Αντίο αγαπημένο μου Μαράκι

[ioanna_g]

Και να προσθέσω, γιατί απ'ότι βλέπω όλοι έχουμε μια ιστορία που μας πονάει, ότι τελικά τα άσχημα τα βλέπεις περισσότερο γύρω σου όταν σου συμβει. Και ότι πρέπει να εκτιμάμε τη ζωή και τη δική μας και των γύρω μας γιατί η ζωή είναι μικρή και άδικη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[marestros]

"... σκεψεις, σκεψεις που δεν οδηγουν πουθενα παρα μονο σε δακρυα που δεν βοηθανε απλα ανακουφιζουν. ανκουφιζουν ψυχες ταλαιπωρημενες. κλαψε, κλαψε γιατι αλλιως δεν ζεις. κλαψε, κλαψε για να μπορεσεις να γελασεις μετα.
μην λυπηθεις ποτε ξανα για μενα. να λυπασαι μονο που κατι μας χωριζει, κατι που δεν βλεπεις. ομως ειμαι εκει. ειμαι εκει οχι γιατι με αγαπας και με σκεφτεσαι, ειμαι εκει γιατι παντα ημουν εκει. ημουν εκει για ολα, για υποστηριξη για τα παντα. και οπως χαμογελαγα τοτε ετσι χαμογελαω και τωρα διπλα σου να σε στηριζω. κλαψε...κλαψε...κλαψε..."

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[χριστινα]

Δεν ξέρω πόσο σε βοηθάει, αλλά θεωρώ σημαντικό να μιλάει κανείς με ανθρώπους που τον καταλαβαίνουν. Κι απ΄ ότι βλέπω, αρκετοί είχανε απώλειες και άρα σε καταλαβαίνουν....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[drusilia]

Συληπητήρια και απο εμένα... αυτά τα πράγματα ειναι τραγικά...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[marfot75]

Φοβάμαι ότι ούτε ο χρόνος κάνει πολλά πράγματα. Μαλακώνει λίγο τον πόνο ίσως... Στις 17 του Σεπτέμβρη έκλεισαν 20 χρόνια από τον θάνατο του ξάδελφού μου. Ήταν 20 χρονών όταν ένας μλκ έκανε επιτόπου κι έπεσε πάνω στη σταματημένη μηχανή του. Μόλις είχαν βγει από την πιτσαρία που είχαν πάει για φαγητό μ'έναν φίλο του και ότι έιχαν ανέβει στη μηχανή. Δεν πρόλαβαν ούτε τα κράνη να φορέσουν. Ο φίλος του έμεινε στον τόπο και ο Κωστάκης μας ήταν φυτό για 15 μέρες περίπου και τέλος πέθανε.... Θα ήταν 40 χρονών τώρα. Σκέφτομαι πολλές φορές πως θα ήταν, αν θα είχε κάνει οικογένεια, παιδιά... Πως θα ήταν οι γονείς του, τα αδέλφια του αν ζούσε... Άλλαξαν οι ζωές όλων με τον θάνατό του. Ο θείος μου έχει πάθει κατάθλιψη κι έχει αποτραβηχτεί απ'όλους. Μένει στο εξοχικό με τα ζώα του...
Δεν είναι μόνο τα παιδιά που χάνουν τη ζωή τους από την απροσεξία κάποιων, είναι και οι δικοί τους άνθρωποι που χάνουν την διάθεση για ζωή....

Συμφωνώ μαζί σου, Ασπασία. Ο χρόνος μπορεί να είναι γιατρός για όλους εκτός από τους γονείς. Έχω δει κι εγώ γονείς που διέλυσε η ζωή τους μετά από τον θάνατο του παιδιού τους.
Πολύ τραγική ιστορία του ξαδέλφου σου. Η ζωή τελικά είναι ΠΟΛΥ ΑΔΙΚΗ....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mimikaki]

