Αντιμετωπίζοντας την απώλεια...

[Subject to change]

Σίγουρα πονάει. Νιώθετε και σωματικό πόνο – έναν κόμπο στο στομάχι και ένα κενό μέσα σας, εκεί που κάποτε υπήρχε αγάπη, γέλιο και χαρά. Τώρα είναι απλώς ένα κενό γεμάτο θλίψη. Κλαιτε για μέρες, και κάπου εκεί που νομίζετε ότι έχετε στερέψει πια από δάκρυα, βλέπετε ένα παιχνίδι του, το πιάτο που έτρωγε, μια φορεμένη κάλτσα που έσερνε από άκρη ως άκρη του δωματίου και τα δάκρυα αρχίζουν ξανά να τρέχουν. Τελικά, μια μέρα αποδέχεστε το κενό και την απώλεια, κάπου εκεί που τα μάτια σας έχουν γίνει τόσο ξερά όσο η καρδιά σας. «Ποτέ, μα ποτέ δεν θα τον(την) αντικαταστήσω!» δηλώνετε με πάθος όταν οι φίλοι και οι γνωστοί φέρνουν το θέμα στην επιφάνεια.
Σίγουρα θα καταλάβατε ότι δεν μιλάω για το χαμό ενός συζύγου ή ενός παιδιού, παρʼότι τα συναισθήματα είναι εξίσου έντονα. Μιλάω για το χαμό της γατούλας σας, η οποία πιθανόν να ήταν και το μόνο πλάσμα στον κόσμο που σας αγαπούσε χωρίς να έχει κανένα συμφέρον. «Σιγά το πρόβλημα! Μα ήταν μόνο μια γάτα. Ξεπέρασε το!». Πολλοί φίλοι και γνωστοί δεν θα είναι αρκετά ψυχροί και αναίσθητοί ώστε να πουν δυνατά κάτι τέτοιο αλλά καταλαβαίνετε ότι αυτό σκέφτονται.

Παρακάτω βρίσκονται μερικές συμβουλές όσον αφορά το χαμό της γάτας σας και πως να τον αντιμετωπίσετε:

• Αφήστε τον εαυτό σας να κλάψει. Συγκρατώντας τα δάκρυα το μόνο που θα πετύχετε είναι να κρατήσετε όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα μέσα σας, όπου θα συσσωρευτούν και θα σας βγουν σε άσχετες στιγμές.
• Μην προσπαθήστε να το αντιμετωπίσετε την απώλεια μόνοι σας. Αν έχετε παιδιά, μην νιώσετε ότι πρέπει να φανείτε δυνατοί για χάρη τους. Καθίστε με το παιδί σας και πείτε: «Είμαι στεναχωρημένη/ος επειδή η Τιτίκα πέθανε, εσύ δεν είσαι;» και αφήστε τη συζήτηση να κυλήσει μόνη της. Όχι μόνο θα βοηθήσετε τον εαυτό σας, αλλά και θα βοηθήσετε το παιδί σας να αποκτήσει ικανότητες στο να αντιμετωπίζει τις δυστυχίες.
• Αν είστε δημιουργικός τύπος, φτιάξτε ένα αναμνηστικό άλμπουμ για την προσφάτως αναχωρήσασα γατούλα σας ή αν το ταλέντο σας έγκειται στο web design, δημιουργήστε έναν δικτυακό τόπο γιʼαυτήν. Αν έχετε συγγραφικό ταλέντο γράψτε της ένα γράμμα με όσα θα θέλατε να της πείτε και δεν προλάβατε. Μπορείτε το κείμενο σας αυτό να το δημοσιεύσετε στο ανάλογο forum μας ώστε να σας βοηθήσουν και τα άλλα μέλη να ξεπεράσετε την απώλεια. Άλλωστε πολλά από αυτά έχουν περάσει παρόμοιες καταστάσεις.
• Επικεντρωθείτε σε πράγματα που σας κάνουν ευτυχισμένο/η. Πολλές φορές ξεχνάμε να δούμε την ομορφιά γύρω μας μέχρι να τη χάσουμε...
• Μιλήστε με έναν συναισθηματικό φίλο, καλύτερα κάποιον που αγαπά τις γάτες όσο εσείς. Αν δεν έχετε κάποιο κοντινό άτομο που νιώθετε ότι θα σας καταλάβει τότε επισκεφθείτε το forum μας.
• Μην απορρίπτετε τη σκέψη να μοιραστείτε κάποτε τη ζωή σας με άλλη γάτα. Θα πούμε περισσότερα γιʼαυτό παρακάτω.

Αφιερώστε λίγο χρόνο με κάποιον που αγαπάτε. Αν έχετε άλλα ζωάκια, ξοδέψτε περισσότερο χρόνο μαζί τους. Μπορεί να υποφέρουν από τα ίδια συναισθήματα με εσάς και θα εκτιμήσουν να μάθουν ότι εσείς δεν πρόκειται να τους αφήσετε επίσης.

Αφιερώστε λίγο χρόνο να μυρίσετε τα λουλούδια, να χαζέψετε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα, να ακούσετε λίγη χαλαρωτική μουσική ή να διαβάσετε κάτι που σας αρέσει. Μοιραστείτε ένα γεύμα με έναν καλό φίλο, δείτε μια κωμωδία στο DVD player ή στο σινεμά. Όσο κι αν δεν θέλετε να το παραδεχτείτε, η ζωή συνεχίζεται και ο χρόνος πραγματικά γιατρεύει αυτές τις πληγές.

