Γάτες και τέχνες

[aba]

Οι Ιερές Γάτες της Αρχαίας Αιγύπτου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aba]

Εκείνο το γατοκαίρι

Λούης + Λάρα Χτενέλη

Τα πρόσωπα του έργου:
Λάρα, Λαμπραντόρ ετών 10. Μοναχοκόρη, ξανθιά, κουκλάρα, έξυπνη, ευαίσθητη, λίγο λαίμαργη, κατά καιρούς λίγο ζουμερή…, μεγαλωμένη στα κόκαλα. Μικρή, στα δύο της χρόνια, βρήκε στα σκουπίδια πεταμένα τρία νεογέννητα γατάκια σε μια χαρτοσακούλα. Τα μάζεψε με τη μαμά της και τα μεγάλωσαν μέχρι που τα έδωσαν για υιοθεσία.

Λούης: Γατούλης, ενός χρόνου περίπου. Πολυλογάς, πολυφαγάς, πολύχαδιας, ξανθός με πράσινα μάτια. Γεννήθηκε στην Άνδρο και ήρθε στην Αθήνα μετά από κλωτσιά που έφαγε από αναίσθητο άνθρωπο και παρέλυσαν τα πίσω πόδια του. Σύμφωνα με τη Λάρα, επίτηδες έκανε τον παράλυτο για να έρθει στο ΓΑΤ Αθήνας και μετά στο σπίτι μας. Τώρα είναι μια χαρά. Δεν τον προλαβαίνουμε.

Η μαμά: Καθαρίζει, βουρτσίζει, βάζει σκούπα, μας βγάζει βόλτα, μας ταΐζει και μας χαϊδεύει όλη μέρα.
Λάρα: «Τον είδαμε πρώτη φορά τον Αύγουστο που πήγαμε στης θείας Ντόρας στην Άνδρο. Με το που φτάσαμε, η θεία Λένα, το Καγιέν (το σκυλί της θείας μου, τρελό για δέσιμο) η μαμά μου κι εγώ, εξαφανίστηκαν όλα τα γατιά του σπιτιού. Τα κυνήγαγε το Καγιέν με κάθε ευκαιρία αλλά αυτό δεν το είπαμε ποτέ στη θεία Ντόρα. Μόνο ένα έμεινε στο σπίτι. Ένα ξανθό, που όλο ζητούσε φαγητό και κάθε φορά που του μιλούσαμε γύρναγε ανάποδα και τριβόταν – ο Λούης. Εμένα τα γατιά δεν με ενοχλούν. Τουναντίον. Τα συμπαθώ πολύ γιατί το φαγητό τους μυρίζει καλύτερα από το δικό μου – όλα τα φαγητά μυρίζουν καλύτερα από το δικό μου, ειδικά μόλις έχω φάει το δικό μου. Έτσι, καθόμουν κάτω από το πεζούλι που έτρωγε ο Λούης και μου έτρεχαν τα σάλια και αυτός γυρνούσε ανάποδα μόλις τελείωνε το φαγητό του και μου έκανε τσαλίμια. Συνεννόηση καμία και έτσι περνούσε ο Αύγουστος, και γνωριζόμασταν με τον Λούη. Αυτός τ΄ ανάσκελα και εμένα να μου τρέχουν τα σάλια».

Λούης: «Δεν θυμάμαι πότε την έφαγα την κλωτσιά. Η αλήθεια είναι ότι πολύ τους αγαπάω τους ανθρώπους και μ’ αρέσει να μπλέκομαι στα πόδια τους. Μ΄ αρέσουν τα χάδια και δεν μπορώ να αντισταθώ. Μπορεί να έριξα και κανένα αγροίκο κάτω, κατά λάθος, και να θύμωσε πολύ. Με χτύπησαν πολύ και δεν μπορούσα να κουνήσω τα πίσω πόδια μου. Με πήρε η θεία Ντόρα και με έφερε στην Αθήνα. Με πήγαν στο ΓΑΤ, στην Κηφισιά, ξέρετε, εκεί που πάνε όλα τα σπασμένα, μου έδωσαν φάρμακα, και αρχές Νοεμβρίου έκανα την πρώτη μου εμφάνιση στην πρωτεύουσα στη γιορτή των Τριών Γατιαρχών. Καλά! Πάθανε όλοι την πλάκα τους από τα τσαλίμια και τις γλύκες και τα χάδια που τους έκανα ο ανάπηρος. Αλλά, μια, η μαμά μου σήμερα, με αναγνώρισε, με θυμήθηκε από την Άνδρο. Έτσι, στη γιορτή της με έβαλαν σε ένα κουτί, φέρανε και το κρεβάτι μου και με πήγαν δώρο στη μαμά μου. Την τωρινή και παντοτινή!»