Η μητέρα μου πήγε χθές σε μια κηδεία... μιας φίλης της ο γιός.. 19 χρονών, την μέρα των εκλογών είχε πάει να ψηφίσει στην Ανδρο, με την μηχανή του...Ξέφυγε από τν δρόμο και έπεσε σε ένα δέντρο σκοτώθηκε ακαριαία...Μου θύμησε την Μαρία σου Όλγα,...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Ειμαι παρα πολυ θυμωμενη. Περιμενα οτι στο τευχος του περιοδικου που δουλευαμε μαζι -τα 6 αυτα χρονια- αυτη τη βδομαδα θα αφιερωναν το εντιτοριαλ ή εστω την τελευταια σελιδα στο Μαρακι που εδωσε την ψυχή και τα νιάτα του σε αυτο το κω....περιοδικο. Εμαθα οτι θα χαλαγε τον αναγνωστη και δεν το εκαναν ετσι. Αντι λοιπον μια σελιδα ολοκληρη αφιερωμενη στη Μαρια με φωτογρασφια και κειμενο μπήκε μια παραγραφος χωρις φωτο κατω απο τα περιεχόμενα. Ντροπη τι να πω αλλο. Αυτο λοιπον το ευχαριστω σε εκεινη και την οικογενεια της. Το οτι στα ΝΕΑ της αφιερώσανε ενα κομματι συμπαθητικο αλλά και πάλι μικρό και οχι εκει που ακριβώς εργαζόταν δεν τους απενενοχοποιεί. Δεν το εχω δει ακομα αλλα...
Ακομα θυμαμαι οτι στις Εικονες σε αντιστοιχη περιπτωση εδωσαν τη δευτερη σελιδα του περιοδικου ολοκληρη γι αυτο το λογο για μια κολελιτσα. Θα δειχναμε και πιο ανθρωπινοι στο κατω κατω. Γελοιοι...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μελινάκι]

στοιχιωδη ανθρωπια να ειχαν επρεπε να το κανουν, επρεπε να αφιερωσουν τουλαχιστο 1/2 σελιδα για καποιον που εδωσε τοσα πολλα... τι αλλο να πω ΝΤΡΟΠΗ! ακου εκει δεν θα αρεσει στον αναγνωστη!! εδω εφυγε μια ψυχη κι αυτοι σκεφτονται τι θα αρεσει στον αναγνωστη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Και μ αρεσει που στην κηδεια εκλαιγε ακομα και ο διευθυντης... Να τους παρει ο διαολος ολους τους. Σιχαθηκα τελειως πια... Τουλαχιστον να το ειχε η μαμα της ενθυμιο που τοσο καμαρωνε την κορη της την τοσο ικανη, αξια και αξιοπρεπη σε ολους τους τομεις. Δεν μπορει να συμβαινει...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Evelia]

Oλγα, συμφωνώ με τη Σαρδέλλα, θρήνησε - ας θρηνήσει κι ας πενθήσει ο κάθε δικός της- μόνο έτσι μπορείς να ελαφρώσεις κάπως για να συνεχίσεις κουβαλώντας μέσα σου την ανάμνησή της. Πάρτε την μαζί σας και κάντε την μέρος του μέλλοντός σας – μόνο έτσι δε θα χαθεί. «Ζήσε με την απώλεια» που λέει κι η Σαρδέλλα.
Κι αισθάνομαι επίσης σαν τη Gemini, μας τιμά που το μοιράστηκες μαζί μας και το αναγνωρίζουμε βαθύτατα.
Όσο για τη δουλειά της και το πώς αντιμετώπισαν το θάνατό της, τι να πω, μόνον ότι στην εποχή μας αυτή η σκληρότητα φαίνεται να κερδίζει έδαφος!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mimikaki]

Και μ αρεσει που στην κηδεια εκλαιγε ακομα και ο διευθυντης... Να τους παρει ο διαολος ολους τους. Σιχαθηκα τελειως πια... Τουλαχιστον να το ειχε η μαμα της ενθυμιο που τοσο καμαρωνε την κορη της την τοσο ικανη, αξια και αξιοπρεπη σε ολους τους τομεις. Δεν μπορει να συμβαινει...

Όλγα γιατί δεν φτιάχνετε εσείς οι συνάδελφοι της μια ιστιοσελίδα στο ίντερνετ αφιερωμένη σε εκείνη?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[lactoula]

Παιδια και ο μπαμπας μου εχει χρυπησει σε τροχαιο, και ο φιλος του πεθανε επιτοπου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Oλγα, συμφωνώ με τη Σαρδέλλα, θρήνησε - ας θρηνήσει κι ας πενθήσει ο κάθε δικός της- μόνο έτσι μπορείς να ελαφρώσεις κάπως για να συνεχίσεις κουβαλώντας μέσα σου την ανάμνησή της. Πάρτε την μαζί σας και κάντε την μέρος του μέλλοντός σας – μόνο έτσι δε θα χαθεί. «Ζήσε με την απώλεια» που λέει κι η Σαρδέλλα.

