3 χρόνια χωρίς τον Τζακ

[Niki]

Την Πέμπτη που έρχεται συμπληρώνονται 3 χρόνια από τότε που έφυγε το αγαπημένο σκυλάκι της οικογένειάς μας αλλά και της γειτονιάς. Ο Τζάκος, όπως τον έλεγα μικρή. Πήγαινα ακόμα σχολείο όταν τον χάσαμε και παρόλο που πέρασε τόσος καιρός ακόμα η θύμησή του και ο χαμός του με συγκλονίζει απίστευτα. Μου είναι πολύ δύσκολο να μιλάω γι' αυτόν ακόμα και τώρα που πληκτρολογώ το όνομά του, την ιστορία του. Ήταν ξεχωριστός κι αξιολάτρευτος. Είχε την πιο γλυκιά φωνή και τα πιο όμορφα μουσάκια σε σκυλάκι. Γκριφόν με διασταύρωση λυκόσκυλο.

Το 1994 χτίζαμε το σπίτι μας πάνω από το ισόγειο του παππού. Ήμουν 6 χρονών περίπου. Ο παππούς μου είχε έναν σκυλάκο τον Τζακ. Ο παππούς συχνά τον παρομοίαζε με άνθρωπο. Ήταν ο σύντροφός του. Από τότε που η γιαγιά έπεσε στο κρεβάτι ο Τζακ έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή του. Ώσπου αρρώστησε πάρα πολύ άσχημα. Ακόμα θυμάμαι πολύ αχνά τον Τζακ πάνω σε μια κουβέρτα στον πρώτο όροφο του καινούριου σπιτιού- ήταν ακόμα γκρι γιατί ήταν μόνο τσιμέντο. Ό,τι έτρωγε το έκανε εμετό. Υπέφερε. Γι' αυτό ο πατέρας μου αποφάσισε να του κάνουμε ευθανασία για να μην υποφέρει άλλο.. Ο παππούς μου όμως έχανε έναν σύντροφο. Στο κτηνιατρείο δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω του. Δεν μπορούσε να διαννοηθεί την απουσία του. Με το ζόρι τον πήραν από κοντά του, με τα μάτια καρφωμένα στον ... άνθρωπό του. Δεν κατάφερνε για πολύ καιρό να ξεπεράσει το χαμό του. Λίγο καιρό αργότερα μια θεία μου μας έφερε στο σπίτι ένα κουταβάκι. Ένα γκριφονάκι μικρό. Αποφασίσαμε να το κρατήσουμε. Ο παππούς δεν έφερε αντίρρηση. Δεν τον κράτησε όμως για να αναπληρώσει το κενό αλλά γιατί ανέκαθεν ήταν ζωόφιλος.

Το σκυλάκι ονομάστηκε κι αυτό Τζακ. Ήταν ο Τζακ που θυμάμαι και δέθηκα. Που δε θα έφευγε ποτέ από την καρδιά μου και το μυαλό μου. Ο μικρούλης εγκαταστάθηκε στην αυλή του σπιτιού μας κι απέκτησε μια οικογένεια που επρόκειτο να τον αγαπήσει τρελά. Τα χρόνια περνούσαν και ο μικρός μεγάλωνε. Ήταν φιλικός με όλους. Μόλις μας έβλεπε πηδούσε πάνω μας από χαρά. Μας αγάπησε κι εκείνος. Ήταν ο φύλακας του σπιτιού και της γειτονιάς, το καμάρι όλων. Έδιωξε κλέφτες, γάβγισε δυνατά όταν έπεσε η θεία μου- μεγάλη σε ηλικία- και έτσι ειδοποίησε για βοήθεια. Ήταν ένα μικρό θαυματάκι.

