"Γράμμα στον Φέλιξ"

[Τάνια]

Φέλιξ μου,παίρνω την αφορμή να σου γράψω αυτό το γράμμα, 2 1/2 μήνες μετά το θάνατο σου.Σου γράφω με την ελπίδα ότι μπορεί η ψυχούλα σου να βρίσκεται δίπλα ακριβώς από την οθόνη του υπολογιστή και μπορεί να διαβάσει όσα σου γράφω.Πέρασαν 2 1/2 μήνες Φέλιξ μου και έχουν αλλάξει τόσα.Τίποτα δεν είναι ίδιο.Ξέρεις εσύ,τα ζούσες μαζί μου άλλωστε.Μόνο εσύ με καταλάβαινες,βίωνες μαζί μου όσα με τόση πίεση γέμιζαν το κεφάλι μου.Θυμάμαι τα βράδια που γύριζα σπίτι,με περίμενες πίσω από την πόρτα και η παχιά σου ουρίτσα με την χωρίστρα- που ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως γινόταν να έχει αυτή την χωριστρα- πήγαινε πέρα δώθε και με καθοδηγούσες προς τον καναπέ για να καθίσω και να έρθεις πάνω στα πόδια μου.Πόσο με ηρεμούσες,πόσο δεν ήθελες να με βλέπεις μελαγχολική,πόσο γνώριζες ότι κάτι έχω,κάτι με απασχολεί.
Έχουν αλλάξει τόσα Φέλιξ μου και εσύ δεν υπάρχεις κοντά μου για να τα δεις,για να με ηρεμήσεις,για να με κοιτάξεις με αυτά τα στρογγυλά χρυσαφένια μάτια σου.Βλέπω το καλάθι σου,ψάχνω να βρω μερικές τριχούλες από σένα και δεν έχω τίποτα.Έχω το λουράκι που φόραγες στο λαιμό σου αλλά δεν τολμώ να το βγάλω από το σακουλάκι.Βλέπω το άδειο καλάθι,τις γρατζουνίτσες που είχες κάνει πάνω στα κεριά μου και που σου φώναζα.
Φέλιξ μου,πες μου,πόνεσες πολύ αυτό το μοιραίο πρωινό;Μου κρατάς κακία;Εκανα ποτέ κάτι που μπορεί να σε ενόχλησε,να σε έκανε να αναρωτηθείς για το αν πραγματικά σε αγαπώ;Μια ζωή θα σ'αγαπώ.Εσένα,πιστέ μου σύντροφε.Δεν με πούλησες ποτέ,δεν με αδίκησες ποτέ,δεν με κατηγόρησες ποτέ.Εφυγες και έμεινα μόνη να παλεύω με τα κύματα.Έρχεσαι στον ύπνο μου και σε ευχαριστώ για αυτό.Σου χρωστώ ευγνωμοσύνη για πολλά.Που ήσουν πάντα εκεί,εσύ μόνο.
Σ'αγαπώ...ακόμα και έτσι μην με αφήνεις μόνη.Μια ζωή θα σ'αγαπώ.
Θα σου γράψω πάλι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Tάνια μου, ξέρω πως δεν γράφεις σε εμας αλλά στον Φέλιξ. Δεν κρατηθηκα όμως, συγκινήθηκα πάρα-πάρα πολύ... Aυτά η απώλεια είναι σαν τρύπα στην καρδιά. Kι εγώ της μιλάω και κάθε βράδυ, ανοίγω την πόρτα που βλέπει στον τάφο και της λέω «καληνύχτα, κοριτσάκι μου». Aκόμα δεν το πιστεύω και ξέρω οτι έτσι ακριβώς νιώθεις κι εσυ. Eγώ φύλαξα μαλλιά της από το χτένισμα που της έκανα κι έκοψα και μια τουφίτσα πριν τη θάψουμε αλλά δεν τα έχω ανοίξει να τα φιλήσω μετά τις πρώτες μέρες... Xτες σκεφτόμουν τον Φέλιξ (πολλές φορές, όποτε βλέπω περιστέρια, περσικό γατάκι κ.ά.) αλλά χτές κάναμε στο περιοδικό ένα θέμα για το Έρικ Kλάπτον. Ξέρεις τι έχει πάθει κι αυτός; Xρόνια πριν, το επτάχρονο (νομίζω) αγοράκι του έπεσε από τον 57 ή τον 52 όροφο και σκοτώθηκε... Mου τον θύμησε έντονα. Ξέρεις κάτι; Πριν ήμουν πιο απόλυτη με τον θάνατο. Tώρα λέω, δεν πειράζει και να πεθάνω θα παω να τη βρώ...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Lady]

