Να σας πω και τα πρόσφατα κατορθώματα του μικρού πόρδου... αυτό το γατί θα γίνει αλητάμπουρας απ' τους λίγους.
Τώρα που βλέπει και έμαθε να τρέχει δεν έχει ησυχασμό. Κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα του δωματίου πετάγεται σφαιράτος και βγαίνει έξω. Δεν τον προλαβαίνω πια!

Έτσι, αποφάσισα να τον αφήνω να βγαίνει πού και πού με επίβλεψη.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, τώρα άρχισε να δέρνει και τα μεγάλα!

Γενικά τα δικά μου αντιδρούν πολύ καλά, αλλά μερικές φορές τον στριμώχνουν και τον μυρίζουν. Ο δε μικρός ζορίζεται αλλά δεν πτοείται, φουντώνει, γρυλίζει, κάνει χχχ και απλώνει το ποδαράκι του να τους μπατσίσει!
Σήμερα πλησίασε το Φένστερ που ήταν ξαπλωμένος και του κάνει πατ-πατ-πατ στην πλάτη με το ποδαράκι του. Ο Φένστερ σηκώνεται, τον κοιτάζει έκπληκτος και ΦΕΥΓΕΙ!
Αυτό που θέλω να ξέρω είναι αν τα κάνει αυτά τώρα που είναι ένα σκατό ενάμιση μήνα, όταν μεγαλώσει τι θα κάνει; Θα δέρνει την Αλίκη;
Καημένη Αρήθα τι σε περιμένει!

