Αντιμετωπίζοντας την απώλεια...

[moukelis]

Ειναι πολυ αδικο,και ποτε δε θα βρεις απαντηση στο γιατι που σε βασανιζει...Καταλαβαινω,θα σε βοηθουσε να αποδεχτεις το τι εχει συμβει,και να τη θρηνησεις οπως της αξιζει.Οχι,δεν εχω παρει αλλο γατακι,αν και ειναι κατι που πρεπει να γινει αν αποφασισω να συνεχισω με το εκτροφειο.Πιστευω ομως οτι θα το καταλαβω οταν βρεθει το καταλληλο μωρακι,και δε θα ειναι "αντικατασταση" του ΥοΥο μου,αλλα μια νεα ψυχουλα στη ζωη μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ninika1988]

Αυτο το καταραμενο γιατι ειναι που νομιζω οτι θα με τρελανει!Καποια στιγμη οταν νιωσω οτι μπορω ισως παρω κ εγω ενα που θα με χρειαζεται...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[moukelis]

Την προηγουμενη φορα που εχασα γατακι μου,καταλαβα πραγματικη διαφορα οταν μπηκε ο Σειριος μου στη ζωη μου.Με βοηθησε απιστευτα πολυ να ξεχαστω,να δωσω την αγαπη που δεν προλαβα σε ενα νεο μωρο,και να δεχτω το γεγονος οτι πρεπει να προχωρησω.Δεν ξερω αν λειτουργει σε ολους το ιδιο,αλλα ελπιζω συντομα να αρχισει να μαλακωνει ο πονος και για σενα και για μενα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ninika1988]

Το ελπιζω...........

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[endorama]

Κορίτσια...λυπάμαι αφάνταστα....δεν έχω λόγια.....
Θα επαναλάβω τα λόγια που είπε μια φίλη σ εμένα όταν έχασα τη γατούλα μου
"κλαις που την έχασες και είναι φυσικό αλλά τουλάχιστον ξέρεις πως το πλασματάκι σου πήρε χάδια, αγάπη και στοργή όσο έζησε"
Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως κάποτε ίσως νιώσετε έτοιμες να υιοθετήσετε ακόμα μια τριχωτή μπαλίτσα
Δε θα είναι ίδια μ'αυτή που χάσατε. Κανένα γατί, κανένα παιδί δεν είναι ίδιο με το άλλο. Αλλά θα σας προσφέρει απλόχερα αγάπη, χαδια, παιχνίδια και απειρα χουρχουρίσματα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ninika1988]

Σ'ευχαριστω.......

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[irene..!]

Γεια χαρα!!θα ηθελα να ρωτησω κατι και οποιος ξερει ας μου πει..εχασα δυστυχως τον γατουλη μου απο ενα ατυχημα πριν 3 μερες, ηταν μικρουλης ενος χρονων περιπου και η απωλεια του με εχει τσακισει πραγματικα. ειχα δυο αυτον και την αδερφουλα του τα οποια ζουσαν μαζι μεσα στο σπιτι και δεν εκανε το ενα χωρις το αλλο, τωρα που εφυγε ο γατουλης η αδερφουλα του το εχει καταλαβει? γιατι δεν εχω δει καμια αλλαγη συμπεριφορας απλα νομιζω οτι περιμενει να γυρισει καποια στιγμη πισω ο αδερφος της. οποιος γνωριζει πραγματα για την ψυχολογια της γατας ας μου πει μια αποψη. ευχαριστω!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[youla]

Τα περισσότερα ζωάκια συμπεριλαμβανουμένης και της γάτας δεν έχουν συναίσθηση του θανάτου, επομένως η γατούλα σου δεν ξέρει ότι ο αδελφός της πέθανε. Ομως, αλλάζει η καθημερινότητά της και νιώθει μοναξιά. Μέχρι να συνηθίοσει τη νέα της ζωούλα χωρίς τον αδελφό της πιθανόν να έχει στρες ή μπορεί να μελαγχολήσει και για λίγες ημέρες.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ρενακι 13]

συμφωνω με τη γιουλα μεχρι ενα σημειο,οτι το ζωακι δεν εχει την ΙΔΙΑ συναισθηση του θανατου με τον ανθρωπο,δεν αντιλαμβανεται δλδ το θανατο οπως εμεις,σαν κατι ανεπανορθωτο,κατι απαραιτητα κακο,ομως το αντιλαμβανεται κι εντονα,αλλα εντελως διαφορετικα απο μας.
το γατι ξερει οτι ο θανατος ειναι απλα ενα σταδιο εξελιξης,ομως δε παυει να στεναχωριεται με την απωλεια ισως και να μην τρωει για λιγες μερες,αναλογα τη γατα και το χαρακτηρα της.
οταν τα δικα μου εχασαν τον αδελφο τους,δεν εφαγαν εκεινη τη μερα,τον εψαχναν και λεω πλεον περασε καιρος(ο μικρουλης πεθανε τον αυγουστο το 2011)κι ενα απ τα παιχνιδακια του,το ειχα ξεχασμενο σ ενα ντουλαπι,τις προαλλες το βρηκα το παιχνιδακι και μαζευτηκαν ολα σε πληροφορω,και το μυριζαν και του εκαναν και πατουσακια.ολοκληροι γατοι πια,αλλα δεν τον εχουν ξεχασει.χωρια που αλλαξε ο χαρακτηρας τους μετα το θανατο του αδελφου.ο ριρης ο μονος πλεον αρσενικος που εχω απο τρελοκομειο που ηταν εγινε ζαχαρενιος μεσα σε μια μερα.
ευχομαι σε σενα πιο πολυ ομως συλληπητηρια,γιατι οι ανθρωποι ειναι αυτοι που πονανε περισσοτερο μ εναν θανατο,γιατι εχουμε εκπαιδευτει ετσι ωστε να τον φοβομαστε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[karmaxarma]