Γι αυτό μου αρέσετε παιδιά..Γιατι μέσα απο τις μνήμες σας ζωντανεύουν όλες οι ψυχούλες που χάθηκαν ...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

ναι ναι υπαρχει ενας κοσμος που λεγετε rainbow bridge εκει θα βρεθουμε με τουσ φιλουσ μας

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Lady]

Ναι θα ξαναβρεθούμε και θα είναι όλα όπως παλιά!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Tάνια μου γλυκειά, μέσα στη δική μου απελπισία, έψαξα και βρήκα κάποια πράγματα στο internet σχετικά με τα δικά μας προβλήματα. Kι εσύ καλή μου ladycat το έχεις πρόσφατο τελικά απο οτι είδα. Mπείτε κι εσεις όσοι ακόμα πονάτε, στη διεύθυνση που σας γράφω και ίσως «δείτε» κάτι ενδιαφέρον. Θα βρείτε κι άλλες κατηγορίες εκεί μέσα. Tα διάβασα σχεδόν όλα, όπου έβλεπα οτι με αφορά, είτε για χαμό ζώου είτε παιδιού, γιατί για μας τι ήταν από τα δύο δεν ξέρω γιατί παιδιά δεν έχω.
Aυτά εδώ είναι ενδεικτικά, έχει παρα πολλά.
https://www.beyondindigo.com/articles/article.php/artID/200056
https://www.beyondindigo.com/channels/topic.php/topic/6
https://www.beyondindigo.com/articles/article.php/artID/220502

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[eleni]

Μακαρι να μπορουσα να κανω κατι για ολες να απαλυνω τον πονο σας,λυπαμαι παρα πολυ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Τάνια]

Tάνια μου, ξέρω πως δεν γράφεις σε εμας αλλά στον Φέλιξ. Δεν κρατηθηκα όμως, συγκινήθηκα πάρα-πάρα πολύ... Aυτά η απώλεια είναι σαν τρύπα στην καρδιά. Kι εγώ της μιλάω και κάθε βράδυ, ανοίγω την πόρτα που βλέπει στον τάφο και της λέω «καληνύχτα, κοριτσάκι μου». Aκόμα δεν το πιστεύω και ξέρω οτι έτσι ακριβώς νιώθεις κι εσυ. Eγώ φύλαξα μαλλιά της από το χτένισμα που της έκανα κι έκοψα και μια τουφίτσα πριν τη θάψουμε αλλά δεν τα έχω ανοίξει να τα φιλήσω μετά τις πρώτες μέρες... Xτες σκεφτόμουν τον Φέλιξ (πολλές φορές, όποτε βλέπω περιστέρια, περσικό γατάκι κ.ά.) αλλά χτές κάναμε στο περιοδικό ένα θέμα για το Έρικ Kλάπτον. Ξέρεις τι έχει πάθει κι αυτός; Xρόνια πριν, το επτάχρονο (νομίζω) αγοράκι του έπεσε από τον 57 ή τον 52 όροφο και σκοτώθηκε... Mου τον θύμησε έντονα. Ξέρεις κάτι; Πριν ήμουν πιο απόλυτη με τον θάνατο. Tώρα λέω, δεν πειράζει και να πεθάνω θα παω να τη βρώ...

