SOS αναζήτηση νέου κτηνίατρου

[sofiagal]

Silmoril μην νιώθεις άσχημα για τα πρώτα συναισθήματα.Είναι η φυσική αμύνα του ανθρώπινου οργανισμού.Εύχομαι να ξεπεράσεις τον χαμό της αγαπημένης σου όσο πιο ανώδυνα γίνεται.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[pipina]

Της εδωσες ο,τι καλυτερο μπορουσες.Την αγαπη σου και την φροντιδα σου.Με στεναχωρησε πολυ η ιστορια σου.Κρατησε την στην καρδια σου και δωσε ΑΓΑΠΗ σε ολα τα αλλα γατακια,που τοσο μας χρειαζονται..
Μονο και μονο με τη σκεψη οτι και εγω καποτε θα χασω την γλυκια μου συντροφια που λεγεται Πιπινα ,τρελλαινομαι..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[chouzouris]

Ευτυχώς ηρέμησε πια η ψυχούλα και είναι σε ένα καλύτερο κόσμο... Αυτό που συνιστώ εγώ να κάνεις είναι να δώσεις την αγάπη σου σε ένα άλλο αδέσποτο κκαι βασανισμένο γατάκι.
Καλό κουράγιο!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Elrik]

Κ εκεί που νομίζω ότι όλα τα συναισθήματά μου έχουν παγώσει κ το μυαλό μου προσπερνάει τη σκέψη του θανάτου της Νταίζης σαν κάτι μη πραγματικό, κάτι συμβαίνει σαν ένα μικρό ράγισμα στην άμυνά μου, κ αρχίζουν να τρέχουν τα δάκρυα σαν από μόνα τους. Σήμερα στη δουλειά ένα μόνο τραγούδι άκουσα που μου θύμισε τις μέρες που ήταν άρρωστη κ κόντευα να τρελαθώ, κ έγινα πάλι ρεζίλι. Ούτε ξέρω πότε θα συμβεί, με πιάνει εξ απρόοπτου, κ εκεί που είναι όλα «καλά», γίνομαι κομμάτια…
Does that make me crazy? που λέει κ το τραγούδι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[chouzouris]

Μακάρι να μπορούσαμε να απαλύνουμε λίγο τον πόνο σου. Όλοι μας δυστυχώς τον έχουμε ζήσει, ή σε κάθε περίπτωση δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε στο μέλλον... Η Νταίζη είναι αυτή στο avatar σου;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Elrik]

Όχι, αυτός είναι ο Elrik, που έχασα πριν από 4 χρόνια, θα βάλω σύντομα μια φωτογραφία που τράβηξα πρόσφατα την Νταίζη.
Σας ευχαριστώ, βοηθάτε ήδη που υπάρχετε κ μπορώ να εκφράζω την κάθε μου σκέψη, χωρίς να φοβάμαι ότι γίνομαι γελοία.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[lactoula]

Μολις σημερα διαβασα το δυσαρεστο νεο για το θανατο της γατουλας σου και λυπαμαι... Τουλαχιστον εφυγε γαληνια χωρις την ενεση. Μονο κουραγιο μπορω να σου πω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΦΛΩΡΑ]

Μινα μου, ειναι οι πρωτες αντιδρασεις στο χαμο της Νταιζης σου. Ακριβως ετσι ενοιωθα και γω.Δεν μπορουσα να ακουσω κανενα τραγουδι που ηταν λιγο μελαγχολικο, με επιαναν τα κλαματα.Σιγα σιγα ομως η ψυχουλα σου θα ηρεμησει απο τον πονο.Ο χρονος τα γιατρευει ολα.Θα δεις.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Elrik]

Μια εβδομάδα πέρασε...

