Ως επί το πλείστον από τα χρώματα και τις ιδιότητες τους… το κανελί, η καστανούλα, οι φαγανούλες (μάνα και γιος, ντιπ ίδιοι, δεν τους ξεχωρίζω με τίποτα), ο μαυρούλης, ο βενετούλης (είναι η συμπάθεια της νύφης μου και του δώσαμε το όνομά της), το ασπρόμαυρο, ο ζορούλης (μέχρι το στόμα μαύρος, τσαχπίνης και γλύκας), η παρλαπίπα (δεν βάζει γλώσσα μέσα) και ο πισσούλης (είναι η πατιτούρα του αγαπημένου γάτου της μαμάς μου που είχε στα νιάτα της).
Υπήρχε και ένα θηλυκό, το φωνάζαμε γιουσουφάκι για ευνόητους λόγους… έπεσε μια φορά από τον 6ο κάτω στο τσιμέντο και την γλίτωσε με μερικά σπασμένα δόντια και ένα πόδι… κουφάθηκε ο γιατρός που το είδε… επιβεβαίωνε το «επτάψυχες» που είχε ακουστά… δεν της έδωσε απολύτως καμία θεραπεία, ούτε το πόδαράκι της έβαλε στο γύψο… πολύ σύντομα έγινε καλά το πόδι της και έτρωγε κανονικά όπως και τα άλλα…
αλλά δεν σταμάτησε τα ακροβατικά …
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.