Για τη Μέλανι ετσι ακριβως έγινε. Το απόλυτο πένθος και πνίξιμο απο το κλαμα για 15 μέρες. Το εζησα μεχρι το κοκαλο. Για το Μαρακι το βιωνω αλλιως. Ειναι πονος βαθύς που δεν καταλήγει συνεχεια σε κλάμα και συνδυάζεται με τρομο για το μελλον... Το οτι δεν θα ειναι εδώ σε λύπες και χαρες μου, δεν θα είναι καθε πρωι στη δουλεια να πάμε στο κουζινάκι και στην τουαλετα να πούμε τα δικά μας... Να καταλαβαίνει η μία την άλλη τόσο πολύ και να αλληλοβοηθιώμαστε σε μικρα και μεγάλα προβλήματα... Νομίζω οτι ξέχασα να πω οτι ήταν και κουμπάρα μου. Με ειχε παντρεψει με πολιτικό γάμο μαζί με μια άλλη φίλη μου. Oι αναμνησεις ειναι υπερβολικά πολλές...
Συνέχεια σκέφτομαι.Γιατί εκεινη και οχι εγώ; Ποιος διαλέγει και με τι κριτήρια; Οσο πιο καλος κάποιος τόσο πιο πολύ κινδυνευει να χαθεί τελικά; Moνο για καλους ανθρώπους ακουω...
Μιμικα μου, πολύ ομορφη ιδεα εχεις αλλα δύσκολο στην πράξη. Δεν ξερω να το κανω, είμαι παλιά γραφίστρια, δεν ξερω το πρόγραμμα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[rotonda]

Ειμαι παρα πολυ θυμωμενη. Περιμενα οτι στο τευχος του περιοδικου που δουλευαμε μαζι -τα 6 αυτα χρονια- αυτη τη βδομαδα θα αφιερωναν το εντιτοριαλ ή εστω την τελευταια σελιδα στο Μαρακι που εδωσε την ψυχή και τα νιάτα του σε αυτο το κω....περιοδικο. Εμαθα οτι θα χαλαγε τον αναγνωστη και δεν το εκαναν ετσι. Αντι λοιπον μια σελιδα ολοκληρη αφιερωμενη στη Μαρια με φωτογρασφια και κειμενο μπήκε μια παραγραφος χωρις φωτο κατω απο τα περιεχόμενα. Ντροπη τι να πω αλλο. Αυτο λοιπον το ευχαριστω σε εκεινη και την οικογενεια της. Το οτι στα ΝΕΑ της αφιερώσανε ενα κομματι συμπαθητικο αλλά και πάλι μικρό και οχι εκει που ακριβώς εργαζόταν δεν τους απενενοχοποιεί. Δεν το εχω δει ακομα αλλα...
Ακομα θυμαμαι οτι στις Εικονες σε αντιστοιχη περιπτωση εδωσαν τη δευτερη σελιδα του περιοδικου ολοκληρη γι αυτο το λογο για μια κολελιτσα. Θα δειχναμε και πιο ανθρωπινοι στο κατω κατω. Γελοιοι...

Ολγάκι, δυστυχώς έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι από ανθρώπους στη δουλειά (εννοώ "προϊσταμένους" και "αφεντικά") δεν πρέπει να περιμένουμε συναισθηματική ανταπόκριση. Αν έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σ' εμάς και στο κέρδος τους, είναι βέβαιο ότι θα διαλέξουν το δεύτερο.
Το σχετικό κομμάτι στα ΝΕΑ είναι όντως καλό, και εγώ το είδα και κάπως αλλιώς: μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά σε νέα παιδιά που ονειρεύονται την "απόλυτη ελευθερία της μηχανής" (μπορείς να το διαβάσεις εδώ )

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ioanna_g]

