H γατούλα μου, η Μπουμπού, όταν μικρή δαγκωνε και γρατσουναγε οτι και όποιον εβρισκε μπροστά της, μετα μανίας, επειδη ηταν μοναχοπαίδι δεν ήξερε πότε έπρεπε να σταματήσει, πριν τη Μπουμπού είχα και άλλα γατάκια (αδερφάκια κανονικά) οταν παιζανε έπεφταν δαγκωνιές γρτσουνιές απ' όλα, όταν φωναζανε μαλάκωνε το παιχνίδι και έτσι έκανα το ίδιο με τη Μπουμπού οταν με δάγκωνε δυνατά και πονούσα φωναζα πως πονάω και σταματούσε. Βεβαια η Μπουμπού αργότερα αρχισε να φερεται σαν δαιμονισμένο, και γρατσουναγε πολύ άσχημα, εκει εγώ τα επαιξα γιατι δεν είχα ξανασυντήσει τετοια γάτα, το προηγούμενο ηταν κανονικός Βούδας και να το κλωτσαγες (που λέει ο λόγος, δεν συνέβει ποτέ κατι τέτοιο) δεν έκανε κιχ. Αλλά τωρα που μεγάλωσε ηρέμησε, δεν την ψεκασα ποτέ, δεν την επιασα από το σβερκο, μπορει να την κατσάδιασα μερικες φορές, δεν γινεται να αγνοησεις μια γάτα όταν σε δαγκώνει με τίποτα, τα παιχνίδια ειναι μια πολύ καλή λύση, η γάτα μπορεί φαινομενικά να είναι του καναπέ αλλά παραμενει θηρευτής απλά ανταποκρίνεται στα ενστικτά της. Πολύ ωραίο το θέμα για την επιθετικότητα στις γατες μεχρι τωρα πιστευα δεν υπάρχει πιο τρελαμένη απο τη δικιά μου. Τωρα πλέον δεν δαγκώνει αν και ξερω μεχρι που να προχωρίσω μαζί της οταν δεν θελει χαδια απλα σηκωνετε και με φτύνει κανονικά. Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ είναι γιατί δεν τα πάει καλά με τη μαμά της από μικρή την κυνηγούσε τις εριχνε σφαλιάρες ξεγυρισμένες και επαιρνε τη στάση που ειναι η τρίχα καγκελο και τα αυτιά πισω, καταλάβαινω να μην αφήνει να πλησιάσει θηλυκιά γάτα αλλά αυτό όχι. Μπορεί να μου το εξηγησει κάποιος; Ευχαριστώ
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.