Αντιμετωπίζοντας την ανάγκη για μια νέα γάτα
Στο τέλος, θα μπορείτε να μιλάτε για τις ευτυχισμένες στιγμές που περάσατε με τη γατούλα σας χωρίς να κλαίτε και θα δείτε τον εαυτό σας να μπορεί πάλι να γελάσει, πάνω εκεί που είχατε αρχίσει να πιστεύετε ότι δεν θα γελάσετε ποτέ ξανά. Όταν έρθει εκείνη η στιγμή ίσως να έχετε ήδη αρχίσει να σκέφτεστε να υιοθετήσετε μια νέα γάτα, ώστε να περάσετε πάλι παρόμοιες ευτυχισμένες στιγμές. Προσωπικά πιστεύω ότι η γάτα που θρηνείτε θα το προτιμούσε έτσι.

Φυσικά, δεν προτείνω να πάτε αμέσως από το κτηνιατρείο στη φιλοζωική για να πάρετε νέα γάτα. Χρειάζεστε και αξίζετε λίγο χρόνο να θρηνήσετε, όπως άλλωστε και με την απώλεια ενός ανθρώπου. Όταν είχα χάσει ένα μικρό γατάκι που είχε γεννήσει η Ζαν μου πριν χρόνια, έκλαιγα για 3 μέρες, ακόμα και χωρίς προφανές ερέθισμα, απλώς σκεφτόμενη τις λίγες στιγμές που είχαμε περάσει μαζί. Ωστόσο, καθώς περνάνε οι μέρες ή ίσως και οι μήνες, θα δείτε ότι θα κλαίτε όλο και λιγότερο και θα χαμογελάτε συχνότερα και τότε θα ξέρετε ότι έφτασε η ώρα να προχωρήσετε μπροστά.

Σαφώς και δεν μπορείτε να αντικαταστήσετε τον χαμένο σας τριχωτό φίλο. Μπορείτε όμως να γεμίσετε το κενό που νιώθετε στην καρδιά σας και στο σπίτι σας με ένα νέο γατάκι. Άλλωστε κατά τη γνώμη μου αυτό είναι το καλύτερο μνημόσυνο που μπορείτε να κάνετε για τη χαμένη γατούλα σας. Πολλές φορές μάλιστα έχει αναφερθεί ότι μέρες μετά από έναν τέτοιο χαμό, όταν το περιμένετε λιγότερο, μια αδέσποτη γατούλα έρχεται στο κατώφλι σας νιαουρίζοντας. Μερικοί πιστεύουν ότι τη στέλνει η χαμένη τους γατούλα σαν «υποψήφια για υιοθεσία» αν και προσωπικά προτιμώ να πιστεύω πιο «χειροπιαστά» πράγματα και το θεωρώ απλώς σύμπτωση.

Σκεφτείτε το με αυτό τον τρόπο: Αν επρόκειτο να πεθάνετε δεν θα θέλατε ο/η σύζυγός σας να ξαναπαντρευτεί αντί να σας θρηνεί μια ζωή φορώντας μαύρα; Σίγουρα θα θέλατε να του λείψετε για ένα διάστημα αλλά προσωπικά αν αποφάσιζε να μην ξαναπαντρευτεί, ίσως να το έπαιρνα ακόμη και σαν προσβολή για το γάμο μας, με την έννοια ότι θα ήλπιζα ότι είχε περάσει αρκετά καλά μαζί μου που θα ήθελε να επαναλάβει την εμπειρία με κάποια άλλη. Φυσικά, δεν θα σας αντικαθιστούσε αλλά θα μπορούσε να αντικαταστήσει τη σχέση με έναν νέο και διαφορετικό άνθρωπο.

Με τον ίδιο τρόπο νιώθω και όσον αφορά την «αντικατάσταση» μιας γάτας. Είναι ένας τρόπος να κρατήσετε τη μνήμη της ζωντανή κάθε μέρα, στην μορφή μιας νέας μαλλιαρής ζωούλας μέσα στο σπίτι η οποία γεμίζει το κενό. Υπάρχει καλύτερος τρόπος να τιμήσετε την γατούλα σας από το να σώσετε τη ζωή μιας άλλης; Σκεφτείτε το...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Bhaal]

Σχετικά με το πένθος και τον ερχομό μιας άλλης γάτας στη ζωή μας...

Κατά πρώτον, διόρθωσε κάποια ορθρογραφικά που σου ξέφυγαν (φορόντας αντί φορώντας, επαναλάωει αντί επαναλάβει, κλπ.)

Καλός ο οδηγός ως προς την αντιμετώπιση της απώλειας, αλλά ο κάθε άνθρωπος αντιδρά με διαφορετικό τρόπο. Το outline, ωστόσο, είναι σωστό: να συμπεριφερόμαστε όπως νιώθουμε. Να μην απωθούμε τη θλίψη ή ακόμη και την οδύνη για το χαμό του ζώου μας. Το τι θα πουν ή θα σκεφτούν οι άλλοι δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Να θυμόμαστε ότι αυτοί που θα γελάσουν εις βάρος μας επειδή πενθούμε το θάνατο του αγαπημένου μας ζώου, είναι οι ίδιοι που δεν καταλαβαίνουν γιατί δίνουμε τόσα χρήματα στους κτηνιάτρους για την υγεία του ζώου μας, αντί να του κάνουμε ευθανασία και να πάρουμε ένα άλλο. Άτομα, δηλαδή, ίσα του μηδενός!

Κάτι ακόμη: κανείς δεν μπορεί να μας υποδείξει τη "σωστή" περίοδο πένθους. Όλα είναι ανάλογα της ιδιοσυγκρασίας μας και της σχέσης μας με τη γάτα που χάσαμε. Μια άλλη γάτα είναι μια άλλη γάτα, είναι λάθος να πιστεύουμε ότι ο ερχομός της θα γεμίσει το κενό της προηγουμένης. Κάθε γάτα είναι και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστή ύπαρξη, όπως και κάθε άνθρωπος που γίνεται κομμάτι της ζωής μας. Αν η νεοφερμένη γάτα δεν μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα, δεν φταίει η γάτα αλλά εμείς οι ίδιοι, που είχαμε την αυταπάτη ότι ο Ψιψίνος θα συμπεριφερθεί όπως ο Χουρχούρης.