Για τη Μέλανι ετσι ακριβως έγινε. Το απόλυτο πένθος και πνίξιμο απο το κλαμα για 15 μέρες. Το εζησα μεχρι το κοκαλο. Για το Μαρακι το βιωνω αλλιως. Ειναι πονος βαθύς που δεν καταλήγει συνεχεια σε κλάμα και συνδυάζεται με τρομο για το μελλον... Το οτι δεν θα ειναι εδώ σε λύπες και χαρες μου, δεν θα είναι καθε πρωι στη δουλεια να πάμε στο κουζινάκι και στην τουαλετα να πούμε τα δικά μας... Να καταλαβαίνει η μία την άλλη τόσο πολύ και να αλληλοβοηθιώμαστε σε μικρα και μεγάλα προβλήματα... Νομίζω οτι ξέχασα να πω οτι ήταν και κουμπάρα μου. Με ειχε παντρεψει με πολιτικό γάμο μαζί με μια άλλη φίλη μου. Oι αναμνησεις ειναι υπερβολικά πολλές...
Συνέχεια σκέφτομαι.Γιατί εκεινη και οχι εγώ; Ποιος διαλέγει και με τι κριτήρια; Οσο πιο καλος κάποιος τόσο πιο πολύ κινδυνευει να χαθεί τελικά; Moνο για καλους ανθρώπους ακουω...
Μιμικα μου, πολύ ομορφη ιδεα εχεις αλλα δύσκολο στην πράξη. Δεν ξερω να το κανω, είμαι παλιά γραφίστρια, δεν ξερω το πρόγραμμα

Σε καταλαβαίνω απόλυτα... κι εγώ αυτά σκέφτομαι μερικές φορές ακόμα, όλα αυτά που έγιναν και θα γίνουν και θα μπορούσαν να έχουν γίνει αν ήταν εδώ...
Όμως να σκεφτεσαι πόσο τυχερή είσαι για όλα όσα μοιραστήκατε και θα σου ξαναπω ότι και μόνο που τη θυμάσαι αυτό την ευχαριστεί...

Και δυστυχώς ο θάνατος και η στενοχώρια δεν έχει κριτήρια...ούτε ανθρωπιά

Όσο για τους υπεύθυνους στη δουλειά σου... σε τέτοιες στιγμές γίνονται τα ξεσκαρταρίσματα στη ζωή... καταλαβαίνεις ποιους κρατάς και ποιους απομακρύνεις...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Ευτυχώς εχω το μπέμπη μου να με στηρίζει και να μου δίνει δύναμη προσπαθώντας να μην τον στενοχωρώ κι εκεινον. Το νιωθει όμως το βλέπω. Γελάει στη γιαγια του οταν τη βλέπει το απογευμα πιο πολυ απο ολη τη μερα μαζί μου Ηρθε την κατάληλη στιγμη το παιδί αυτο...
Ετοιμαζομαι να φτιαζω ενα τετραδιο-λεύκωμα με ο,τι μου τη θυμίζει. Αυτη ειναι μαλλον και η τελευταια της φωτογραφια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[LIFE]

Ολγα,συγνωμη κιολας που παιρνω το θαρρος,αλλα αυτη τη δυσκολη στιγμη για σενα πρεπει να βρεις το κουραγιο και να εισαι δυνατη για το παιδι..μπορει να ειναι μωρο ακομα,αλλα εχω την αισθηση οτι μας καταλαβαινουν και επηρεαζονται τα παιδια απο την δικη μας ψυχολογια οσο μικρα και αν ειναι..το θυμαμαι και απο τα δικα μου,που οταν δεν αισθανομουν και τοσο καλα λες και τους μετεδιδα τη νευρικοτητα μου..Πιστευω πως και η φιλη σου που γνωρισε και τον μπεμπη,δεν θα ηθελε με τιποτα να σε βλεπει ετσι..Ευχομαι καλο κουραγιο και μην ξεχνας οτι απο τη στιγμη που εγινες ΜΑΝΑ η πρωτη σου ευθυνη ειναι το παιδι..Καποιες φορες παρολα τα προβληματα μας χρειαζεται να κανουμε και τον ΄΄καραγκιοζη΄΄μπροστα τους για να μην τους τα μεταφερουμε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Θα διαφωνησω καθετα και οριζοντια λαιφ μου, τα παιδια μυριζονται τις "ψευτικες στασεις" και ειναι καλυτερα να εισαι τιμιος με αυτα λεγοντας τους οτι ειναι κατι πολυ φυσιολογικο να λυπασαι και θα περασει οταν ερθει η ωρα του, μεσα στη ζωη ειναι ολα. Μπορει κανεις να απομονωνεται δεν χρειαζεται να κλαιει συνεχεια μπροστα τους αλλα σε καμμια περιπτωση να μην κρυβει την πραγματικοτητα. Ειναι πανεξυπνα και οι ζημιες που προκαλουνται κρυβοντας ειναι πιο βαθιες και πιο δυσκολες να θεραπευτουν. Εξαρταται παντα βεβαια με τον τροπο του καθενα πραγμα πολυ βασικο.