Λάρα: «Γιόρταζε η μαμά μου τη μέρα εκείνη. Α! χτυπούσαν τα κουδούνια, ερχόταν φίλοι, με χάϊδευαν όλοι, ξεχνούσαν τα φυστίκια πάνω στο τραπέζι, τα έτρωγα εγώ, έπεφτε κάτω κανένα μπισκότο, τρέλα περνούσαμε. Και ανοίγει η πόρτα και μπαίνει το κουτί. Το μυρίζω. Με μυρίζει κι αυτό. Το ανοίγουμε και βγαίνει το ξανθόμαλλο τέρας. Με το που με βλέπει, εξαφανίζεται κάτω από τον καναπέ. Το βράδυ έμεινε εκεί. Την επόμενη βγήκε, έφαγε και μπαινόβγαινε και έκανε το τρομαγμένο. Η μαμά μου το είχε συνέχεια αγκαλιά. Από τα νεύρα μου έφαγα μισό κιλό γραβιέρα που την ξέχασε σε σημείο που την έφτανα. Περάσαμε μια βδομάδα να κάνει «χου» το καινούργιο σε ότι έβλεπε μπροστά του. Στις πλαστικές σακούλες, στην ηλεκτρική σκούπα, στο καπάκι του τάπερ που έπεφτε, στο ντουλάπι που άνοιγε, στο καζανάκι που έτρεχε, στο ραδιόφωνο που έπαιζε και φυσικά σε μένα κάθε φορά που περνούσα δίπλα του ή που κουνιόμουν στο άλλο δωμάτιο».

Λούης: «Ήμουν πολύ ευτυχισμένος. Είχα επιτέλους οικογένεια. Έχω μαμά και αδελφή που είναι και Λαμπραντορίνα, και γκομενάκι δίπλα, του θείου Δημήτρη τη γάτα, τη Βανίλια. Καραγατόνα! Άσπρη, φουντωτή με πολύ ωραίες κονσέρβες. Μόλις ανοίξει η πόρτα μας τρέχω καρφί πάνω της. Την προσπερνώ και καρφώνομαι στην κονσέρβα της. Άλαλο το έχω αφήσει το γκομενάκι. Πολύ ωραία περνάμε. Μετά νιαουρίζω να με γυρίσουν στο σπίτι μου. Εκεί με περιμένει η αδελφή μου με την ουρά της μαζί .Το καλύτερο παιχνίδι του σπιτιού μας. Την κουνάει και εγώ κρύβομαι και την πιάνω (σας έχω και βίντεο να με δείτε, χε, χε, χε!). Ώρες με παίζει η αδελφή μου! Όταν φάω καμία ουράστροφη, δυνατή πολύ, πάω κάτω από τον καναπέ να ξετρομάξω. Και μετά ξαναρχίζουμε».

Λάρα: «Υπάρχουν πράγματα που μου τη δίνουν άσχημα. Τον παίρνει αγκαλιά και τον πηγαίνει όπου θέλει. Τον πετάει στον αέρα και τον ξαναπιάνει. Καμιά φορά κοιμάται πάνω της και τον ακούω που της γουργουρίζει για ώρες. Δεν είναι τυχαίο που τα μεγαλύτερα παιδιά γινόμαστε κομπλεξικά, το λένε και οι ψυχίατροι. Θα μου πείτε αυτός είναι ένα κιλό και εγώ 35. Θα μου πείτε μετά “μα καλά εσένα δεν σε τρελαίνει στα χάδια, δεν βγάζει βόλτα κάθε μέρα, δεν παίζεται μπάλα μαζί και αυτός κάθεται μόνος στο σπίτι και κυνηγάει μύγες;”. Σωστό. Αλλά και πάλι καμιά φορά μου τη δίνει. Παρόλα αυτά τον αγαπώ τον Λούη μας. Είναι αστείος και καλός. Έρχεται και κοιμάται πάνω μου καμιά φορά και μου γουργουρίζει και πάντα αφήνει δυο τρεις από τις κροκέτες του για μένα. Και εγώ τον αφήνω να παίζει με την ουρά μου και τα παιχνίδια μου. Ο θείος Δημήτρης του έφερε ένα παιχνίδι για δικό του με μικρές υφασμάτινες μπαλίτσες γύρω γύρω, ειδικό παιχνίδι για γάτες, αλλά μια μέρα μου την έδωσε και τις έφαγα όλες. Θα του πάρουμε άλλο είπε η μαμά τα Γατούγεννα (δείτε τη φωτό από τα Γατούγεννα που πέρασαν. Η μαμά μας έλεγε παραμύθια). Τώρα δεν έχει ανάγκη από παιχνίδια γιατί ξαναβγήκαν οι μύγες».