Οι σχέσεις δεν αντικαθίστανται. Εκείνο που συμβαίνει είναι ότι με διαφορετικές γάτες, διαφορετικούς ανθρώπους, κλπ., δημιουργούνται διαφορετικές σχέσεις. Όσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσουμε αυτό τόσο το καλύτερο -- και για μας και για τις γάτες που μελλοντικά θα επιλέξουμε να γίνουν μέλη της οικογένειάς μας.

Η ουσία είναι ότι προχωράμε με τη ζωή μας, και στη περίοδο αυτή επιλέγουμε άλλα ζώα να φροντίσουμε και να αγαπήσουμε. Ακόμη και η αγάπη αυτή θα είναι διαφορετική από την αγάπη που νιώθαμε για τη πολυαγαπημένη γατούλα που χάσαμε. Δεν παύει, όμως, να είναι αγάπη, φροντίδα και κατανόηση για ένα πλάσμα που μας έχει ανάγκη. Αγάπη την οποία θα μας ανταποδίδει με κάθε ευκαιρία.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

πονος

οταν ειδα το μωρο μου να σβυνει στην αγκαλια μου μεσα με τα ματια του να με κοιτανε γεματα αγαπη παρολο που ειχε σβυσει απο το δηλητηριο του φονια το μονο πραγμα που εκανα ηταν να κλαιω συνεχεια σλλα ο πονος μου ηρεμησε οταν πηγα χαστουκισα κ ξεφτιλισα το βλακα που το εκανε τοτε μονο ενιωσα καλυτερα κ οταν τον απολυσαν ενιωσα ακομα κιαλυτερα αλλα το μονο που μενει στην καρδια ειναι το σφιξιμο κ στα ματια τα δακρυα αλλα εχω να πω οτι τον εχω μεσα στην καρδια μου κ ποναω ακομη οσο καιρος κ να περασει δεν προκειτε να τον ξεπερασω!!!!!!!!!!! αυτα ηταν οσα εενιωσα νιωθω κ θα συνεχισω να νιωθω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Fixed, Bhaal
ladycat πάλι καλά που τιμωρήθηκε το καθίκι. Όχι όσο θα του άξιζε αλλά τουλάχιστον κάτι είναι κι αυτό

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sky+sea]

Eγώ πάλι ανήκω σε εκείνα τα αναίσθητα και απαθή καθήκια που δε θα γελάσουν με το πένθος κανενός μεν,αλλά δεν τους αγγίζει προσωπικά και ο θάνατος -θα με κράξετε τώρα-αλλά έτσι νιώθω...Είτε λατρεμένης γάτας είτε λατρεμένου ανθρώπου,δεν έχει σημασία,το ίδιο είναι..Δίνω και τη ζωή μου για να έχουν όσο πιο καλή ζωή γίνεται τα αγαπημένα μου πλάσματα,το μόνο που με φοβίζει είναι να φύγουν έχοντας ζήσει άσχημα..είναι το μόνο που θα με κάνει να πενθήσω αυτό..Να πεθάνουν με ανικανοποίητες ανάγκες..Μηχανισμός άμυνας ? Δε ξέρω..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

Eγώ πάλι ανήκω σε εκείνα τα αναίσθητα και απαθή καθήκια που δε θα γελάσουν με το πένθος κανενός μεν,αλλά δεν τους αγγίζει προσωπικά και ο θάνατος -θα με κράξετε τώρα-αλλά έτσι νιώθω...Είτε λατρεμένης γάτας είτε λατρεμένου ανθρώπου,δεν έχει σημασία,το ίδιο είναι..Δίνω και τη ζωή μου για να έχουν όσο πιο καλή ζωή γίνεται τα αγαπημένα μου πλάσματα,το μόνο που με φοβίζει είναι να φύγουν έχοντας ζήσει άσχημα..είναι το μόνο που θα με κάνει να πενθήσω αυτό..Να πεθάνουν με ανικανοποίητες ανάγκες..Μηχανισμός άμυνας ? Δε ξέρω..

ο καθενας το αντιμετωπιζει με τον τροπο του κατσε να μεγαλωσεις να αποκτησεις κ εσυ παιδια κ τοτε ελα να μου ξαναπεις αν ποναει η οχι οταν το χασεις κ εχεισ τ=θυσιασει για αυτο τα παντα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Χμμ εγώ πάντως ανέκαθεν πίστευα -και για τους ανθρώπους και για τις γάτες- οτι ουσιαστικά κλαίμε για εμάς που τα χάνουμε. Δεν κλαίμε για αυτά που έφυγαν, άλλωστε δεν ξέρουμε καν που πήγαν, αλλά επειδή σκεφτόμαστε οτι ΕΜΕΙΣ δεν θα ζήσουμε ξανα ευτυχισμένες στιγμές μαζί τους. Ειδικά όσοι πιστευουν σε θεωρίες κόλασης-παράδεισου είναι ελαφρώς οξύμωρο να κλαίνε για το πλάσμα (είτε άνθρωπος είτε γάτα είτε άλλο ζωάκι) που έφυγε και όχι για τον εαυτό τους μιας και έτσι είναι σαν να δέχονται οτι δεν θα πάει στον παράδεισο!
Αυτά απο μια καθαρά ορθολογιστική πλευρά...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Bhaal]

Κλαίμε και για όσους χάνουμε. Άλλοτε αμέσως, άλλοτε μετά από χρόνια. Το κλάμα per se δε λέει τίποτα. Σημασία έχει τι νιώθουμε μέσα μας.
Θα συμφωνήσω με τον/ την plain αναφορικά με τον φόβο να έχουν ζήσει άσχημα.