Πέρασε μία εβδομάδα που λείπει το Νταιζάκι, το γλυκό μου ανθρωπόγατο, κ μένα μου φαίνεται ότι χάος χωρίζει το τότε από το τώρα. Τότε υπήρχε η γλυκιά κ ήρεμη παρουσία της, έστω κ αρρωστούλα κ αναπηρούλα, ενώ τώρα υπάρχει ένα τεράστιο κενό, που ακόμα αδυνατώ να συλλάβω. Οι ενοχές είναι τόσες που τις έχω θάψει στο βάθος του μυαλού μου κ τις βγάζω μία-μία για να μη με πνίξουν. Τα δύο τελευταία χρόνια που έλειπα πολύ από το σπίτι κ όταν βρισκόμουν εκεί ήμουν πάντα βιαστική κ κουρασμένη, ποτέ χρόνος για πολλά χάδια κ παιχνίδια. Κ αυτά ήταν τα τελευταία χρόνια της ζωής της, ενώ είχε συνηθίσει σε απίστευτο κανάκεμα… Το ξέρω ότι δεν ωφελούν αυτές οι σκέψεις κ έτσι αποφάσισα να κάνω ό,τι καλύτερο για τις άλλες δύο, κ ιδιαίτερα για τη Λούσυ που είναι ήδη 14.
Κ κάτι που δεν περίμενα συνέβη, η Λούσυ κ η Sil έχουν πέσει σε μελαγχολία, ενώ ποτέ δεν έκαναν ιδιαίτερη παρέα με την Νταίζη. Η Sil κάπως παραπάνω, αλλά η Λούσυ, αν κ μάνα της, τη φοβόταν πολύ τα τελευταία χρόνια κ ούτε να τη βλέπει δεν ήθελε. Τους 2 μήνες που ήταν άρρωστη είχε ηρεμήσει βέβαια, αλλά ζήλευε που ασχολιόμουν συνέχεια με την Νταίζη. Τώρα η μία έχει καταλάβει το κουτί της Νταίζης κ η άλλη τη φωλίτσα της κ σχεδόν δεν κουνάνε από εκεί, ακόμα κ όταν είμαι στο σπίτι. Δεν μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει αυτό, να τους λείπει πράγματι;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

νιωθουν την ελειψη τις κ σαν αρχηγος που ηταν η νταιζη τωρα προσπαθουν να σου δειξουν οτι δεν λειπει απο εκει κ οτι ειναι κοντα σου μεσα απο τα δικα τους σωματα το ιδιο κανει κ ο γρινιαρης μου εχει παρει την θεση του ποκυ σε ολα τον εχει αντιγραψει τελεια

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Elrik]

Σα να έχεις δίκιο Φρόσω, αλήθεια δεν το χα σκεφθεί καθόλου έτσι, κάτι παραπάνω ξέρεις εσύ σαν γατομάνα με τη βούλα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

ναι αυτο κ εγς περσυ το εμαθα κ το π[αρατηρησα καθομαι ωρες κ τους παρατηρω για να καταλαβω το τι νιωθουν σκεφτονται κ γραφουν αβυσσος η ψυχη της γατας

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[dimangelid]

