Γατοϊστορία

[CuteKitty]

Καλώς ορίζω τα πολλά καινούρια μας μέλη!

Στο θέμα τώρα! Γράφω μια "γατοιστορία" σ' ένα πρόγραμμα (γνωστό, το WinWord" ή αλλιώς Microsoft Office Word"). Θα ήθελα λοιπόν αν δεν σας κάνει κόπο να μου δώσετε οτηδήποτε φωτογραφίες της γάτας έχετε ανεβασμένες, όταν κοιμούνται, όταν τρώνε, όταν τρέχουν οτηδήποτε! Και μπορώ να ανεβάζω και την ιστορία για να τη βλέπετε εάν θέλετε!

Ευχαριστώ προκαταβολικά!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Sara]

Ουουουου τι μας ετοιμάζεις Δημητράκι;;; Τώρα αν μπορέσω θα ανεβάσω τις δικές μου!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νίκος Π.]

ΛΟΛ

Για να δούμε τι θα φτιάξεις

https://www.mypetz.gr/threads/Αστείες-φωτογραφίες-των-γατιών-μου.224090/

Για τις δικές μου pics, δες στο παραπάνω thread

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[CuteKitty]

Έτοιμο το πρώτο..!

Παιδιά, θα σας βάλω όλους σιγά-σιγά μην με παρεξηγήσετε, η ιστοριούλα δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, έχω αρχίσει με το Σείριο (το γάτο της moukelis, της Δώρας που με έχει ξετρελάνει τι να κάνω.. ) μπήκα σε album από πολλά γνωστά μέλη του forum (ιβάνα, πουπουλίνα, moukelis, inferno, και άλλα πολλά, πήρα πολλές φωτογραφίες και αυτή είναι μόνο η αρχή. Αχ έχω κάνει κάτι λάθος σας παρακαλώ συγχωρέστεμε...

[FONT=&quot]Μια φορά κι έναν καιρό...[/FONT]​

Είμαι μόνος... Νιωθω ένα πόνο στο δεξί μου πόδι.. Δε μπορώ να το κουνήσω. Προσπαθώ να σηκωθώ. Αδύνατον! Τα πόδια με πονάν πάρα πολύ. Πρέπει όμως! Ξαναπροσπαθώ. Αυτή τη φορά τα καταφέρνω. Ανοίγω τα μάτια μου και κοιτάω γύρω μου. Μα, πού είμαι....; Ξαφνικά νιώθω ένα χτύπημα στην πλάτη και μετά.. τίποτα.

​

Είμαι γατάκι. Είμαι ένα νεογέννητο άσπρο γατάκι. Είμαι ανήμπορο και δεν έχω ανοίξει καν τα μάτια μου. Ο αδερφός μου δεν είναι πια μαζί μου. Είχε τραύμα στο πόδι και δε μπόρεσε να επιβιώσει... Μα, πού είμαι...; Κάτι μʼ έπιασε! Είναι απαλό και μυρίζει ασφάλεια. Άραγε είναι και φυλικό..; Με χαϊδεύει. Ναι, με χαϊδεύει! Αχ, τι ευτυχία! Νιώθω.. Νιώθω πως θα τα καταφέρω! Ναι! Θα τα καταφέρω! Είμαι σίγουρος! Κάτι με ζεσταίνει. Με χαϊδεύει, και με ζεσταίνει. Είναι απαλό. Πολύ απαλό. Τι να είναι άραγε; Δεν ξέρω, και δε νομίζω να μάθω. Συνέχεια σκέφτομαι τι θα απογίνω. Θα καταλείξω στα σκουπίδια, ή θα τα καταφέρω να επιζήσω; Αναρωτιέμαι.. Αναρωτιέμαι..... Ξύπνησα! Έριξα ένα τεράστιο ύπνο... Τα μάτια μου ακόμα είναι κλειστά. Δε μπορώ να δω. Κάτι όμως με πιάνει. Με σήκωσε στον αέρα! «Νιάου! Νιάου!» άρχισα να νιαουρίζω ανήσυχος. «Μη φοβάσαι μικρούλι» ακούστηκε μια φωνή. Στʼ αυτιά μου ακουγόταν σαν μια μελοδία που προσπαθούσε να μου πει κάτι. Τι άραγε;