Ο Βαλτάσαρ, όπως ξέρετε, είναι άρρωστος, και τον Φεβρουάριο του 2002 κοντέψαμε να τον χάσουμε. Από τότε μέχρι τώρα έχουμε διανύσει μεγάλα διαστήματα κατά τα οποία δεν τρώει, και υποχρεωτικά του δίνουμε ό,τι του αρέσει προκειμένου να φάει. Λόγω νεφρικής ανεπάρκειας οι κονσέρβες που έχουν υψηλή (και κακής ποιότητας) ποσότητα πρωτεϊνών είναι θάνατος για τα νεφρά του. Όταν το συζήτησα με την κτηνίατρό μου, και μου είπε ότι αυτό το φαγητό είναι θάνατος της απάντησα, "Καλύτερα να πεθάνει τον άλλο μήνα ευτυχισμένος, παρά μετά από 1 χρόνο, δυστυχής και μίζερος."

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Unicorn]

Αυτό που θέλω να πω, είναι πως έχασα 3 ζωάκια μέσα σε 3 χρόνια. Και για τα 3 θρήνησα, και για τα 3 πόνεσα. Τον σκύλο τον είχα 7-8 χρόνια, τον Τζίνο 13 χρόνια και τον Ντέμη 7. Πονάει πάρα πολύ κυρίως το ότι έχεις συνηθίσει μια παρουσία και σου κακοφαίνεται πολύ που δεν θα την ξαναδεις. Γιατί δεν είναι όλες οι γάτες ίδιες, και φυσικά δεν συζητάμε για "παιρνω μια γάτα γιατί συνήθισα να έχω γάτα και μιας που πέθανε η άλλη θα παρω άλλη". Για μένα που έζησα όλα αυτά τα χρόνια μαζί τους, ήτανε πολύ δύσκολο να ξεσυνηθίσω. Ακόμα και τώρα πολλές φορές μου ρχεται στο μυαλό όταν πηγαίναμε στο μπάνιο, έβλεπα την πόρτα πίσω μου να ανοίγει! Την άνοιγαν οι γάτοι για να έρθουν να πιουν νερό από τη βρύση! Και μου φαίνεται παράξενο που δεν βλέπω τρίχες στα μαύρα μου τα ρούχα (αν και πραγματικά, ακόμα και τώρα, βρίσκω μερικές! ) Μου φαίνεται παράξενο που δεν ακούω μπαμ μπουμ, πατ, πατ από το ακόνισμα των νυχιών στους καλούς καναπέδες, και τους δικούς μου να φωνάζουν "μηηηηηηηηη"!
Ειδικά στο σπίτι που είμαι τώρα, όταν μετακομίσαμε, είχαμε έρθει με τους γάτους, και το εξερευνούσαμε όλοι μαζί! Παιδιά είναι πολύ παράξενο, και πραγματικά δεν πιστεύω ότι το ξεπερνάει κανείς πραγματικά. Από την στιγμή που βρέθηκα στο mycat, τους σκέφτομαι διαρκώς, και τους θυμάμαι να κυκλοφορούν εδω μέσα και τι βλακείες έκαναν!! Πλέον βέβαια δεν υπάρχουν φωτογραφικές εικόνες, απλά μια ανάμνησή τους. Τις πρώτες μέρες πάντως μετά το θάνατο, ενδέχεται να τους νιώσετε να εξακολουθούν να κυκλοφορούν μέσα στο σπίτι. Εγώ το ένιωθα πολύ έντονα. Πιο πολύ ρίγος με πιάνει ακόμα και τώρα, όποτε πάω στο σημείο που τους θάψαμε (και τους 3). Ο μπαμπάς μου λέει ότι επειδή είναι και ο σκύλος μαζί τους, και ο Τζίνος δε τα πήγαινε καλά, μπορεί και να μαλώνουνε! Αχ! Σνιφ!

Πάντως θέλω να πω κάτι σ'αυτό το σημείο. Εγώ ήμουν πολύ άτυχη με τον θάνατο του Ντεμούλη. Πέθανε αρχές Σεπτέμβρη, και ένα μήνα μετά πέθανε και η γιαγιά μου. Δυστυχώς δεν θρήνησα όσο ήθελα, γιατί ήδη ήξερα ότι η γιαγιά μου ήταν άρρωστη. Είχα κυριολεκτικά φάει μια μούτζα εκείνο το μήνα... Θέλω λοιπόν να πω, πως δεν συγκρίνεται η μία απώλεια με την άλλη. Δε λέω οτι κάποια από τις δυο είναι πιο έντονη (που μπορεί να είναι, ιδίως όταν έρθουν την ίδια χρονική περίοδο και όχι ετεροχρονισμένα), απλά λέω ότι δε μπορούμε να τις συγκρίνουμε με τίποτα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Bhaal]

@Unicorn:
Καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοείς. Νομίζω ότι ακριβώς έτσι θα νιώσω όταν μας φύγει ο Βαλτάσαρ. Μου φαίνεται αδιανόητο ότι κάποια στιγμή θα ζούμε δίχως αυτόν...:cry:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sky+sea]

Εφροσύνη όπως είπες ο καθένας έχει τον τρόπο του να αντιμετωπίζει την απώλεια.Εσύ με τη θλίψη,εγώ με την απάθεια.Τί να κάνουμε τώρα ? Προσπαθώ να προστατέψω τον εαυτό μου όσο γίνεται από τον πόνο της απώλειας και αυτό τον τρόπο έχω βρει για να το καταφέρω.Και δε χρειάζεται να κάνω παιδί και να το χάσω κι όλας για να νιώσω πόνο.Και μόνο η σκέψη οτι χάνεις ένα λατρεμένο σου πλάσμα αρκεί για να πάρεις μια ιδέα.(Πόσες φορές δε σε πήραν τα κλάμματα και μόνο στη σκέψη οτι πεθαίνει?).
Πιο πολύ τρέμει το φυλλοκάρδι μου μήπως εγώ πεθάνω πριν από αυτό και νιώσει αυτό αυτόν τον πόνο της απώλειας-ειδικά αν με χρειάζεται κι όλας,είτε υλικά είτε συναισθηματικά είτε ψυχολογικά είτε και τα 3,μόνο όταν σκέφτομαι αυτό ομολογώ οτι ο συναισθηματισμός μου υπερνικάει την απάθεια.
Οπως είπαμε,καθείς έχει τον δικό του τρόπο αντίδρασης.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

λεγοντας αντιο

Πολλοί άνθρωποι ξαφνιάζονται από το βάθος των συναισθημάτων που βιώνουν με το θάνατο ενός κατοικίδιου. Ξεχνούν ότι το αγαπημένο κατοικίδιο είναι κάτι περισσότερο από σύντροφος – είναι επίσης ένα μέλος της οικογένειας και μέρος της καθημερινής τους ζωής.