Γεια σας κι απο μενα τα τελευταια 3 χρονια της ζωης μου ηταν πολυ δυσκολα με μπολικες και σοβαρες αναποδιες αποφασησαμε απο κοινου στο σπιτι να παρουμε ενα γατο .....οταν τον πηρα σπιτι ηταν μικροκαμωμενος ασχημουλης και με τεραστια αυτια οι δικοι μου τον ελεγαν γκρεμλις....δεθηκα τοσο πολυ που δεν περιγραφεται κοιμομασταν μαζι τρωγαμε απο το ιδιο πιατο ποτε μα ποτε δεν τον βασανισα δεν τον πειραξε κανεις μασ για την ακριβεια μονο χαδια φιλια και ηταν μελος της οικογενειας μας μεχρι που τον φωναζαμε με το ονομα του και το επιθετο μας εγινε τεραστιος γατος 8,5 κιλων εμενα νυστικη για να του εχω ολα τα καλα κονσερβες κροκετες εμβολια κι ολα τα σχετικα αλλα μου το ανταπεδιδε καθε μερα ακουγε το αυτοκινητο μου κι ετρεχε σπιτι εμαθε να δινει το ποδαρακι του με κροκετες επιβραβευσης εκλεινε ματιες ηταν αξιος κυνηγος αλλα το μεγαλυτερο ηταν ο καλυτερος μου φιλος 24/04/12 τον χτυπησαν και τον εγκατελειψαν μπροστα απο τη πορτα του σπιτιου μου ο πονος δεν ειναι αβασταχτοσ ειναι κατι χειροτερο καθε μερα κλαιω δε κοιμαμαι δε τρωω ηταν η παρεα μου ο φιλος μου ο μοναδικος που με αγαπουσε για αυτο που ημουν δεν ενιωσα ποτε απορριψη φυσικα τον θαψαμε δεν τον πεταξαμε καθε μερα παω στη μερια που τον εχω και βαζω λουλουδακια μου λειπει απιστευτα ευχομαι οσοι εχουν ζωακια να μην περασουν αυτο το μαρτυριο κανενας καποια στιγμη ελπιζω να μπορεσω να το ξεπερασω οχι να ξεχασω ομως ....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Γεια σας κι απο μενα τα τελευταια 3 χρονια της ζωης μου ηταν πολυ δυσκολα με μπολικες και σοβαρες αναποδιες αποφασησαμε απο κοινου στο σπιτι να παρουμε ενα γατο .....οταν τον πηρα σπιτι ηταν μικροκαμωμενος ασχημουλης και με τεραστια αυτια οι δικοι μου τον ελεγαν γκρεμλις....δεθηκα τοσο πολυ που δεν περιγραφεται κοιμομασταν μαζι τρωγαμε απο το ιδιο πιατο ποτε μα ποτε δεν τον βασανισα δεν τον πειραξε κανεις μασ για την ακριβεια μονο χαδια φιλια και ηταν μελος της οικογενειας μας μεχρι που τον φωναζαμε με το ονομα του και το επιθετο μας εγινε τεραστιος γατος 8,5 κιλων εμενα νυστικη για να του εχω ολα τα καλα κονσερβες κροκετες εμβολια κι ολα τα σχετικα αλλα μου το ανταπεδιδε καθε μερα ακουγε το αυτοκινητο μου κι ετρεχε σπιτι εμαθε να δινει το ποδαρακι του με κροκετες επιβραβευσης εκλεινε ματιες ηταν αξιος κυνηγος αλλα το μεγαλυτερο ηταν ο καλυτερος μου φιλος 24/04/12 τον χτυπησαν και τον εγκατελειψαν μπροστα απο τη πορτα του σπιτιου μου ο πονος δεν ειναι αβασταχτοσ ειναι κατι χειροτερο καθε μερα κλαιω δε κοιμαμαι δε τρωω ηταν η παρεα μου ο φιλος μου ο μοναδικος που με αγαπουσε για αυτο που ημουν δεν ενιωσα ποτε απορριψη φυσικα τον θαψαμε δεν τον πεταξαμε καθε μερα παω στη μερια που τον εχω και βαζω λουλουδακια μου λειπει απιστευτα ευχομαι οσοι εχουν ζωακια να μην περασουν αυτο το μαρτυριο κανενας καποια στιγμη ελπιζω να μπορεσω να το ξεπερασω οχι να ξεχασω ομως ....

Καταλαβαινω απολυτα πως νιωθεις.. Ποσο κριμα για το ζωακι και για σενα.
Κουραγιο καλη μου φιλη..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Imadlak]

Οσος καιρος και να περασει η απωλεια μιας γατας ποναει πολυ...δεν ξεχνιεται,αλλα σου μενουν και οι ευχαριστες στιγμες...
Μπορει να εχουν περασει απο τα χερια μου απειρες γατες,αλλα καθεμια ειναι ξεχωριστη και οσο και να προσπαθησω να τις αντικαταστησω δεν γινεται...απλα σκεφτεσαι οτι υπαρχουν πολλα αδεσποτα γατακια που χρειαζονται την αγαπη και την φροντιδα σου και συνεχιζεις!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.