Όμως αυτό που δε θα ξεχάσω ποτέ είναι η εικόνα του όταν μπαίναμε στο σπίτι και έβγαζε το μουσουδάκι του από μια χαραμάδα μιας πόρτας. Μας υποδεχόταν πάντα με χαρά.. Πάντα χαιρόταν. Και πήγαινε να τον χαιρετήσω. Χάιδευα τα όμορφα μουσάκια του κι εκείνος ανταπέδιδε με ευγνωμοσύνη που πήγαζε από τα μπιρμπιλωτά του ματάκια.
Όμως κάποτε σταμάτησα να τον βλέπω εκεί. Κάποια στιγμή άρχισε ν βγάζει αίμα από την ουρήθρα του και σιγά σιγά τα πράγματα χειροτέρεψαν. Αμέσως την επόμενη ημέρα τον πήγαμε στον κτηνίατρο κι εκεί διαγνώσθηκε η ασθένεια. Καλπάζουσα λευχαιμία... Δεν γινόταν τίποτα. Ήταν καταδικασμένος και δεν μπορούσαμε να τον σώσουμε. Έπεσε σε μια λίθη. Όταν επέστρεψαν από τον κτηνίατρο δεν μπορώ καν να περιγράψω την κατάσταση στην οποία ήταν. Δεν μπορούσε να περπατήσει ούτε να κάτσει. Μας άφηνε.. Το συνειδητοποίησα και με πήραν τα κλάματα. Έκατσα στο διάδρομο κοιτάζοντας την πόρτα. Εκεί που μας υποδεχόταν. Η πόρτα έχει γυαλί κι από κάτω είναι η χαραμάδα και η πόρτα αυτή βλέπει την αυλή που ήταν ο Τζακ και οδηγεί στο διάδρομο του σπιτιού. Έκατσα λοιπόν εκεί και με πήραν οι λυγμοί. Κι εκείνος με την απάθεια του κορμιού αλλά με τα μάτια του που ήξερα με κοιτούσε. Με αποχαιρετούσε. Για τελευταία φορά από τη χαραμάδα. Όχι όμως με το μουσουδάκι του και τα μουσάκια του να ζητά χαρούμενος χάδια. Δε μου έλεγε Καλώς Ήλθες αλλά Αντίο. Το κατάλαβε. Με είδε να τον αποχαιρετώ κι εγώ. Έφυγα μετά απ' αυτό. Δεν άντεξα άλλο.. Την επόμενη μέρα γύρισα από το σχολείο και έμαθα τα δυσάρεστα νέα. Νόμιζα ότι ήταν πλάκα. Όχι. Όχι....Θα ξυπνήσω από τον εφιάλτη.. Μου κάνεις πλάκα, έτσι; Όταν είδα το κορμάκι του πείστηκα. Ήταν δυστυχώς αλήθεια.


Δε θα το ξεχάσω ποτέ αυτό το τελευρταίο κοίταγμα, το τελευταίο αντίο, το τελευταίο βλέμμα. Ποτέ δε θα σε ξεχάσω αγαπημένε μου Τζακ. Με το θάνατό σου έκλεισες ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου κι άνοιξες ένα άλλο. Ελπίζω να μην πόνεσες και να έφυγες ευτυχισμένος... Μόνο αυτό θα ήθελα να ξέρω..

Δε θα σε ξεχάσω..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[strayshelp]

:cry:
Kαλό του ταξίδι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Havana]

εγραψα ενα ολοκληρο κειμενο αλλα σβηστηκε
τιποτα δεν παει καλα σημερα
λοιπαμαι πολυ και για τα 2 σκυλακια
εγινα ανω κατω και με το δικο σου ποστ και με τα ζωα της πεντελης
που τελικα καλητερα που σβηστηκε το κειμενο γιατι ειχα παθει παραλληρηλημα
τουλαχιστον τα δικα σου σκυλακια γνωρισαν την αγαπη
και ειχαν μια εικονα να παρουν μαζι τους στο αιωνιο ταξιδι.
μια αγαπημενη εικονα
τον παππου σου ο τζακ ενα και εσενα ο τζακ 2
αλλα σκυλακια ουτε μια εικονα , ουτε την αξιοπρεπεια του θανατου δεν εχουν....
ευχομαι να ειναι καπου και η ψυχουλα τους να ειναι ευτυχισμενη, να κουναν ουριτσες και να προτασουν μουσουδακια....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.