Πολλοί ιδιοκτήτες χρειάζεται να πουν αντίο στο κατοικίδιο που πεθαίνει ή πέθανε. Αν πρόκειται να γίνει ευθανασία στη γάτα τους μπορεί να επιθυμούν να μείνουν με το κατοικίδιό τους μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Οι περισσότεροι κτηνίατροι θα σας επιτρέψουν να είστε παρών, αλλά ακόμα και αν δεν μπορείτε να είστε εκεί, θα σας επιτρέψουν να δείτε και πιθανώς να περάσετε λίγη ώρα με το κατοικίδιό σας μετά. Αυτό σας επιτρέπει να πείτε αντίο και να επιβεβαιώσετε στον ίδιο σας τον εαυτό ότι είναι πράγματι νεκρό.

Αφήστε τον εαυτό σας να πενθήσει

Μετά το θάνατο ενός κατοικίδιου, μπορεί να αισθανθείτε μια ποικιλία συναισθημάτων – σοκ, δυσπιστία, πόνο, θυμό, ενοχή, κατάθλιψη, ανησυχία και τέλος αποδοχή. Μην καταπιέσετε κάποιο από αυτά τα συναισθήματα – είναι αρκετά φυσιολογικά. Μόνο αφήνοντας τον εαυτό σας να πενθήσει, μπορείτε να συμβιβαστείτε με το θάνατο. Με τον καιρό, η θλίψη θα σβήσει.

Αν έχετε δυσκολίες, ζητήστε τη βοήθεια και την υποστήριξη της οικογένειας και των φίλων σας. Πολύ συχνά όμως, αυτή δεν είναι διαθέσιμη – πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πόσο πολύ μπορεί να επηρεάσει κάποιον ο θάνατος ενός ζώου, ενώ άλλοι μπορεί απλώς να αισθάνονται άβολα, μην ξέροντας πώς να αντιδράσουν. Εκφράστε τα συναισθήματά σας ανοιχτά, συζητώντας τα ίσως με κάποιον που συμπάσχει μαζί σας. Μπορεί να μιλήσετε με τον κτηνίατρό σας, που μπορεί να είναι εξοικειωμένος με τις συνθήκες της ασθένειας και του θανάτου του κατοικίδίου σας. Αυτός ή αυτή μπορεί επίσης να σας φέρει σε επαφή με μια τοπική ομάδα υποστήριξης.

Αν το να είστε ανοιχτός είναι δύσκολο για εσάς – επειδή προτιμάτε να πενθείτε ιδιωτικά, ή αισθάνεστε ότι κανένας άλλος δεν θα σας καταλάβει – μπορείτε να γράψετε τις σκέψεις σας σε ένα ημερολόγιο ή σε ένα ποίημα.

Σταδιακά, θα αρχίσετε να προσαρμόζεστε στη ζωή χωρίς το κατοικίδιό σας. Μερικοί άνθρωποι, αφού πενθήσουν, βρίσκουν δύσκολο κάτι να τους υπενθυμίζει συνεχώς το χαμένο κατοικίδιό τους και μπορεί να επιθυμούν να απαλλαγούν από τα υπάρχοντά του – ή απλώς να τα παραμερίσουν για λίγο. Άλλοι προτιμούν να κρατούν τη μνήμη του κατοικιδίου τους ζωντανή, εκθέτοντας φωτογραφίες ή άλλα αναμνηστικά.

Όταν θα είστε σε θέση να θυμηθείτε τη γάτα σας με χαρά και στοργή αντί με θλίψη και πόνο, θα αρχίσετε να ανακάμπτετε από την απώλειά της. Σύντομα θα μπορείτε να συνεχίσετε την καθημερινή σας ζωή με ένα φυσιολογικό τρόπο και, ίσως, να πάρετε τη συνειδητή απόφαση να αποκτήσετε ένα νέο κατοικίδιο.



Παιδιά

Τα παιδιά έχουν μία ιδιαίτερα στενή σχέση με το κατοικίδιό τους. Τα ζώα μπορεί να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο στη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και να παρέχουν μια πηγή συντροφικότητας, μη επικριτικής στοργής, ασφάλειας και σταθερότητας. Όταν ένα κατοικίδιο πεθαίνει, η απάντηση του παιδιού θα εξαρτηθεί όχι μόνο από τη δύναμη του συναισθηματικού δεσμού ανάμεσά τους, αλλά επίσης από την ηλικία του παιδιού και τον τρόπο με τον οποίο θα χειριστείτε το θάνατο.

Ως την ηλικία των πέντε ετών περίπου, τα περισσότερα παιδιά δεν καταλαβαίνουν την έννοια του θανάτου. Μπορεί να καταλαβαίνουν ότι ο θάνατος είναι δυσάρεστος αλλά τυπικώς φαντάζονται ότι η κατάσταση είναι μόνο προσωρινή και ότι το κατοικίδιο τελικώς θα επιστρέψει. Ακόμα και έτσι, μπορεί να είναι βαθύτατα στενοχωρημένα από το χωρισμό από το κατοικίδιο και θα χρειάζονται πολλή υποστήριξη και καθησύχαση από τους γονείς.