​

Έι! Αυτό μυρίζει σαν γάλα! Ναι! Γάλα είναι! Κάνω αδέξιες κινήσεις και προσπαθώ να βρω τη θυλή για να πιω. Κάτι με πρώχνει προς ένα σημείο. «Εδώ! Εδώ μικρούλι!». Τι ήταν αυτό; Κάτι πιάνω. Δε μοιάζει με θυλή στα πατουσάκια μου. Μυρίζει όμως γάλα! Το πιάνω με το στόμα μου και αρχίσω να πίνω. Ναι! Γάλα είναι! Αχ, τι νόστιμο... Τελείωσα. Οι κοιλίτσα μου έχει φουσκώσει και τη νιώθω βαρία. Αχχχ.. Κάτι με χτυπάει απαλά στην πλάτη. Μου ξεφεύγει ένα μικρό αθώο ρέψιμο. Με συγχωρείτε... Τώρα νιώθω κάπως καλύτερα. Οι κοιλιά μου όμως είναι ακόμα βαριά. Κάτι κρύο μου τρίβει την κοιλίτσα μου. Αχ, τι ανακούφηση! Τη νιώθω να αδιάζει... Λίγο ακόμα.. Ναι! Νιώθω τέλεια.. Νυστάζω πολύ. Είμαι εξαντλημένος και νυστάζω... Δε κρατιέμαι. Περιμένω όμως να νιώσω απολύτως ασφαλής και μετά να αποκοιμηθώ. Εκείνο το παράξενο πράγμα δεν αργεί να με ξαναπιάσει. Ακουμπώ σε κάτι πολύ μαλακό και βελούδινο. Άραγε μπορώ τώρα να κοιμηθώ χωρίς να φοβάμαι πως κάποιος θα με αρπάξει..;

​

Κλείνω τελειωτικά τα μάτια μου.. Είμαι πολύ κουρασμένος... Δε μπορώ άλλο! Εγώ θα ξεκουραστώ, κι ότι γίνει έγινε! Αχχχχχχχχ... Περνάνε ώρες.. Κοιμάμαι στο αναπαφτικό μπλε κρεβατάκι μου και ονειρεύομαι. Ονειρεύομαι ότι έχω μεγαλώσει κι έχω γίνει ένας ωραίος γρίζος γάτος! Ποιο είναι όμως το όνομά μου; Ο αδερφός μου είχε κάποτε ένα όνομα. Δε θυμάμαι όμως ποιο.. Η μνήμη μου είναι θωλή και ξεθωριασμένη... Άραγε ο αδερφός μου με παρακολουθεί ακόμα; Μακάρι να ήταν εδώ δίπλα μου για να μου γλείψει το πατουσάκι μου! Να μου πει: «Μη φοβάσαι. Ότι κι αν συνβεί θα είμαι εγώ εδώ! Μη φοβάσαι!». Μακάρι! Μακάρι... «ʼΕλα μικρούλι. Ξύπνα! Ξύπνα..!». Το μυαλό μου ήταν θολωμένο από τη θλίψη. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι μπορούσα νʼ ανοίξω τα μάτια μου! Άνοιξα σιγά-σιγά, πρώτα το ένα, μετά το άλλο. Ένας υπέροχος κόμσος, γεμάτος πολύχρωμες εικόνες φάνηκε μπροστά στα μάτια μου. Το πρώτο πράγμα που είδα, ήταν η φωνή που μου μιλούσε.

​

«Σείριε! Άνοιξες τα ματάκια σου!!!» ακούστηκε η φωνή. Σείριε; Τι είναι αυτό; «Έλα, θα σου βάλω ζεστό γαλατάκι να πιεις!». Ε; Σε ποιον ή σε τι μιλάει; Δε καταλαβαίνω! «Αχ, ηρέμησε! Σου είπα θα σου βάλω γαλατάκι, κάνε υπομονή!». Και τότε κατάλαβα. Στʼ αυτιά του πλάσματος που με κρατούσε, οι λέξεις μου ήταν σαν κραυγές! Δηλαδή, νιαούριζα παραπονιάρικα! Γιατί όμως δε μπορούσε να με καταλάβει άραγε; Μήπως επειδή δε μπορούσα να καταλάνω κι εγώ αυτή..; Είδα μία σύριγγα να με πλησιάζει. Μύριζε γάλα! Την άρπαξα αδέξια με τα μικρά μου πατουσάκια και άρχισα να πίσω με λαιμαργία! Αχ, ζεστό και νοστιμότατο! Μαμά...! Για μια στιγμή! Μαμά;!;! Άφησα απότομα τη σύριγγα και φτερνίστηκα. «Ήρεμα, Σείριε! Δε θα στο κλέψει κανείς το γάλα!» είπε η φωνή. Ώστε ο «Σείριος» ήμουν εγώ! Είχα τίτλο! Όρθωσα το ανάστημά μου και στάθηκα όσο πιο όρθιος μπορούσα. Η κοπέλα γέλασε. «Χεχε, περήφανε!» είπε γελαστά.

