Αντίο αγαπημένο μου Μαράκι

[felix]

Συλληπητήρια στην οικογένεια και σε σένα Ολγα μου.
Είναι τραγικό αυτό που έγινε.
Ίσως δεν θα γινόταν εαν υπήρχαν πιο αυστηροί νόμοι σχετικά με τον κ.ο.κ.
Πρέπει δηλαδή να φτάσουμε στον θάνατο για να πούμε οτι έστω και λίγο αλκοόλ να έχει πιεί κανείς, θα μπαίνει φυλακή με τεράστιο πρόστιμο?
Τι να πώ.
Λυπάμαι την μάνα της Μαρίας, τον πατέρα, τους φίλους, αυτούς που μείναν πίσω να πολεμήσουν με την αδικία.
Κουράγιο.
Αντίο Μαρία

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[rotonda]

Καλό δρόμο, Μαράκι. Θα σε σκεφτόμαστε με αγάπη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[chouzouris]

Ώρες ώρες ο Θεός μας κάνει να νιώθουμε ότι απλώς ΔΕΝ υπάρχει...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Φρικτό....Λυπάμαι πολύ...φαίνεται πολύ "φωτεινός" άνθρωπος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anabou]

Όλγα συλλυπητήρια, η ζωή μερικές φορές είναι ΠΟΛΥ άδικη. Καλό ταξίδι Μαράκι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kitsoyla]

Όλγα συλληπητήρια στην οικογένεια και σε εσένα! και εγω ξέρω πως είναι να σου συμβαίνει κάτι τέτοιο, πρίν 3 χρόνια σκοτώθηκε ο ξάδερφός μου από ατύχημα με μηχανη μόλις 19 ετών. Κουράγιο.....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mimikaki]

Όλγα λυπάμαι πολύ..Τόσο νέος άνθρωπος να φεύγει τόσο γρήγορα...Καλό της ταξίδι.....:cry: Κουράγιο σε εσάς...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kaitikati]

Όλγα συλληπητήρια.. λυπάμαι πολύ.. κουράγιο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μελινάκι]

ποπο κριμα τι να πω... συλλυπητηρια η αληθεια ειναι οτι οταν αρχισα να διαβαζω το θεμα νομιζα πως ηταν για τον χαμο αλλης μια γατουλας και ''εμεινα'' καγκελο οταν συνειδητοποιησα τι εγινε...
πολυ λυπαμαι:cry::cry::cry:
πολυ ομορφη κοπελα, απαρηγορητοι θα ειναι οι δικοι της..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mia_m]

Είναι άχημο να χάνει ο γονιός παιδί,κανονικά τα παιδιά πρέπει να χάνουν γονείς

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Eυχαριστώ ολες σας ... Ο χαρος-θεος μου πηρε σε ενα χρόνο μεσα 2 προσωπα που υπεραγαπουσα. Τη Μελανι (η μαυροασπρη γατουλα στο αβαταρ) περυσι, τη Μαρια φέτος. Εφυγαν με τον ιδιο τροπο. Απο αυτοκίνητο... Που να το φανταστει κανεις... Την καλύτερη γατα και την καλυτερη κοπελα του κοσμου. Και μου αρεσει που συνεχιζουμε και κανουμε το σταυρό μας οταν το απαιτει η στιγμη. Τι ειρωνεία και αυτή, που να το φανταστει και η Μαρια τη στιγμη που μου συμπαραστεκοταν για τη Μελανι. Και μιλαω για τρομερη συμπαρασταση.
Το Μαρακι λάτρευε τα παιδια. Ολα τα παιδια και δεν δεχομαι την αδικια να μην αξιώθηκε να κάνει δικο της. Την περασμενη βδομαδα θα βαφτιζε ενα αγορακι. Κατα τραγικη ειρωνεια πεθανε η γιαγια της μαμας του παιδιου και αναβληθηκε. Μετακινηθηκε για Οκτωβριο αφου δεν εβρισκαν εκκλησία. Πανε και τα φορεματα, κριμα λεγαμε αφου ηταν καλοκαιρινα... Τυχαιο, η έγινε για να μην μεινει χωρις νονά το παιδί; Ανατριχιαζω με τη γαμ.... τη μοιρα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Evelia]

Λυπάμαι πολύ που έχασες τη φίλη σου, Όλγα, και λυπάμαι για κείνη τόσο νέα, τόσο καλή, δε την χάρηκαν όλοι όσοι την αγαπούσαν. Λυπάμαι για τη μαμά της, για τους γονείς και για τον φίλο της. Κρίμα!Πόσο άδικα είναι μερικά πράγματα στη ζωή!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