Μεταξύ πέντε και εννέα ετών, τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι ο θάνατος είναι οριστικός. Μπορεί ακόμα και να πιστεύουν στη ζωή μετά θάνατον. Επειδή τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν το μήνυμα του θανάτου, θα πρέπει να τους επιτρέπεται να εκφράσουν τα συναισθήματα απώλειας που έχουν και δεν θα πρέπει να αγνοούνται ως ʽπολύ νέα για να καταλάβουνʼ.

Από την ηλικία των εννέα ετών και μετά, τα περισσότερα παιδιά μπορούν να καταλάβουν τις έννοιες του θανάτου και της θλίψης. Μπορούν να βιώσουν την ίδια γκάμα συναισθημάτων όπως και οι ενήλικοι μετά το θάνατο ενός κατοικίδιου.

Η θλίψη των παιδιών, αν είναι ακραία, μπορεί να οδηγήσει σε σωματικά προβλήματα ή προβλήματα συμπεριφοράς. Μπορεί να βιώσουν όλα τα συμπτώματα της κατάθλιψης που βλέπουμε στους ενήλικες, και επιπλέον διαταραχές στον ύπνο ή στα πρότυπα συμπεριφοράς όπως συμπεριφορά προσκόλλησης, βρέξιμο του κρεβατιού, εφιάλτες, ανυπάκουη συμπεριφορά, ή ανικανότητα να συγκεντρωθούν στο σχολείο.

Ενθαρρύνετε τα παιδιά να μιλήσουν για τα συναισθήματά τους – αν το θέλουν – ή να εκφράσουν αυτά τα συναισθήματα με σχέδια ή ιστορίες. Να είστε ειλικρινείς μαζί τους για το θάνατο του κατοικιδίου σας, χρησιμοποιώντας γλώσσα που θα καταλάβουν, και επιτρέποντάς τους να μοιραστούν τη θλίψη της οικογένειας.

Αν η ευθανασία είναι απαραίτητη για το κατοικίδιό σας, προσπαθήστε να αναμίξετε τα παιδιά σας στη διαδικασία της απόφασης, αν είναι αρκετά μεγάλα για να καταλάβουν. Μπορεί να δυσανασχετήσουν με τους γονείς τους που ʽσκότωσανʼ το κατοικίδιό τους επειδή δεν καταλαβαίνουν γιατί η ευθανασία είναι απαραίτητη – εξηγήστε τις έννοιες της ανίατης ασθένειας, της ποιότητας της ζωής, και το περιοριστικό κόστος της θεραπείας. Προσέξτε τη χρήση της φράσης ʽνα το κοιμίσουμεʼ για να περιγράψετε την ευθανασία – αυτό μπορεί να προκαλέσει παρεξηγήσεις και φόβο στα παιδιά που μπορεί να εξισώσουν τον ύπνο με το θάνατο.

Ηλικιωμένοι

Η απώλεια του κατοικίδιου μπορεί να είναι συνταρακτική για κάθε ιδιοκτήτη κατοικιδίου συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων. Πολλοί, ιδιαίτερα αν μένουν μόνοι τους, έχουν μια βαθιά συναισθηματική σχέση με τα κατοικίδιά τους και μπορεί να αισθανθούν μια απώλεια σκοπού όταν τα κατοικίδια πεθάνουν. Ο θάνατος ενός κατοικιδίου μπορεί επίσης να ανανεώσει τα αισθήματα θλίψης για έναν πεθαμένο σύζυγο ή άλλον συγγενή ή φίλο. Όπως ο καθένας, έτσι και οι ηλικιωμένοι άνθρωποι χρειάζονται την υποστήριξη και την κατανόηση των ανθρώπων γύρω τους αυτή την ώρα.

Η απόφαση να αντικαταστήσουν το κατοικίδιο μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολη για τους ηλικιωμένους. Αν είστε ηλικιωμένος, αναρωτηθείτε αν η κατάστασή σας άλλαξε από τότε που υιοθετήσατε ένα κατοικίδιο για τελευταία φορά. Σκεφτείτε το επίπεδο άσκησης που απαιτεί ένα συγκεκριμένο κατοικίδιο, το χώρο και τις εγκαταστάσεις που έχετε στη διάθεσή σας, το κόστος και τις σωματικές απαιτήσεις που ζητούνται από εσάς για να φροντίσετε το ζώο. Θα πρέπει επίσης να λάβετε υπόψη σας ότι το κατοικίδιο μπορεί να ζήσει περισσότερο από εσάς. Οι παράγοντες αυτοί θα πρέπει να επηρεάσουν την απόφαση είδους, ηλικίας, και ράτσας του κατοικιδίου αντικατάστασης αν πραγματικά αναζητείτε μια αντικατάσταση. Θυμηθείτε ότι, παίρνοντας την απόφασή σας, το καλό του ζώου είναι το κύριο μέλημά σας.

Εις μνήμην

Αν ο θάνατός του είναι ξαφνικός ή αναπάντεχος, ένας αναστατωμένος ιδιοκτήτης κατοικιδίου μπορεί να μην ξέρει τι να κάνει με το σώμα του κατοικίδιου. Προγραμματίστε από πριν. Συζητήστε αυτό το θέμα με την οικογένεια και τον κτηνίατρό σας ενώ το κατοικίδιό σας είναι ακόμα ζωντανό. Οι διαθέσιμες επιλογές χωρίζονται σε τέσσερις βασικές κατηγορίες:

Ταφή στο σπίτι. Σημειώστε ότι αυτό δεν επιτρέπεται σε μερικές χώρες.

Ταφή σε κοιμητήριο για κατοικίδια.

Ατομική αποτέφρωση. Οι στάχτες του κατοικίδιου σας επιστρέφονται.

Κοινή αποτέφρωση. Οι κτηνίατροι απαλλάσσονται τακτικά από τα κατοικίδια με αυτό τον τρόπο.