​

Έπειτα μου έσειρε ξανά τη σύριγγα κοντά μου κι εγώ την άρπαξα κι άρχισα ξανά να πίνω... Όταν πια χόρτασα, η κοπέλα έκανε το ίδιο με αυτό που είχα νιώσει να μου κάνει την προηγούμενη φορά: πήρε ένα πανάκι και μου έτριψε την κοιλίτσα. Αδιασμένος πια, είμουν –όπως πάντα- έτοιμος για έναν καλό υπνάκο στο ωραίο μου κρεβατάκι... Δεν πέρασε πολύ ώρα και ένιωσα μία δόνηση. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα την κοπέλα που είχε μόλις κάτσει δίπλα μου. Περπάτησα αδέξια και ξάπλωσα δίπλα της προσπαθώντας να γουργουρίσω όσο πιο δυνατά μπορούσα. Αυτό το κορίτσι που είχε σώσει τη ζωή. Αυτή με είχε μαζέψει. Γιατί όμως άραγε δεν είχε σώσει και τον αδερφό μου;



Αυτό είναι το πρώτο κομματάκι.. Ξέρω πως και φυσικά δε γίνεται ένα γατάκι Σιαμ να γίνει γκρίζο μετά αλλά δε βρήκα φωτογραφίες του Σείριου όταν ήταν ημερών..

Περιμένω γνώμες..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[CuteKitty]

Τώρα ετοιμάζω και το επόμενο κομμάτι, θα το βάλω σε λίγο..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Sara]

Δήμητρα!!!!!! Δε το πιστεύω! Τελικά το έκανες! Ωστε γι' αυτό δεν έμπαινες τις τελευταίες τρεις μέρες!!! Δήμητρα είναι φόβερο πολύ μου άρεσε!!!!! Θα με βάλεις κι εμένα;; Περιμένεουμε το επόμενο κομμάτι!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[CuteKitty]

Χαίρομαι πολύ που σ' αρέσει Ελενάκι..! Ε ναι, και βέβαια θα σας βάλω και σας! Επίσης θέλω να ευχαριστήσω και το Νίκο Π. επειδή απ' αυτόν πήρα πολλές ιδέες μέσα απ' τα βίντεό του (δε χρειάζεται να αναφέρω ότι έπεσε και πολύ γέλοιο επίσης! ) και του υπόσχομαι πως η ιστορία θα τον περιλαμβάνει οποσδήποτε.

Φιλικά,
Δήμητρα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[moukelis]

Τωρα το ειδα αυτο!
Ευχαριστουμε!
Εχω και μωρουδιακες του Σειριου στο αλμπουμ μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[SweetyCat]

Καλα δεν σε πιστευω ηταν τελειο!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[CuteKitty]

Παιδιά, σόρρυ που άργησα τόσο πολύ ν' απαντήσω αλλά... τέσπα, και πάλι συγνώμη. Δώρα σ' άρεσε..;;; Παιδιά τώρα, το έχω γράψει και το άλλο απλά έχω ένα μικρό προβληματάκι γιατί δε το έχω στο δίσκο, είχα αλλάξει, έπρεπε να ξαναεγκαταστήσω τα προγράμματα.... Πρέπει να βρω που το έχω σωσμένο και θα το ανεβάσω σήμερα αν τα καταφέρω. Και πάλι συγνώμη!

Α, και Δωράκι το έψαξα όλοκληρο το άλμπουμ αλλά δε βρήκα του Σείριου όταν ήταν ημερών-ημερών.. Καλά δεν πειράζει βοεύτηκα και με τα σιαμεζάκια, με το γράψιμο έχω φτάσει εκεί που μεγάλωσε, εκέι χρεισιποιώ του Σείριου όταν ήταν νεαρός. Πολύ ωραίος γάτος βρε Δώρα είναι ο πρωταγωνιστής!

