Καταρχήν φοβερή φωτο στην υπογραφή σου
άσχετο αλλα πολύ καλή!!!
Τώρα με το ταβάνι μου θύμισες κάτι που είχε γίνει πριν χρόνια.
Εγώ τις νυχτερίδες δεν τις φοβάμε, εξάλλου μέχρι τα 20 μου δεν είχα κ ποτέ καμιά ιδιαίτερη επαφή μαζί τους
αν κ πλάσμα τις νύχτας κ εγώ τότε
εν πάση περιπτώση είναι καλοκαίρι, έχουμε πάει παρέα στο Διμινιο που είναι κοντά στο Κιάτο. Εκεί για κάποιο λόγο υπήρχαν πολλές νυχτερίδες, τις έβλεπες να κρέμοντε από τις κολώνες σαν σταφύλια... το σπίτι που μέναμε ήταν το εξοχικο της φίλης μου κ ήταν μισοτελειωμένο, είχε κάτι τρυπούλες, και ήταν τα δωμάτια με τοίχους αλλά ταβάνι όχι, μόνο η σκεπή (έκλεινε κανονικά απλά τα δωμάτια μεταξύ τους εκτός από τους τοίχους δεν είχαν κλείστο ταβάνι, εποικοινωνόυσαν). Η Φίλη μου φρίκαρε με τις νυχτερίδες, καθώς καθόμαστε στο μπαλκόνι κ απολαμβανουμε φεγγαράδα, ακούμε ουρλιαχτά, η φίλη μου κ η μάνα της ούρλιαζαν, τρέχω εγώ κ οι δύο άντρες τις παρέας, και βλέπουμε μια νυχτερίδα να πετάει σε όλο το σπίτι, τελικά κρεμιέτε σε στη στέγη, έλα όμως που ήταν ψηλά και καμιά σκούπα όσο κ να προσπαθούσαμε δεν την έφτανε, οι φωνές συνεχιζόντουσαν, τι σκάλες επιστρατεύτηκαν , τι φτιάρια τι σε παράθυρα σκαρφαλώσαν τα αγόρια
τίποτα η νυχτερίδα, ούτε έφευγε όύτε να την σκοτώσεις μπορούσες, τότε έχω την φαεινή ιδέα... βγάζω το ξύλινο τσόκαρο, ξέρετε εκείνα τα βαριά κ στέκομαι από κάτω και το πετάω ψηλά
κ πετυχαίνω την νυχτερίδα κ την σκοτώνω με τη μία.... η οποία πέφτει στο κεφάλι της μάνας της φίλης μου....
περιττό να σας περιγράψω τι έπαθε η γυναίκα, χοροπήδαγε και τίναζε το κεφάλι της για να πέσει η σκοτωμένη νυχτερίδα από το κεφάλι της
Πολύ γέλιο!!!