Λυπάμαι για ότι συνέβει. Μετά όμως από όλα όσα διάβασα (από την 1η μέχρι την τελευταία σελίδα) πιστεύωύ ότι ήταν το καλύτερο για να μην βασανίζεται η γατούλα σου. Παλιότερα (το 1999 αν θυμάμαι καλά) είχα μια γάτα την οποία είχα μαζέψει από τον δρόμο (σε κάποιο σπίτι χάιδευα πάντα ένα σκυλί και κάποια μέρα, αντί να φωνάξω το σκυλί έκανα "ψιψιψιψι" και εμφανίστηκε ξαφνικά κάτω από ένα αυτοκίνητο) . Μετά από διακοπές που είχα πάει με την μάνα μου και τον αδερφό μου (ο πατέρας μου έμεινε σπίτι γιατί δούλευε) την είδα αδυνατισμένη. Έλεγα κάθε μέρα "πάμε την γάτα στον γιατρό" αλλά με έγραφαν όλοι στα πα***ια τους Αποφάσισαν να την πάμε τον Ιανουάριο αλλά ήταν αργά. Η γάτα ζύγιζε πλέον γύρω στο ένα κιλό. Την πήγαμε στον γιατρό, την είδε και την ξαναπήγαμε μετά από μερικές μέρες. Την αφήσαμε εκεί και μας ρώτησε αν θέλουμε να γίνει ευθανασία σε περίπτωση που χρειαστεί. Είπαμε ναι (και εγώ και ο πατέρας μου και ο αδερφός μου) . Πήρα τον γιατρό τηλέφωνο μετά από μερικές ώρες και μου είπε ότι την άνοιξε, είχε καρκίνο στο έντερο και αναγκάστηκε να της κάνει ευθανασία. Από τότε με το παραμικρό που θα δω σε γάτα μου ή σε κάποιο από τα δύο σκυλιά μου, κατευθείαν στον γιατρό χωρίς να ρωτήσω κανέναν (τα γατιά κλουβί και επιτόπου ταξί ή λεωφορείο ή αν πρόκειται για τα σκυλιά έρχεται στο σπίτι. Έχω τώρα το ένα σκυλί σοβαρά άρρωστο (ήταν σαν κινούμενο πτώμα πριν μερικές μέρες αλλά τώρα έχει βελτιωθεί πάρα πολύ) .

EDIT
Ξέχασα να σας πω ότι η γάτα που πέθανε από καρκίνο ήταν μόνο 1,5 έτους. Την δικιά σου τουλάχιστον την χάρηκες πολλά χρόνια. Εγώ ακόμα (από το 1999 που της έκανε ο γιατρός ευθανασία) δεν το έχω ξεπεράσει πλήρως...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Elrik]

Σήμερα ξαναδιάβασα την ιστορία της Μέλανι, κ εκεί πρόσεξα ότι η Μπιάνκα κ ο Ασπρούλης απέκτησαν κι αυτοί τις συνήθειες της Μέλανι κ του Ξανθούλη μετά το θάνατό τους. Μα τι κουφό είναι αυτό, κ τώρα η Λούσυ κ η Σιλ παίρνουν ακριβώς τις πόζες της Νταίζης. Η Λούσυ δε, όλη μέρα τη βγάζει στο κουτί που κοιμόταν συνεχώς η Νταίζη μετά την αναπηρία της, κ όταν μπαίνω στο δωμάτιο κ βλέπω το μαύρο κεφαλάκι στο κουτί φρικάρω (είναι κ σχεδόν ίδιες). Αφού έχω αρχίσει να τη βγάζω έξω με το ζόρι… Μου φαίνεται πάρα πολύ περίεργη αυτή η συμπεριφορά, κ πολύ θα ήθελα να ‘ξερα τι σκέφτονται όταν τα κάνουν αυτά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[maxi2]

Είναι όντως περίεργο έτσι;;;
Δεν ξέρω τι μπορεί να σκέφτονται, γιατί γίνεται αυτό, αλλά γίνεται....
Πάντως τώρα με τον ερχομο του Ζιζού, ο Ασπρούλης είναι τελείως διαφορετικός μαζί του, απ'οτι ήταν με τον Ξανθούλη όταν είχε πρωτοέρθει στο σπίτι...
ακόμα είναι αδιάφορος απέναντί του, του ρίχνει τις φάπες του και ακόμα δεν τον έχει αφήσει να ξαπλώσει πάνω του. Βέβαια και ο Ζιζού είναι πειραχτήρη και δεν τον αφήνει ήσυχο....