Δήμητρα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[moukelis]

Ναι,σε ευχαριστω!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[CuteKitty]

Ναι,σε ευχαριστω!

Παρακαλώ! Οκ, θυμήθηκα πού το έχω σώσει, νομίζω το απόγευμα θα είναι έτοιμο!!!

Α!!! Παραλίγο να το ξεχάσω η άτοιμη... Πολύ ωραίο το καινούριο το γατάκι, η Ηλένια! Να τη χαίρεσαι να σου ζήσει! Της άνοιξες μήπως και θεματάκι;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[moukelis]

Ευχαριστουμε!
Ναι,μπορεις να το δεις εδω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[CuteKitty]

Σ' ευχαριστώ πολύ Δωράκι, αύριο θα το διαβάσω όλο που δε θα έχω και διάβασμα.. Τώρα το βρήκα το επόμενο κομμάτι! Το ανεβάζω!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[CuteKitty]

Κόσμε, απολαύστε...

Καφάλαιο 2

Όλα αυτά τα ερωτήματα με βασάνιζαν. Πώς θα ήθελα να μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί της! Μακάρι να μπορούσα... Γεννήθηκα γάτα κι εκείνη άνθρωπος. Τι κρίμα... Δεν πειράζει όμως! Μου αρκεί που ξέρω πως αυτή με έσωσε και θα κάνω τα πάντα για να τη δω ευτυχησμένη! Ναι! Θα κάνω τα πάντα! Τίποτα δε με σταματάει πια! Τίποτα!

​

Αχ, είχε περάσει πια ένας μήνας. Το τρίχωμά μου είχε πάρει μια βαθιά γκρίζα απόχρωση και τα μάτια μου είχαν αχίσει νʼ αλλάζουν χρώμα. Γιατί όμως; Ήταν ένα όμορφο πρωινό του Απρίλη. Μπορούσα πια να ελέγξω τα πόδια μου, να περπατάω και να τρέχω, να τρώω μόνος μου και να πίνω νεράκι. Η κοπέλα με παίρνει στην αγκαλιά της.

«Σείριε, θέλω να μου υποσχεθείς κάτι» μου είπε. Εγώ την κοίταξα μʼ ένα βλέμμα όλο χάρη και τέντωσα τʼ αυτιά μου. «Δε θέλω να σε χάσω ποτέ...». Αυτές οι λέξεις έφτασαν σαν ...ένας πολύ ιδιαίτερος ήχος στʼ αυτιά μου. Δε θέλω να σε χάσω ποτέ... Τι να σήμαινε αυτό; Άραγε να ήταν κανένα μαγικό ξόρκι; Ή... ένα σύνθημα...;


Μα τι προσπαθούσε να μου πει;;; Κούνησα το κεφάλι μου προσπαθώντας να καθαρίσω το μυαλό μου. Αμέσως μετά συνειδητοποίησα ότι το βλέμμα μου κοίταζε αλλού και ήταν αφηρημένο. Η κοπέλα το έστρεψε πάλι μέσα στα μάτια της. «Θέλω να μου το υποσχεθείς» ξανάπε. Εγώ τρίφτηκα στο χέρι της.

​

Εκείνη χαμογέλασε και, έχοντάς με στην αγκαλιά της, σηκώθηκε και πήγε στην κουζίνα. Πήρε μια κονσέρβα τόνου από ένα ντουλάπι και την άνοιξε μέσα σʼ ένα μπολάκι με ζωγραφισμένα ψαλοκόκαλα γύρω γύρω. Μου χαμογέλασε. «Φαντάζομαι ξέρεις για ποιον είναι αυτό» είπε. Εγώ όμως ήμουν ξελογιασμένος απʼ την παραδησένια μυρωδιά..

Αν με ρωτούσες θα σου έλεγα ότι έβλεπα μπροστά μου τον τόνο να με κοιτάει με το υπέροχο ασημί κεφάλι του. Με το που έβαλε η κοπέλα το μπολάκι στο πάτωμα, εγώ έπεσα με τα μούτρα κι άρχισα να τρώω με λαιμαργία. Πού να ξέρω όμως τις συνέπειες...; Η κοπέλα με άρπαξε ξαφνικά και είπε με αυστηρότητα: «Όχι!».