Η απόφασή σας μπορεί να καθοδηγείται από ορισμένους περιορισμούς όπως έξοδα, κανονισμούς, ή έλλειψη χώρου, αλλά ό,τι και αν αποφασίσετε, σιγουρευτείτε ότι το αποτέλεσμα είναι αποδεκτό από όλους όσους εμπλέκονται.

απο την whiskas

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Christy]

Αυτό με την αποτέφρωση μου άρεσε... μπορούμε να βρούμε περισσότερες πληροφορίες πως, που, πόσο κ.λπ.;

Έχασα 7 αγαπημένα σκυλιά σε διάστημα 3 μηνών από Καλαζάρ. Το 8ο έζησε λίγο παραπάνω τυφλωμένο μέχρι που έπαθε νεφρικη ανεπάρκεια και αναγκάστηκα να την κοιμίσω για να μην υποφέρει. Θυμάμαι πως όλοι μου έλεγαν να την κοιμήσω όταν τυφλώθηκε αλλά αρνιόμουν εφόσον την έβλεπα να παλεύει να ζήσει, παίζοντας και χοροπηδώντας παρά τα απανωτά χτυπήματα σε τοίχους, κάγκελα κ.λπ. Έζησε 3 χρόνια έτσι. Νομίζω ότι ήταν τα 3 πιο όμορφα χρόνια της ζωής μου με ζώο.

Στην ευθανασία της δεν έμεινα... δεν άντεχα... Έκλαιγα 3 μέρες και κόντεψα να σκάσω τις γάτες μου από τις αγκαλιές (δεν διαμαρτυρήθηκαν καθόλου τα μωρά μου, καταλάβαιναν).

Όταν πέθανε ο blackie μου επιλέγοντας να έρθει να πεθάνει στο σπίτι του σε αντίθεση με ότι είχα ακούσει ότι κάνουν οι γάτες ένιωσα τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου.

Όταν χάθηκε η kit μου πέρασα ατέλειωτες ώρες να την ψάχνω, να φτιάχνω φειγ βολάν με τη φωτογραφία της, να σκαννάρω φωτογραφίες της και να τις βάζω παντού στον υπολογιστή μου...

Όταν χάθηκε ο σκιπ φρίκαρα και ούρλιαζα δεν ξαναπαίρνω ζώο... όταν δε, έμαθα πόσο φρικτά πέθανε ένιωσα απέραντες τύψεις κι ας μην ήταν δική μου ευθύνη τελικά.

Τρελαίνομαι στη σκέψη ότι θα πάθουν κάτι τα τρία μωρά μου τώρα. Ξέρω όμως πως η princess είναι ήδη αρκετά μεγάλη και αργά ή γρήγορα θα φυγει και ότι και οι άλλες θα ακολουθήσουν στην πορεία δεδομένου ότι η διάρκεια ζωής τους είναι μικρότερη από τη δική μου. Δεν έχω συμβιβαστεί με την απώλεια των προηγούμενων και δεν θα συμβιβαστώ και με την απώλεια των επόμενων. Τα θυμάμαι όλα, το καθένα για τους δικούς του λόγους και χάρες.

Έχω αποφασίσει ότι το καλύτερο δώρο στη μνήμη τους είναι να έχω ανοικτή την αγκαλιά μου πάντα για κάποιο επόμενο... Άλλωστε μόνο να πάρω έχω από αυτά και όχι να χάσω.

Υ.Γ.: Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις αράδες κλαίω...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

Αυτό με την αποτέφρωση μου άρεσε... μπορούμε να βρούμε περισσότερες πληροφορίες πως, που, πόσο κ.λπ.;

Έχασα 7 αγαπημένα σκυλιά σε διάστημα 3 μηνών από Καλαζάρ. Το 8ο έζησε λίγο παραπάνω τυφλωμένο μέχρι που έπαθε νεφρικη ανεπάρκεια και αναγκάστηκα να την κοιμίσω για να μην υποφέρει. Θυμάμαι πως όλοι μου έλεγαν να την κοιμήσω όταν τυφλώθηκε αλλά αρνιόμουν εφόσον την έβλεπα να παλεύει να ζήσει, παίζοντας και χοροπηδώντας παρά τα απανωτά χτυπήματα σε τοίχους, κάγκελα κ.λπ. Έζησε 3 χρόνια έτσι. Νομίζω ότι ήταν τα 3 πιο όμορφα χρόνια της ζωής μου με ζώο.

Στην ευθανασία της δεν έμεινα... δεν άντεχα... Έκλαιγα 3 μέρες και κόντεψα να σκάσω τις γάτες μου από τις αγκαλιές (δεν διαμαρτυρήθηκαν καθόλου τα μωρά μου, καταλάβαιναν).

Όταν πέθανε ο blackie μου επιλέγοντας να έρθει να πεθάνει στο σπίτι του σε αντίθεση με ότι είχα ακούσει ότι κάνουν οι γάτες ένιωσα τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου.

Όταν χάθηκε η kit μου πέρασα ατέλειωτες ώρες να την ψάχνω, να φτιάχνω φειγ βολάν με τη φωτογραφία της, να σκαννάρω φωτογραφίες της και να τις βάζω παντού στον υπολογιστή μου...

Όταν χάθηκε ο σκιπ φρίκαρα και ούρλιαζα δεν ξαναπαίρνω ζώο... όταν δε, έμαθα πόσο φρικτά πέθανε ένιωσα απέραντες τύψεις κι ας μην ήταν δική μου ευθύνη τελικά.

Τρελαίνομαι στη σκέψη ότι θα πάθουν κάτι τα τρία μωρά μου τώρα. Ξέρω όμως πως η princess είναι ήδη αρκετά μεγάλη και αργά ή γρήγορα θα φυγει και ότι και οι άλλες θα ακολουθήσουν στην πορεία δεδομένου ότι η διάρκεια ζωής τους είναι μικρότερη από τη δική μου. Δεν έχω συμβιβαστεί με την απώλεια των προηγούμενων και δεν θα συμβιβαστώ και με την απώλεια των επόμενων. Τα θυμάμαι όλα, το καθένα για τους δικούς του λόγους και χάρες.