Λούης: «Σκάω από το κακό μου όταν φεύγουν για βόλτα. Μια μέρα έβαλα μια τρεχάλα και με πρόλαβαν δύο ορόφους παρακάτω. Όμως, είμαι ευτυχισμένος γιατί έχω οικογένεια. Η αδελφή μου είναι γλυκιά και καλή και γενναιόδωρη. Το καταλαβαίνω ότι το παρακάνω καμιά φορά με τις απαιτήσεις μου αλλά αυτή είναι υπομονετική μαζί μου. Είναι μεγάλη και σοφή. Μ΄ αρέσει να κοιμάμαι δίπλα της και να ακουμπάω πάνω της, να την κοιτάω στα μάτια και όταν με κοιτάει κι αυτή γουργουρίζω σαν τρελός. Μα πιο πολύ απ όλα μ΄ αρέσει η ουρά της και όταν βλέπουμε ταινίες και οι τρεις μαζί αγκαλιά. Επίσης, θέλω να πω ότι αν δεν ήμουν εγώ να φωνάζω για φαγητό όλη μέρα θα τρώγαμε μόνο δυο φορές τη μέρα όπως όλοι. Ενώ τώρα τρώμε τρεις! Νομίζω ότι μας κλέβουν στην ποσότητα αλλά είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Και κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω τις νονές μου, Ντόρα και Μισέλ που με φέρανε εδώ και να αφιερώσω το Όσκαρ στους γονείς μου και στον αγροίκο που με κλώτσησε».

Τη μετάφραση από τη σκυλογλώσσα και τη γατογλώσσα την έκανε η μαμά τους, και φίλη της στήλης, Κατερίνα Χτενέλη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aba]

Οι γάτες με ψυχοπονούν

Οι γάτες στέκουν γύρω και κοιτούν.
Κι όταν ακούν τις πόρτες, τα παράθυρα που κλείνουν
με περιμένουν έξω να μου πουν:
“Έρχεσαι, φεύγεις, είν' αβάσταχτο.
Μα εμείς το αντέχουμε γιατί
το 'χουμε καταλάβει
πως κι όταν λείπεις μακριά
μας σκέφτεσαι μ' αγάπη.
Τρίφτηκε το παλτό σου και του λείπουνε κουμπιά.
Αυτού στις πόλεις που γυρνάς κανείς δεν σε φροντίζει;
Μείνε μαζί μας, δεν μας νοιάζει το φαΐ. Μείνε μαζί μας.
Εδώ οι αράχνες με την γκρίζα τους κλωστή
θα σου μαντάρουν τα φθαρμένα σου σκουτιά. Και κοίταξε, αν έχεις
λίγη μονάχα υπομονή, πυγολαμπίδες θα 'ρθουν
την άνοιξη με νήματα φωτός να τα μπαλώσουν.
Και για κουμπιά μη νοιάζεσαι, υπάρχουν βελανίδια,
κουκούτσια, δόντια δράκοντα και όστρακα και άστρα.

Μείνε μαζί μας μόνο εσύ μας σέβεσαι ως ανθρώπους
παμπάλαιους. Και μόνο εσύ
προσέχεις κάθε στάση
που παίρνουμε: Του λιονταριού, πύλες όταν φυλάσσει.
Της σφίγγας της Αιγύπτιας, της σφίγγας των Ναξίων,
της σφίγγας που στα τρίστρατα στεκότανε της Θήβας
ή και την άλλη στάση μας, αυτή των μακαρίων
όταν παρέα βρίσκονται με άδολους ανθρώπους.
Τη στάση την ανάσκελη[FONT=Liberation Serif, serif]·[/FONT][FONT=Liberation Serif, serif] τη στάση της καμπούρας[/FONT]
[FONT=Liberation Serif, serif]του τόξου με τις τρίχες μας που ανατσατσαρώνουν[/FONT]
[FONT=Liberation Serif, serif]όταν από τον φόβο μας γυρνάμε στη φοβέρα[/FONT][FONT=Liberation Serif, serif]·[/FONT]
[FONT=Liberation Serif, serif]τη στάση που το πόδι μας αθώα σηκωμένο[/FONT]
[FONT=Liberation Serif, serif]γίνεται ανάκουστη αστραπή στης όχεντρας την κάρα.[/FONT]
[FONT=Liberation Serif, serif]Μείνε μαζί μας. Μόνο εσύ[/FONT]
[FONT=Liberation Serif, serif]ακούς τα αινίγματά μας...