Τι;;; Άρχισα να χτυπιέμαι σαν τρελός προσπαθώντας να ξεφύγω, νʼ αρπάξω τον τόνο και να εξαφανηστώ αλλά ένιωσα τα δάχτυλά της να σφύγκουν. Ώσπου έβαλε μια φωνή και με επανέφερε στην πραγματικότητα: «ΗΡΕΜΑ!». Μα τι κάνω;!;! Σταμάτησα αμέσως να χτυπιέμαι και έκρυψα το πρόσωπό μου με την πατούσα μου..

​

Μα τι είχα κάνει;;; Είχα αφήσει τη λαιμαργία μου να με κυριεύσει.. Ένιωσα απαίσια... Η κοπέλα χαμογέλασε. «Δε χρειάζεται να είσαι λαίμαργος. Δε σα σου βγει σε καλό» είπε τρυφερά. Περπάτησα με το κεφάλι κάτω και τρύφτηκα στα πόδια της. Εκείνη χαμογέλασε ξανά και με πήρε στην αγκαλιά της. Με κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια μου.

Ήταν σαν να μιλούσαμε ο ένας στον άλλο. Δεν ήθελα να τελειώσει αυτή η στιγμή! Κοιτούσα την κοπέλα βαθιά μέσα στα γαλανά της μάτια. Ένιωσα ένα βαθύ γαλήνιο συναίσθημα να με κυριεύει.. Δε θα χωρήσουμε ποτέ, μου είπε με μηνύματα σκέψης. Ναι! Ούτε γω θέλω θέλω κα χωρίσουμε. Θα ζήσουμε παζί για πάντα!, της απάντησα.

Συνεχίζεται.....
​

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[CuteKitty]

Έγραψα και λίγο λιγότερο απ' ότι στο πρώτο.. Ε, μέσα στο Σαββατοκύριακο θα συμπληρώσω. Ελπίζω να σας αρέσει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[CuteKitty]

Κεφάλαιο 3

Υ.Γ. Ιωάννα, σε αυτό το κομμάτι μπαίνεις κι εσύ με την Ιβάνα. Θέλω οποιοσδήποτε έχει πρόβλημα να μου πει και θα τον βγάλω αμέσως.







Με είχε μισοπάρει ο ύπνος. Η κοπέλα με άφησε στο κρεβατάκι μου. Εγώ μαζεύτηκα σαν κουβάρι κι έκλεισα τα μάτια μου. Την ίδια στιγμή, χτύπησε ένα κουδούνι. Η κοπέλα απομακρύνθηκε γρήγορα και πήγε στην πόρτα. Την άνοιξε και... «Δώρα!!!!!!!» ακούστηκε μια δυνατή φωνή κι αμέσως άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου! Τι ήταν αυτό;;;

​

Μια ασπρόμαυρη γάτα ξεπετάχτηκε πάνω απʼ το καλάθι μου! Ποια ήταν αλήθεια η «Δώρα»; Η γάτα μπήκε στο καλάθι μου και με μύρισε. Εγώ μαζεύτηκα σε μια γωνία φοβησμένος. «Ιβάνα!» ακούστηκε πάλι η άγνωστη φωνή, ένα πρόσωπο εμφανίστηκε πάνω απʼ το καλάθι και πήρε στα χέρια της την ασπρόμαυρη γάτα. Τα κορίτσια χαμογέλασαν.

Ώστε αυτή ήταν η Δώρα! Αυτή που με τάιζε! Δώρα τη λέγαν! Αλλά η άλλη κοπέλα; Πήδηξα απʼ το καλάθι μου και κρύφτηκα πίσω απʼ τον καναπέ όπου είχαν καθήσει οι δύο κοπέλες με την ασπρόμαυρη γάτα. Δε μπορούσα νʼ ακούσω τι έλεγαν αλλά σε κάποια στιγμή, άκουσα την ιδιοκτήτριά μου να λέει το όνομα: «Ιωάννα».


