Λίγα νέα....
Μου πήρε μια ολόκληρη βδομάδα για να τα καταφέρω να βάλω σταγόνες στην ταρτούλα, εδώ όμως και τρεις μέρες την ακινητοποιώ, μου κλαίει λιγάκι αλλά κάτι κάνουμε, μετά τρώει φαγάκι και το ξεχνάει!
Δυστυχώς ακόμη κανένα νέο για υιοθεσία και τα γατιά δεν δείχνουν κανένα σημάδι ανακωχής.

Αλλά γενικά είμαστε πιο ήσυχα, μιας που δεν τα αφήνω καθόλου να συναντηθούν πια, μόνο από την χαραμάδα και το τζάμι τις πόρτας. Αν και μια μέρα μου ξέφυγε ο μπάμπης και έγινε το Ελ Αλαμέιν, σήμερα βρήκα και μια πληγή στο κεφάλι του και μπορεί να είναι από τη μάχη....
Προκειμένου να μην είναι συνέχεια μες το μπάνιο η τάρτα κλείνω για κάμποσες ώρες τον μπάμπη έξω από το δωμάτιο που βρίσκομαι συνήθως ή τον κλείνω στο μπάνιο. Όλη αυτή η ιστορία μάλλον, μου τον στρεσάρει, αλλά την ίδια στιγμή τον έχει κάνει ομιλητικό, και έχει πολύ γέλιο, σήμερα μπορώ να σας πω ότι ανοίξαμε και ολόκληρη συζήτηση....

Όταν δε, μείνει πολύ ώρα έξω, κάνει ένα μιαου όλο παράπονο, και δεν μπορώ να του αντισταθώ, παρόλο που το χέρι μου είναι ακόμη παραμορφωμένο απο το δάγκωμα. Η τάρτα από την άλλη αν μείνει πολύ ώρα στο μπάνιο και αφού κλαψουρίσει λιγουλάκι, πηδάει προς το χερούλι

. Που σημαίνει πως έχει αντιληφθεί τη χρησιμότητα και μάλιστα γενικότερα, γιατί η πόρτα του μπάνιου μου είναι saloon και σπάνια χρησιμοποιώ το πόμολο.