[/FONT] [FONT=Liberation Serif, serif]Κι έχεις μια θλίψη απέραντη όταν πουλάκια τρώμε”.[/FONT]


[FONT=Liberation Serif, serif]Γιάννης Υφαντής
[/FONT]

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Aleksa]

Υπέροχο Φωτεινή μου...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kathy85]

Τελειο....με αγγιξε...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[goldmoon]

Υπεροχο...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aba]

Δεν είναι ρε κορίτσια; Κι εμένα μου έκανε εξαιρετική εντύπωση...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Aleksa]

Άλλη μια πρόταση...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ειρήνη1234]

Δεν είναι ρε κορίτσια; Κι εμένα μου έκανε εξαιρετική εντύπωση...

Είναι.
Όλοι όσοι αγαπάμε βαθιά τις γάτες ευχόμαστε να σκέφτονται στ'αλήθεια κάπως έτσι για΄μας νομίζω...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Claire Rentfield]

Εμενα κι αν με αγγιξε...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aba]

Τα Γατιά

Χάιντε-χα δυο παλιογατιά

χάιντε-χα πάνε για καβγά​

Χάιντε-χα μ' αγριοκοιτάνε

χάιντε-χα κι όλο με φυσάνε

​

Ψουτ τους κάνω και σταματούν

την ουρά τους μόνο κουνούν​

Φουφ τους κάνω και φουφουλιάζω

Βγάζω νύχι και καμπουριάζω

​

Χάιντε-χα και σας έφαγα

χάιντε-χα ενιαούρισα​

Χάιντε-χα το τοιχίο πηδάμε

χάιντε-χα και τρεχοκοπάμε

​

Τα στριμώχνω σε μια γωνιά

μου πατάνε μια δαγκωνιά​

Τη μικρή την ξεμοναχιάζω

μες στα δυο μου πόδια τη βάζω

​

Χάιντε-χα τι γλυκιά βραδιά

χάιντε-χα πουν’ εδώ ψηλά​

Χάιντε - χα βγήκε το φεγγάρι

χάιντε - χα κι έχουμε Γενάρη.

​

Οδυσσέας Ελύτης, Τα ρω του έρωτα, Ανορθογραφίες


​

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aba]

Θέλω απόψε, τραγούδια φευγάτα
στα κεραμίδια ν' ανέβω σα γάτα,
να 'χω τριγύρω βουνά από γόπες
και το μυαλό μου, σ' ανάποδες βόλτες.

Σβήνω τ' αστέρια και σε ξεχνάω
παίρνω τη νύχτα και τη φοράω
φωτιά να βάλω στα περασμένα,
να τραγουδήσω μονάχα για μένα.

Να πάει δύο και να 'μαι κομμάτια
να μη θυμάμαι τα δυο σου τα μάτια.
Να πάει τρεις και να είμαι στη στέγη
σαν τσιμινιέρα, σε πλοίο που φεύγει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aba]

Ο Μπουκόφσκι και οι γάτες

"Όσες πιο πολλές γάτες έχεις, τόσο περισσότερο θα ζήσεις": Μία καινούρια συλλογή αδημοσίευτων γραπτών του Τσαρλς Μπουκόφσκι, αφιερωμένη στην αγάπη του για τις γάτες

Τρεις νέες θεματικές συλλογές με αδημοσίευτα έως τώρα έργα του Τσαρλς Μπουκόφσκι πρόκειται να κυκλοφορήσουν κατά την διάρκεια των επόμενων μηνών, αποκαλύπτοντας μία άλλη, περισσότερο τρυφερή, πλευρά του κυνικού συγγραφέα και ποιητή, που "δόξασε" το περιθώριο όσο λίγοι.

On Cats
"Στην επόμενή μου ζωή θα ήθελα να είμαι γάτα" είχε γράψει ο Μπουκόφσκι.
"Να κοιμάμαι είκοσι ώρες τη μέρα και να περιμένω να με ταΐζουν. Να κάθομαι όλη μέρα και να γλείφω τον κώλο μου".