Μήπως η άλλη κοπέλα λεγόταν Ιωάννα; Κι αν ναι, πώς έλεγαν τη γάτα της; Αυτό αποφάσισα να το ανακαλύψω μόνος μου. Πήδηξα στο πίσω μέρος του καναπέ και την έκανα να με προσέξει. Έπειτα πήδηξα πάλι κάτω, κάθησα στα πίσω πόδια μου και περίμενα υπομονετικά... Και η γάτα δεν άργησε να εμφανιστεί, κοιτώντας με εξεταστικά στα μάτια.

​

«Ποια είσαι;» νιαούρισα όσο πιο γενναία μπορούσα. Η γάτα έκανε ένα γύρω και με κοίταξε ξανά. «Εσύ ποιος είσαι;» απάντησε στην ερώτησή μου με ερώτηση. Εγώ κατσούφιασα. «Εγώ ρώτησα πρώτος!» εντιγύρισα και όρθωσα το ανάστημά μου. «Κι εγώ δεύτερη!» αποκρύθηκε η γάτα. Ξεφύσηξα αγανακτησμένος..

«Τʼ όνομά μου είναι Σείριος, και είμαι ο πιο γενναίος γκρίζος γάτος που είχες ποτέ την ευκαιρία να γνωρίσεις!» είπα και σήκωσα τα ράχη μου όσο περισσότερο μπορούσα για να φανώ μεγαλύτερος απʼ αυτή. Εκείνη χαμογέλασε. «Κάτσε ήσυχα μικρό αντράκι! Με λένε Ιβάνα» είπε και χαϊδεψε με την πατούσα της το μουσούδι μου.


Αμέσως άλλαξα γνώμη. Ίσως η γάτα προσπαθούσε να παίξει μαζί μου.. Προσπάθησα να γίνω πιο τρυφερός. «Λοιπόν, αφού οι ιδιοκτήτριες μας είναι φίλες, προτείνω να έχουμε κι εμείς κάποια σχέση» είπα διστακτικά. Η Ιβάνα με κοίταξε όλο χάρη και μου χάρησε ένα λαμπερό χαμόγελο. «Ναι αντράκι μου! Τρέξε τώρα!».

​

Και λέγοντας αυτά έκανε μία απότομη κίνηση κι εγώ άρχισα να τρέχω γελώντας. Εκείνη με ακολούθησε δίνοντας ένα σάλτο. Με ένα θεαματικό πήδο, βρέθηκα πάνω στο πιάνο προσθέτοντας μια ιδιαίτερη μελωδιά στο κινηγιτό μας. Η Ιβάνα γέλασε και με ακολούθησε τρέχοντας. «Σείριε!» ακούστηκε η φωνή της Δώρας.

Σταμάτησα απότομα κι έπεσα με φόρα πάνω σε κάτι πράσινα σταράκια (τα παππούτσια). Η Ιβάνα, δίχως προλαβαίνοντας να σταματήσει, έπεσε κι αυτή πάνω μου παραπατώντας στο χαλάκι. «Ιβάνα!» ακούστηκε κι η φωνή της Ιωάννας. Οι κοπέλες έκαναν την εμφάνισή τους από το καθιστικό...

Συνεχίζεται...
​

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[SweetyCat]

Έγραψα και λίγο λιγότερο απ' ότι στο πρώτο.. Ε, μέσα στο Σαββατοκύριακο θα συμπληρώσω. Ελπίζω να σας αρέσει.

Υ.Γ. Ιωάννα, σε αυτό το κομμάτι μπαίνεις κι εσύ με την Ιβάνα. Θέλω οποιοσδήποτε έχει πρόβλημα να μου πει και θα τον βγάλω αμέσως.







Με είχε μισοπάρει ο ύπνος. Η κοπέλα με άφησε στο κρεβατάκι μου. Εγώ μαζεύτηκα σαν κουβάρι κι έκλεισα τα μάτια μου. Την ίδια στιγμή, χτύπησε ένα κουδούνι. Η κοπέλα απομακρύνθηκε γρήγορα και πήγε στην πόρτα. Την άνοιξε και... «Δώρα!!!!!!!» ακούστηκε μια δυνατή φωνή κι αμέσως άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου! Τι ήταν αυτό;;;

​

Μια ασπρόμαυρη γάτα ξεπετάχτηκε πάνω απʼ το καλάθι μου! Ποια ήταν αλήθεια η «Δώρα»; Η γάτα μπήκε στο καλάθι μου και με μύρισε. Εγώ μαζεύτηκα σε μια γωνία φοβησμένος. «Ιβάνα!» ακούστηκε πάλι η άγνωστη φωνή, ένα πρόσωπο εμφανίστηκε πάνω απʼ το καλάθι και πήρε στα χέρια της την ασπρόμαυρη γάτα. Τα κορίτσια χαμογέλασαν.