To παιδι θα πήγαινε φανταρος σε ενα μήνα και δεν εχει αλλη αναβολή νομιζω... Πως θα αντεξει...
Σαν ψεματα ειναι σαν φαρσα, σαν εφιαλτης. Δεν μπορώ να το πιστεψω κι ας την ειδα στο φερετρο... Συνεχεια την σκεφτομαι και πρεπει να κανω τον καραγκιωζη στο μωρό... Ευτυχώς πρόλαβε να γνψριστει με το μωρακι μου, να εχει φερει τοσα πραγματα σε αυτο, να τα χρησιμοποιουμε, να νιωθουμε πιο κοντα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anabou]

Σαν να είναι σενάριο ταινίας όλα αυτά . Και σίγουρα χωρίς happy end. Κουράγιο σε όλους σας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[marfot75]

To παιδι θα πήγαινε φανταρος σε ενα μήνα και δεν εχει αλλη αναβολή νομιζω... Πως θα αντεξει...
Σαν ψεματα ειναι σαν φαρσα, σαν εφιαλτης. Δεν μπορώ να το πιστεψω κι ας την ειδα στο φερετρο... Συνεχεια την σκεφτομαι και πρεπει να κανω τον καραγκιωζη στο μωρό... Ευτυχώς πρόλαβε να γνψριστει με το μωρακι μου, να εχει φερει τοσα πραγματα σε αυτο, να τα χρησιμοποιουμε, να νιωθουμε πιο κοντα.

Υπομονή, Όλγα!!! Σ΄αυτές τις περιπτώσεις ο χρόνος μόνο θα βοηθήσει. Πάντως, έχεις δίκιο. Στην αρχή νομίζεις ότι είναι ψέμματα, ένα κακό όνειρο αλλά με τον καιρό το αποδέχεσαι γιατί συνειδητοποιείς ότι δυστυχώς δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aspasiapef]

Υπομονή, Όλγα!!! Σ΄αυτές τις περιπτώσεις ο χρόνος μόνο θα βοηθήσει. Πάντως, έχεις δίκιο. Στην αρχή νομίζεις ότι είναι ψέμματα, ένα κακό όνειρο αλλά με τον καιρό το αποδέχεσαι γιατί συνειδητοποιείς ότι δυστυχώς δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.....

Φοβάμαι ότι ούτε ο χρόνος κάνει πολλά πράγματα. Μαλακώνει λίγο τον πόνο ίσως... Στις 17 του Σεπτέμβρη έκλεισαν 20 χρόνια από τον θάνατο του ξάδελφού μου. Ήταν 20 χρονών όταν ένας μλκ έκανε επιτόπου κι έπεσε πάνω στη σταματημένη μηχανή του. Μόλις είχαν βγει από την πιτσαρία που είχαν πάει για φαγητό μ'έναν φίλο του και ότι έιχαν ανέβει στη μηχανή. Δεν πρόλαβαν ούτε τα κράνη να φορέσουν. Ο φίλος του έμεινε στον τόπο και ο Κωστάκης μας ήταν φυτό για 15 μέρες περίπου και τέλος πέθανε.... Θα ήταν 40 χρονών τώρα. Σκέφτομαι πολλές φορές πως θα ήταν, αν θα είχε κάνει οικογένεια, παιδιά... Πως θα ήταν οι γονείς του, τα αδέλφια του αν ζούσε... Άλλαξαν οι ζωές όλων με τον θάνατό του. Ο θείος μου έχει πάθει κατάθλιψη κι έχει αποτραβηχτεί απ'όλους. Μένει στο εξοχικό με τα ζώα του...
Δεν είναι μόνο τα παιδιά που χάνουν τη ζωή τους από την απροσεξία κάποιων, είναι και οι δικοί τους άνθρωποι που χάνουν την διάθεση για ζωή....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