Mία συλλογή αδημοσίευτων μέχρι σήμερα γραπτών του μεγάλου αμερικανού συγγραφέα έρχεται να τον εντάξει στο "πάνθεον" των συγγραφέων όπως ο Καπότε, ο Χέμινγουεϊ, ο Καμί, ο T.Σ. Έλιοτ και πολλοί άλλοι που λάτρεψαν τις γάτες, και έγραψαν γι' αυτές.

Η αγάπη του Μπουκόφσκι για αυτά τα υπέροχα κατοικία δεν είναι κάτι άγνωστο, και έχει αποτυπωθεί σε ποιήματα όπως το "My cats" και το "The history of one tough motherfucker".
Τώρα, οι εκδόσεις Canongate συγκέντρωσαν για πρώτη φορά όλα τα γραπτά του Μπουκόφσκι για τις γάτες, γνωστά και αδημοσίευτα, σε μία μεγάλη συλλογή με τον τίτλο "On Cats" που πρόκειται να κυκλοφορήσει τον προσεχή Οκτώβριο.

"Τον έχουμε συνδέσει με έναν επικίνδυνο ροκ τρόπο ζωής", λέει ο διευθυντής των εκδόσεων, Francis Bickmore.
"Αλλά η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μία ιδιαίτερη ευγένεια στο γράψιμο του Μπουκόφσκι, και μία διάχυτη τρυφερότητα και σεβασμός για τα κατοικίδια την οποία θα καταδείξουμε σε αυτή τη συλλογή".

"Είναι καλό το να έχεις γύρω σου γάτες" έγραφε ο Μπουκόφσκι, που έφυγε από τη ζωή το 1994 σε ηλικία 73 ετών αφήνοντας πίσω του έξι μυθιστορήματα, περισσότερες από πενήντα ποιητικές συλλογές , και εκατοντάδες επιστολές και διηγήματα.

"Εάν αισθάνεστε άσχημα, απλώς παρατηρήστε τις γάτες. Θα αισθανθείτε αμέσως καλύτερα κι αυτό γιατί οι γάτες γνωρίζουν ότι η ζωή είναι αυτή που είναι, και δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό.
Απλώς γνωρίζουν.
Στην πραγματικότητα είναι σωτήριες. Όσες πιο πολλές γάτες έχετε τόσο περισσότερο θα ζήσετε. Κάποια μέρα αυτό το "μυστικό" θα ανακαλυφθεί και όλοι θα έχουν χιλιάδες γάτες και θα ζουν για πάντα", έχει γράψει.

Σύμφωνα με τον Howard Sounes, συγγραφέα του "Charles Bukowski: Locked in the Arms of a Crazy Life", οι γάτες άρχισαν να συγκινούν τον Μπουκόφσκι σε μεγάλη ηλικία.

"Όταν πια είχε βγάλει κάποια χρήματα ζούσε με τη γυναίκα του Linda Lee μια ήρεμη ζωή στα προάστια, παρέα με πολλές γάτες. Είχε γίνει πολύ συναισθηματικός μαζί τους", λέει ο συγγραφέας στον Independent.

Γράφει στο ποίημα του, "My Cats":
"Δεν παραπονιούνται ποτέ/ δεν ανησυχούν ποτέ/ περπατούν με μίαν απίστευτη υπερηφάνεια/ κοιμούνται με μιαν άμεση απλότητα/ κάτι που οι άνθρωποι απλά δεν μπορούν να κατανοήσουν. Όταν αισθάνομαι άσχημα αρκεί να τις παρατηρήσω για λίγο, και το κουράγιο μου επιστρέφει."

Στο "The history of one tough motherfucker" έμπνευση του συγγραφέα ήταν μια γάτα παρατημένη και κακοποιημένη, η οποία επέζησε αφού την είχε χτυπήσει αυτοκίνητο.
Το πείσμα του ζώου να παλέψει για να μείνει στην ζωή συγκίνησε και ενέπνευσε τον συγγραφέα, που τελικά την υιοθέτησε.

"Όταν με ρωτούν οι δημοσιογράφοι για την ζωή και την λογοτεχνία σηκώνω ψηλά την χτυπημένη και αλλήθωρη Celine και τους τη δείχνω", είχε πει κάποτε, "Αλλά δεν καταλαβαίνουν. Λένε κάτι του στυλ, «εννοείτε ότι εμπνέεστε από αυτή τη γάτα;». Όχι τους λέω, εμπνέομαι από αυτό που συνέβη, από πράγματα σαν κι αυτό. Από όλο αυτό, και τους την δείχνω".

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.