Ώστε αυτή ήταν η Δώρα! Αυτή που με τάιζε! Δώρα τη λέγαν! Αλλά η άλλη κοπέλα; Πήδηξα απʼ το καλάθι μου και κρύφτηκα πίσω απʼ τον καναπέ όπου είχαν καθήσει οι δύο κοπέλες με την ασπρόμαυρη γάτα. Δε μπορούσα νʼ ακούσω τι έλεγαν αλλά σε κάποια στιγμή, άκουσα την ιδιοκτήτριά μου να λέει το όνομα: «Ιωάννα».


Μήπως η άλλη κοπέλα λεγόταν Ιωάννα; Κι αν ναι, πώς έλεγαν τη γάτα της; Αυτό αποφάσισα να το ανακαλύψω μόνος μου. Πήδηξα στο πίσω μέρος του καναπέ και την έκανα να με προσέξει. Έπειτα πήδηξα πάλι κάτω, κάθησα στα πίσω πόδια μου και περίμενα υπομονετικά... Και η γάτα δεν άργησε να εμφανιστεί, κοιτώντας με εξεταστικά στα μάτια.

​

«Ποια είσαι;» νιαούρισα όσο πιο γενναία μπορούσα. Η γάτα έκανε ένα γύρω και με κοίταξε ξανά. «Εσύ ποιος είσαι;» απάντησε στην ερώτησή μου με ερώτηση. Εγώ κατσούφιασα. «Εγώ ρώτησα πρώτος!» εντιγύρισα και όρθωσα το ανάστημά μου. «Κι εγώ δεύτερη!» αποκρύθηκε η γάτα. Ξεφύσηξα αγανακτησμένος..

«Τʼ όνομά μου είναι Σείριος, και είμαι ο πιο γενναίος γκρίζος γάτος που είχες ποτέ την ευκαιρία να γνωρίσεις!» είπα και σήκωσα τα ράχη μου όσο περισσότερο μπορούσα για να φανώ μεγαλύτερος απʼ αυτή. Εκείνη χαμογέλασε. «Κάτσε ήσυχα μικρό αντράκι! Με λένε Ιβάνα» είπε και χαϊδεψε με την πατούσα της το μουσούδι μου.


Αμέσως άλλαξα γνώμη. Ίσως η γάτα προσπαθούσε να παίξει μαζί μου.. Προσπάθησα να γίνω πιο τρυφερός. «Λοιπόν, αφού οι ιδιοκτήτριες μας είναι φίλες, προτείνω να έχουμε κι εμείς κάποια σχέση» είπα διστακτικά. Η Ιβάνα με κοίταξε όλο χάρη και μου χάρησε ένα λαμπερό χαμόγελο. «Ναι αντράκι μου! Τρέξε τώρα!».

Και λέγοντας αυτά έκανε μία απότομη κίνηση κι εγώ άρχισα να τρέχω γελώντας. Εκείνη με ακολούθησε δίνοντας ένα σάλτο. Με ένα θεαματικό πήδο, βρέθηκα πάνω στο πιάνο προσθέτοντας μια ιδιαίτερη μελωδιά στο κινηγιτό μας. Η Ιβάνα γέλασε και με ακολούθησε τρέχοντας. «Σείριε!» ακούστηκε η φωνή της Δώρας.

Σταμάτησα απότομα κι έπεσα με φόρα πάνω σε κάτι πράσινα σταράκια (τα παππούτσια). Η Ιβάνα, δίχως προλαβαίνοντας να σταματήσει, έπεσε κι αυτή πάνω μου παραπατώντας στο χαλάκι. «Ιβάνα!» ακούστηκε κι η φωνή της Ιωάννας. Οι κοπέλες έκαναν την εμφάνισή τους από το καθιστικό...

Συνεχίζεται... ​

αχ ..τι τελειο!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[CuteKitty]

Σ' αρέσει;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[SweetyCat]

Σ' αρέσει;

Νι ,πάρα πολύ!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.