Πάντως θα ήθελα πολύ να ήξερα τι έχει στο μυαλό του...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Είναι όντως περίεργο έτσι;;;
Δεν ξέρω τι μπορεί να σκέφτονται, γιατί γίνεται αυτό, αλλά γίνεται....
Πάντως τώρα με τον ερχομο του Ζιζού, ο Ασπρούλης είναι τελείως διαφορετικός μαζί του, απ'οτι ήταν με τον Ξανθούλη όταν είχε πρωτοέρθει στο σπίτι...
ακόμα είναι αδιάφορος απέναντί του, του ρίχνει τις φάπες του και ακόμα δεν τον έχει αφήσει να ξαπλώσει πάνω του. Βέβαια και ο Ζιζού είναι πειραχτήρη και δεν τον αφήνει ήσυχο....
Πάντως θα ήθελα πολύ να ήξερα τι έχει στο μυαλό του...

Ίσως ο Ασπρούλης μεγαλώνοντας έγινε λιγότερο ανεκτικός σε νέα πρόσωπα. Τα μικρότερα κοινωνικοποιούνται ευκολότερα. Οσο μεγαλώνουν αναπτύσουν περισσότερο το αίσθημα της ιδιοκτησίας (κάπως σαν τον άνθρωπο ).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Elrik]

Αύριο κλείνουν 2 μήνες από το θάνατο της Νταίζης κ 1 μήνας από το χωρισμό μου με το φίλο μου, η ζωή ήταν λίγο δύσκολη για μένα τελευταίως, αλλά ήδη έχω αρχίσει να βγαίνω αρκετά πιο σοφή, κ δυνατή φαντάζομαι στο μέλλον.
Δεν ξέρω αν ακούγονται άσχετα όλα αυτά, αλλά ήθελα έστω κ τυπικά να κλείσω αυτό το θέμα, κ να ευχαριστήσω όλους όσους με βοήθησαν με τη συμπαράσταση κ τις συμβουλές τους στο να τη βγάλω «καθαρή» αυτή τη δύσκολη περίοδο. Η ύπαρξη κ μόνο του site κ των μελών του υπήρξε μια ανεκτίμητη συντροφιά κ παρηγοριά, ακόμα κι όταν παρέμενα σιωπηλή.
Ομολογώ ότι σκέφτηκα πως λόγω των γεγονότων αμέλησα να θρηνήσω όπως έπρεπε το Νταιζάκι. Βέβαια κατέληξα πως αυτή ήταν μια ανόητη σκέψη, η Νταίζη έχει μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και τίποτα δεν πρόκειται να σκιάσει αυτό το γεγονός. Η εμπειρία μου αυτή μ’ έχει κάνει πιο υπεύθυνη κ πιο ικανή να φροντίσω τα άλλα δύο γατιά μου, αλλά κ να βοηθήσω όσους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα. Άλλωστε, νομίζω ότι σημασία έχει να προχωράμε μπροστά κ να μαθαίνουμε από τα όσα προβλήματα μάς επιφυλάσσει η ζωή.
Ευχαριστώ κ πάλι!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Αθανασία]

Μπράβο Silmoril, να είσαι δυνατή!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[maxi2]

Τελικά αντέχουμε πολύ περισσότερο απο ότι φανταζόμαστε......
Ο χαμός ενός αγαπημένου προσώπου, ενός λατρεμένου γατιού, ενας χωρισμός.....
'Ολο λέμε δεν θα το αντέξω... και να που στο τέλος αντέχουμε και προχωράμε.. Τι περίεργο πράγμα που είναι ο άνθρωπος....
Πιστεύω απο προσωπική εμπειρία ότι η καρδιά μας και η ψυχή μας έχει την αντοχή και το κουράγιο να "ξεπεράσει" (όχι να ξεχάσει) πολλά πράγματα και γεγονότα που συμβαίνουν στην ζωή μας..
Πρέπει να μας κάνουν πιο δυνατούς και πιο σοφούς για το μέλλον που έρχεται.....

Καθετί καλό προέρχεται από το κακό.
Φ. Νίτσε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[chouzouris]

Ευθεία μπροστά κοιτάμε! Και περπατάμε σοφότεροι/σοφότερες!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.