Έχω αποφασίσει ότι το καλύτερο δώρο στη μνήμη τους είναι να έχω ανοικτή την αγκαλιά μου πάντα για κάποιο επόμενο... Άλλωστε μόνο να πάρω έχω από αυτά και όχι να χάσω.

Υ.Γ.: Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις αράδες κλαίω...

θα σε πληγωσω λιγο αλλα ζουμε στην ελλαδα ουτε κοιμητηριο για τα ζωακια μας δεν εχουμε εγω ενα μωρο μου που εχασα πριν ενα χρονο το εθαψα βραδυ στο παρκο για να μην με δουν κ του παω καθε πρωι κ του αφηνω μια χουφτα γατολιχουδιες που τις τρωνε τα αδεσποτα:cry:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Οτι στην Ελλάδα είμαστε 100 χρόνια πίσω σε αυτό το θέμα το έχω ξαναπει
Δυστυχώς, οι περισσότεροι έλληνες έτσι και έμπαιναν εδώ και έβλεπαν θέματα σαν το παρόν θα έλεγαν "ου-χα-χα με τι ασχολούνται οι γελοίοι"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

το ξερω εμενα στην δουλεια μου μου λενε να τα διωξω κ να κρατησω μονον το ενα απο τα 4 μωρα μου αλλα με τι καρδια θα τα δωσω που με κοιτανε μεσα στα ματια κ μου νιαουριζουν με τοση αγαπη κ με κυνηγανε οπου κ να παω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Δεν καταλαβαίνουν Φρόσω... Άτυχοι άνθρωποι, ποτέ δεν θα νιώσουν τέτοια συναισθήματα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[charm_quark]

Παιδια... με κανατε να κλαιω με αυτο το θεμα.... Μερικες φορες σκεφτομαι πως τα 9 χρονια με τη Φρουφρου μου περασαν σαν αερας. Ουτε που τα καταλαβα. Ισως τοσο γρηγορα να περασουν αλλα τοσα.. και τοτε; Δεν θελω ουτε να το σκεφτομαι. Πως θα τα καταφερω. Μερικοι μου λενε να παρω αλλο ενα ζωακι να εχω σιγα σιγα για να γινει πιο ευκολο! Μα ειναι δυνατο; Δεν θα μου σπασει ενα ποτηρι για να παρω αλλο να το αλλαξω. Ειμαι της αποψης οτι η καθε γατα, το καθε ζωο εχει το δικο του μοναδικο χαρακτηρα. Δεν αλλαζει με καποιο αλλο. Φοβαμαι οτι παρολο που ειχα και εχω πολλες γατες στο πατρικο μου, οτι με την μονιμη συγκατοικο μου εχω εξαρτηση. Εδω καμμια φορα τα καλοκαιρια που την αφηνω στο χωριο και γυριζω στην πολη για λιγες μερες... εχω παραισθησεις οτι την βλεπω να τριβεται στα επιπλα, οτι την ακουω να νιαουριζει και να με φωναζει να παμε να κοιμηθουμε. Καμμια φορα παρκαροντας κοιταω απο συνηθειο το μπαλκονι να δω αν εβγαλε το κεφαλι να με καλωσορισει... Και ολα αυτα επειδη ειναι 70km μακρια για λιγες μερες. Ειλικρινα αρρωσταινω και μονο που το σκεφτομαι οτι καποια μερα θα την χασω....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΑΝΝΑ]

ΑΧ....Εμενα η πιο αγαπημενη μου γατουλα που την ειχα 3 χρονια+ουτε καν μεσα στο σπιτι,πεθανε πανω στη γεννα πριν 13 !!!χρονια.Ακομη δε μπορω να πω το ονομα της χωρις να δακρυσω...Ο αρραβωνιαστικος μου ειχε 8 χρονια στο σπιτι του γατουλα μικρος+παντα μου λεει οτι την αγαπουσε σαν αδερφη του+ετσι ενοιωσε οταν πεθανε+αυτη.Τωρα που μενουμε μαζι πηραμε τον Μινωακο μας(ο οποιος ειναι ολοιδιος με την judy μου.συμπτωση???),τον λατρευουμε σαν παιδι μας +ενω τον εχουμε μονο 1 χρονο δε μπορουμε να φανταστουμε τη ζωη μας χωρις αυτον.Πηγαμε 5 μερες ταξιδι στο εξωτερικο+περναμε τηλ +ρωτουσαμε μονο γι αυτον,ειχαν παρεξηγηθει οι συγγενεις μας...Θελω να πω οτι καθε γατα την αγαπαμε ξεχωριστα οπως καθε γονιος αν εχει 2-3-4 παιδια τα αγαπαει ολα,για καθε γατα θα περναμε τα ιδια οταν χανεται αλλα αποφασισα πλεον οτι θα παιρνω +αλλα ζωακια κι ας ειναι να ξαναπερασω τα ιδια,γιατι ολα αυτα που ζεις αξιζουν περισσοτερο απο τον πονο...
ΚΑΙ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΤΗ ΛΕΞΗ ΨΩΦΙΣΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΖΩΑΚΙ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ!!!ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΖΩΑ ΝΑ ΨΩΦΑΝΕ.Λες και εμεις ειμαστε καλυτεροι...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[PATSOUKAKI]

Δυστηχώς είχα πολλές απώλιες γατιών αλλά,ξέρετε το καλήτερο είναι
να το ξεπεράσουμε.Δεν είναι ανάγκη να σπαράξουμε στο κλάμα.Αυτοί που
χάσαμε ήξεραν πόσο τους αγαπάμε.Αν είναι βέβαια να το βγάλουμε από
μέσα μας ελεύθερα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.