτουργικότητα των πίσω άκρων γιατί κατά τα άλλα ήταν μια χαρά, αλλά μέσα μου ήξερα πως δυσκολεύει μια κατάσταση. Ευτυχως την επανέκτησε.
Ποιοτητα ζωής έχει ένα ζωάκι όταν δεν πονάει και η συμπεριφορά του δεν δείχνει πως υποφέρει.
Για εμένα το να έχεις ένα ζωάκι, ισοδυναμεί (στο δικό μου μυαλό) με υποκατάστατο παιδιού. Και μιας και δεν θα κάνω παιδιά, πιστεύω δικαιούμαι να το νιώθω έτσι. Μαθαίνεις πολλά απο τις γάτες, γελάς, αγαπάς κι αγαπιέσαι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mariel]

Όσο για την κατάσταση των αναπήρων στην Ελλάδα δεν έχει να κάνει με το θέμα μας.

η κατασταση αυτη καθεαυτη δεν εχει οντως να κανει,αλλα μαλλον δεν καταλαβατε το συλλογισμο μου.και για να απαντησω ευθεως στη Νερινα,ναι,πιστευω οτι υπαρχουν ορια τα οποια ομως εξαρτωνται απο τα κριτηρια τα οποια χρησιμοποιει ο καθενας για να καθορισει την "ποιοτητα ζωης".τα κριτηρια αυτα διαμορφωνονται με βαση το κοινωνικο περιβαλλον στο οποιο εχουμε μεγαλωσει,τις αντιληψεις/πεποιθησεις και εμπειριες μας.
αυτο που προσπαθουσα να δειξω μεσα απο τα γραφομενα μου ειναι το ποσο υποκειμενικο ειναι το θεμα.για το αναπηρο παιδι που ξερω η ζωη του στην ελλαδα δε θα ηταν ποιοτικη,ενω ενας ανθρωπος με το ιδιο προβλημα που ζει εδω θα μπορουσε να ισχυριστει το αντιθετο.ενας τουριστας που θα εβλεπε τις αδεσποτες γατες στην ελλαδα θα μπορουσε να προτεινει να τους γινεται ομαδικη ευθανασια μιας κι αυτο δεν ειναι "ζωη",ενω καποιος ελληνας ισως ισχυριζοταν οτι αν καταφερνουν να βρισκουν εστω και μια στο τοσο ενα κομματι τροφης ειναι τυχερες.καποιοι ειναι κατα του να διατηρεις εναν ανθρωπο ζωντανο μονο με μηχανικη υποστηριξη,καποιοι αλλοι οπως εγω δε θα ηθελαν να γινει αποσυνδεση απο τα μηχανηματα.ετσι και στην προκειμενη περιπτωση με τη γατουλα.αλλοι θα εκαναν ευθανασια απο την αρχη.εγω αν εβλεπα οτι δεν υποφερει εμφανως η οτι αυτο μπορουσε να περιοριστει με παυσιπονα(δεν ειμαι γιατρος,υποθετικα μιλαω)δε θα της εκανα ευθανασια.θα συνηθιζε να περπαταει σερνωντας τα δυο πισω ποδια της,θα ειχε την περιποιηση που θα χρειαζοταν και θα ειχε κι ενα ζεστο σπιτι,κατι που δεν ειχε ποτε της.και δε θεωρω οτι αυτο ειναι εγωιστικο,γιατι αν οπως στην περιπτωση της Χριστινας εβλεπα οτι η γατα μου εμφανως υποφερει,δεν το συζηταω,θα διαλεγα την ευθανασια,την καλυτερη λυση για να μην υποφερει το ζωο μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[memy]

Το ξέρετε ότι στην Αγγλία υπάρχουν ειδικά ασθενοφόρα για ζώα; Αν δεις ένα τραυματισμένο ζώο στο δρόμο, ή πάθει κάτι το δικό σου, τους καλείς και το παίρνουν και το πάνε στην ειδική κλινική πρώτων βοηθειών κ.λ.π., όπως με τους ανθρώπους. Και φυσικά δωρεάν.
Όταν το είδα με τα μάτια μου, δεν το πίστευα! Είχε σταματήσει η κυκλοφορία κι είχαν βγει όλοι από τ'αυτοκίνητά τους και περίμεναν το ασθενοφόρο να πάρει τη γάτα. Η σκηνή θύμιζε ακριβώς τροχαίο εδώ στην Ελλάδα με ανθρώπινα θύματα. Και προφανώς αυτή η γάτα από κάποιο σπίτι είχε βγει στο δρόμο, διότι στην Αγγλία η έννοια "του δρόμου" για σκύλο ή για γάτα δεν υφίσταται....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[memy]

Εγώ πάντως που ρώτησα αυτούς που με φιλοξενούσαν μου είπαν ότι είναι κρατική μέριμνα. Υπάρχουν και τα ιδιωτικά αλλά αυτό ήταν του δημοσίου, που λέμε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.