Εγω το μονο που θα σου πω ειναι θρινισε οσο πιο δυνατα μπορεις τωρα, και μετα ζησε με την απωλεια.
Η γιαγια μου μεσα σε 7 χρονια εχασε δυο αγαπημενα της προσωπα. Το '90 εχασε διανοητικα καθυστεριμενο και 18 χρονων τοτε γιο της, που τον ειχε μεγαλωσει τοοοσο δυσκολα την εποχη εκεινη.Ακομα τον θυμαται και κλαιει..
Και το '97 την λατρεμενη μου προγιαγια που ηταν 98 χρονων. Αληθεια, ξερει κανενας σας να λεει την αλβαβητο αναποδα κ ας ειναι 98 χρονων? Η μητερα της γιαγιας μου, που ευτυχως προλαβα να την γνωρισω αρκετα, ηταν ενας ανθρωπος ολο χαρα. Ποτε δεν την ειδα να κλαιει, ουτε να ποναει, και ας ηταν κατακοιτη τοσα χρονια. Καμια φορα παω και κοιμαμαι στο δωματιο της, στο σπιτι της γιαγιας μου για να την νιωθω κοντα μου...
Περα απο αυτα, η κυρα-Μαρια(η γιαγια μου δηλαδη), παρολο που εχασε πολυ σημαντικους ανθρωπους δεν την πηρε απο κατω(τωρα τσακωνεται με ενα γειτονα, γιατι αφηνει τα σκουπιδια εξω απο τον σκουπιδοντενεκε και την ακουω απο τον πρωτο!). Γιατι οι ανθρωποι ερχονται και φευγουν και γιατι ο πονος ειναι το πιο σημαντικο κομματι αυτης της διαδικασιας.
Λυπαμαι για το μαρακι σου, και ελπιζω να ανταμωσετε σε πολλα πολλα χρονια.
Ολγα να εισαι δυνατη, ειμαι σιγουρη πως και εκεινη το ιδιο θα ηθελε!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Gemini]

Ολγίτσα μου, ξέρεις ότι σε κατανοώ και νοιώθω τον πόνο σου.
Δεν χρειάζεται να πω πολλά, τα περισσότερα τα έχουμε ήδη πει.
Όμως, κάτι ακόμα.
Το γεγονός ότι διάθεσες χρόνο και ψυχή για να μοιραστείς μαζί μας αυτό το τόσο θλιβερό και προσωπικό θέμα, δείχνει το πόσο μας αισθάνεσαι δικούς σου ανθρώπους και αυτό μας τιμά πολύ (εμένα προσωπικά πολύ, αλλά νομίζω ότι όλοι αισθάνονται όπως εγώ).
Είναι όμως και ένα πολύ καλό βήμα για να μπορέσεις να το αντιμετωπίσεις. Το να το κρατήσεις μέσα σου είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου. Εξωτερίκευσε τα συναισθήματά σου, θυμίσου τις όμορφες στιγμές που έχετε περάσει μαζί όλα αυτά τα χρόνια και μοιράσου τις με άλλους που δεν την ήξεραν, γέλασε ξανά με τις αστείες καταστάσεις που έχετε περάσει μαζί στη δουλειά ή και εκτός και θα δεις ότι ο πόνος θα γλυκάνει μέρα με τη μέρα. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο.
Όμως η Μαρία θα ζει για πάντα μόνο μέσα από τις καλές αναμνήσεις.
Μην αφήσεις αυτό να χαλάσει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

Θυμηθηκα ενα τραγουδι του Κοτσιρα...

Θα 'θελα να 'ξερα που να 'σαι
κι αν έχεις κάτι να θυμάσαι
Και ψιθυρίζω μες στο κρύο
τόση αγάπη δεν τελειώνει, μ' ένα αντίο

Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
πλάι σου δεν θα 'μαι
όμως στο μυαλό μου θα γυρνάς
Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
θεέ μου πως φοβάμαι
μήπως με τα χρόνια με ξεχνάς...

Δε λέει η νύχτα να χαράξει
μα η καρδιά μου θα σε ψάξει
Μες του μυαλού μου τις κρυψώνες
εκεί που ζούνε οι αγάπες στους αιώνες...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ioanna_g]

Τωρα το είδα... Δε διάβασα τα υπόλοιπα, και αυτό με δυσκολία το διάβασα. Θυμήθηκα τη δική μου ιστορία. Πριν 3 χρόνια μόλις έκλεινα 1 χρόνο με τον αγαπημένο μου έφυγε η μικρή του αδερφούλα, 17 χρονών. Ήταν συνοδηγός σε αυτοκίνητο και αν και φορούσε ζώνη... Και το τραγικό είναι ότι το αυτοκίνητο ήδη είχε βγει εκτος δρόμου σε σημείο ακίνδυνο και απλά ερχόταν άλλο αυτοκίνητο εκείνη τη στιγμή. Και όπως λες και εσύ η μαμά της ήταν η πρώτη που ήρθε μόλις την ειδοποίησαν...

Και κανεις δεν έχει αναλάβει ακόμα τις ευθύνες του...

Ηταν ένα υπέροχο κορίτσι, λίγοι υπάρχουν σαν κι αυτή...
Σε καταλαβαίνω λοιπόν... Κράτα τη θύμησή της στην καρδιά σου, αυτό είναι το μόνο που θα θέλει και που μπορείς να κάνεις... και που τελικά αξίζει...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.