Αρχική Forum
Νέα Δημοσίευση
Ανέβασε Φωτογραφίες
Προσωπικές Συζητήσεις
Τα Ζωάκια μου
Gallery
Συνδεδεμένοι Χρήστες
Λίστα Αποκλεισμένων
Υπεύθυνοι του Forum
e-steki
iSchool
kittycat
Εκκολαπτόμενο μέλος
Η kittycat αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 44 ετών. Έχει γράψει 217 μηνύματα.
25-04-08
00:13
Ένα ξεχωριστό σπουργιτάκι
Άχ τι μου θυμήσατε τώρα
... Μικρή πριν περίπου 10 με 15 χρόνια όταν έμενα στον Ασπρόπυργο, περιοχή σαν χωριό για όσουν δεν ξέρουν (δεν έμενα στο κέντρο), πέφταν πολλά σπουργιτάκια από τις φωλιές τους και εγώ και η αδερφή μου τα περιθάλπταμε. Το 80% από αυτά δυστυχώς αρνούνταν να ανοίξουν το στόμα τους να φάνε και δυστυχώς πεθαίνανε
. Ένα άλλο 15% πεθαίνανε από υπερβολικό φαγητό
, ήμασταν μικρές και αυτά ήταν κυρίως οι πρώτες μας περιπτώσεις στις οποίες ήμασταν ακόμα αμάθητες για το πόσο πρέπει να τα ταίζουμε και τι. Μόλις το 5% ενηλικιωνόντουσταν και τα αφήναμε μετά ελεύθερα. Ένα μάλιστα ξεχωριστό σπουργιτάκι το υιοθετήσαμε. Το είχαμε φυσικά εκτός κλουβιού και κάθε πρωί θυμάμαι μας τσιμπούσε τα πόδια για να μας ξυπνήσει
. Το είχαμε για 2 ολόκληρα χρόνια ήταν ,πραγματικός φίλος, ώσπου εγώ... το πήγα απέναντι στο σπίτι της θείας μου να το μοστράρω
και το άρπαξε σχεδόν αστραπιαία μία γάτα και το έφαγε
.... Φυσικά ποτέ δεν συγχώρησα τον εαυτό μου γι' αυτό...
Αντίο για άλλη μια φορά σπουργιτάκι και σε έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει....
Άχ τι μου θυμήσατε τώρα
... Μικρή πριν περίπου 10 με 15 χρόνια όταν έμενα στον Ασπρόπυργο, περιοχή σαν χωριό για όσουν δεν ξέρουν (δεν έμενα στο κέντρο), πέφταν πολλά σπουργιτάκια από τις φωλιές τους και εγώ και η αδερφή μου τα περιθάλπταμε. Το 80% από αυτά δυστυχώς αρνούνταν να ανοίξουν το στόμα τους να φάνε και δυστυχώς πεθαίνανε. Ένα άλλο 15% πεθαίνανε από υπερβολικό φαγητό, ήμασταν μικρές και αυτά ήταν κυρίως οι πρώτες μας περιπτώσεις στις οποίες ήμασταν ακόμα αμάθητες για το πόσο πρέπει να τα ταίζουμε και τι. Μόλις το 5% ενηλικιωνόντουσταν και τα αφήναμε μετά ελεύθερα. Ένα μάλιστα ξεχωριστό σπουργιτάκι το υιοθετήσαμε. Το είχαμε φυσικά εκτός κλουβιού και κάθε πρωί θυμάμαι μας τσιμπούσε τα πόδια για να μας ξυπνήσει. Το είχαμε για 2 ολόκληρα χρόνια ήταν ,πραγματικός φίλος, ώσπου εγώ... το πήγα απέναντι στο σπίτι της θείας μου να το μοστράρω και το άρπαξε σχεδόν αστραπιαία μία γάτα και το έφαγε.... Φυσικά ποτέ δεν συγχώρησα τον εαυτό μου γι' αυτό...Αντίο για άλλη μια φορά σπουργιτάκι και σε έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει
....Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
Raisa
Περιβόητο μέλος
Η Raisa αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 54 ετών και μας γράφει από Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 5.348 μηνύματα.
25-04-08
08:36
Και γω μικρή είχα βρει ένα σπουργίτι που έπεσε από τη φωλιά του στην αυλή του σχολείου!
Το τύλιξα στη ζακέτα μου και το πήρα μαζί μου στο σπίτι. Του είχα κάνει μια φωλίτσα στο δωμάτιό μου. Το πρόβλημα ήταν τι το ταϊζεις το πουλί;
Πήρα λοιπόν μια μπανάνα έκοβα μικρά κομμάτια και τα έκανα σαν σκουλικάκια και το μικρό τα καταβρόχθιζε
Το μικρό λοιπόν μεγάλωσε με μπανάνα
και μόλις έμαθε να πετάει το αφήσαμε ελεύθερο
Το τύλιξα στη ζακέτα μου και το πήρα μαζί μου στο σπίτι. Του είχα κάνει μια φωλίτσα στο δωμάτιό μου. Το πρόβλημα ήταν τι το ταϊζεις το πουλί;
Πήρα λοιπόν μια μπανάνα έκοβα μικρά κομμάτια και τα έκανα σαν σκουλικάκια και το μικρό τα καταβρόχθιζε Το μικρό λοιπόν μεγάλωσε με μπανάνα και μόλις έμαθε να πετάει το αφήσαμε ελεύθεροΣημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