Σε σχεση με τα μωρακια ισχυει το ιδιο σαφεστατα ειναι λογος να ζει κανεις και αυτα τον κρατανε καποιες ωρες σε λειτουργικη κατασταση με τις αναγκες τους, αλλα καλο ειναι να αφηνει κανεις την λυπη να τον πλυμυριζει χωρις να την φοβαται γιατι ετσι θα κανει τον κυκλο της και θα περασει. Απλα ενα μωρακι θα εχει μια μαμα θλιμμενη για καποιον καιρο, αλλα σιγα σιγα θα φευγει αυτο και σιγουρα τις στιγμες που ειναι αγγαλια αισθανεται και την στοργη της.

Αντιθετα μια κρυφα καταπιεσμενα καταθλιπτικη μαμα που δεν αφηνει τα συναισθηματα της να βγουνε εξω ουτε τα δεχεται νομιζει μεν οτι κανει το σωστο, αλλα οι επιδρασεις ασυνειδητα ειναι πολυ χειροτερες μεσα απο τα βλεμματα, την αφη, το περιεργο ανχωμενο πιασιμο η την αισθηση οτι το μωρο ειναι βαρος και χρειαζεται να ασχοληθει με αυτο ενω η επιθυμια της ειναι να πενθησει η να σκεφτεται αυτον που πεθανε. Τα μωρα τα πιανουν στον αερα αυτα και γινονται πολυ ανυσηχα πολυ υπερδιεγερμενα ισως και με ψυχοσωματικα.

Η πραγματικοτητα ειναι πολλες φορες επωδυνη και το να το κρυβει κανεις απο τον εαυτο του και τους αλλους τα κανει τρεις φορες χειροτερα μακροπροθεσμα και το χειροτερο ειναι οτι ατομα που κρυβουν εχουν μαθει τοσο καλα να το κανουν που οταν τα παιδια τους μεγαλωνουν και τους λενε "ξερεις? καταλαβαινα οτι ειχες κατι τοτε αλλα δε το ελεγες" εξακολουθουν να λενε οτι "μπα ιδεα σου ειναι" και το παιδι νιωθει και τοτε και τωρα συνχυση με πολυ ασχημα αποτελεσματα για την ψυχικη του υγεια. Αλλα ο γονιος δεν το αντιλαμβανεται.

Αντιθετα μια ωριμη μητερα που δεχεται το πενθος θα λυπηθει θα κλαψει θα πλανταξει θα το χειριστει σαν ενηλικο δικο της θεμα, ισως ζητησει και βοηθεια αν δει οτι δεν το αντεχει μονη της και θα πηγαινει ξαλαφρωμενη στο παιδι της και θα αντλει απο αυτο ενεργεια και εκεινο απο αυτην γιατι θα υπαρχει χωρος μεσα της δεν θα ειναι γεματη καταπιεσμενα συναισθηματα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Δικιο εχεις αλλά κανω οτι μπορώ. Γι αυτο και κανω τον καραγκιωζη. Προσπαθω παρα πολύ αλλα ειμαι ανθρωπος με πολύ δυνατα αισθηματα και οχι ρομποτακι, δυστυχώς. Αν με δεις με το παιδί δεν καταλαβαίνεις οτι κατι εχω. Αρα κανω καλή δουλεια εκει περα. Οταν ομως κοιμάται μπορώ να αισθανομαι ελεύθερα. Δεν ήταν μια φίλη. Αδελφή μου ήταν...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Ακριβως και ετσι να κανεις μεχρι να περασει, ετσι θα περασει και πιο γρηγορα. Αλλο το να εισαι με το παιδι σου παρουσα και να το κοιτας και να το φροντιζεις και να αποροφασαι απο αυτο και αλλο το να κανεις το καραγκιοζη και να θελεις να εισαι αλλου και να τα κανεις με ψευτικο τροπο η να συγκρατεισαι, αυτο ειναι που βλαπτει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.