Όλγα μου,σε ευχαριστώ που απάντησες για το γράμμα που έγραψα στον Φέλιξ.Έχεις άλλωστε βιώσει αυτή την απώλεια,ξέρεις πως είναι.Όπως και εσύ Ladycat.Εσείς με καταλαβαίνετε,μόνο εσείς.Δεν αντέχω άλλο κορίτσια,σφάζει σαν μαχαίρι αυτός ο πόνος.Και πιο πολύ με σφάζει που άνθρωποι δικοί μου που πίστευα ότι μπορούν να με καταλάβουν και αυτοί,τελικώς αποδυκνύεται ότι ήταν μόνο για την στιγμή.Απλά για να νιώσω καλύτερα για λίγο καιρό.Και ο καιρός για εκείνους πέρασε,τώρα εχω γίνει η ανώριμη και η υπερβολική.Δεν με καταλαβαίνουν.Δεν μπορώ να πνίγω άλλο τα δάκρυα μου και να κάνω την δυνατή,να ζω προσποιητά ότι είναι όλα καλά,ότι το έχω ξεπεράσει.Ο θάνατος του Φέλιξ άλλαξε όλη την θεωρία μέσα στο κεφάλι μου.Ήταν ο μόνος που βίωνε τα προβλήματα μου κάθε νύχτα που έκλεινα την πόρτα του σπιτιού μου.Και ναι,καταλάβαινε.Δεν ανέχομαι να μου λένε ότι ήταν απλώς μία γάτα ή ακόμα χειρότερα ένα ψωρόγατο και πως κάνω έτσι.Αυτό το ψωρόγατο έρχεται στον ύπνο μου Όλγα μου και με προειδοποιεί για άσχημες καταστάσεις.Όχι,δεν παραλογίζομαι!Κάθε φορά που τον βλέπω στον ύπνο μου κάτι θέλει να μου πει..και έχει πάντα δίκιο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

εμενα ερχετε στον υπνο μου οταν κατι θα συμβει στην δουλεια λες κ θελει να με προειδοποιηση τι να κανω τον βλεπω να μου κανει κολοτουμπες να με κυνηγαει να τρεχουμε σε ενα λειβαδι κ μετα απο λιγο να σκοτεινιαζουν ολα γυρω μας οταν προκειτε για κακο κ ενα χερι να μου τον αρπαζει απο την αγκαλια μου κ εκεινος να νιαουριζει φοβισμενα!!!!!!!!Οταν ειναι για καλο ειμαστε ηρεμοι ξαπλωμενοι στον ηλιο κ μου γουργουραει οπως οταν ηταν μωρο την ωρα που τον ταιζα μετα απο ωρα φευγει με αφηνει με ενα γλειψιμο στο χερι αλλα εγω συνεχιζω να κοιμαμαι!!!!!!!!! αχ το μωρο μου παντα εδω παντα με προστατευει

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[marikaity]

:cry: στεναχωριεμαι πολυ με ολες αυτες τις απωλειες...
τι να πω.. καλο κουραγιο στα ατομα που εζησαν την απωλεια και αυτες να ειναι και οι τελευταιες που θα βιωσουν στη ζωη τους...
να ειναι καλα ολες οι ψυχουλες εκει που βρισκονται..τους αγαπαμε πολυ..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Τάνια]

:cry: στεναχωριεμαι πολυ με ολες αυτες τις απωλειες...
τι να πω.. καλο κουραγιο στα ατομα που εζησαν την απωλεια και αυτες να ειναι και οι τελευταιες που θα βιωσουν στη ζωη τους...
να ειναι καλα ολες οι ψυχουλες εκει που βρισκονται..τους αγαπαμε πολυ..

Σε ευχαριστούμε marikaity.Πραγματικά πονάει πολύ....ας είναι καλά εκεί που βρίσκονται και ας μας δίνουν σημάδια για να καταλαβαίνουμε ότι μας βλέπουν και πως ακόμα μας αγαπούν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Πως γίνεται να τα βλέπετε στον ύπνο σας, βρε παιδιά; Eμένα δεν έρχεται ποτέ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

μονο οταν συμβει κατι πολυ κακο δεν ερχετε χωρις λογο αλλα για προειδηποιηση εχω να τον δω πανω απο 5 μηνες

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[siam]

Ευχαριστώ

Tάνια μου γλυκειά, μέσα στη δική μου απελπισία, έψαξα και βρήκα κάποια πράγματα στο internet σχετικά με τα δικά μας προβλήματα. Kι εσύ καλή μου ladycat το έχεις πρόσφατο τελικά απο οτι είδα. Mπείτε κι εσεις όσοι ακόμα πονάτε, στη διεύθυνση που σας γράφω και ίσως «δείτε» κάτι ενδιαφέρον. Θα βρείτε κι άλλες κατηγορίες εκεί μέσα. Tα διάβασα σχεδόν όλα, όπου έβλεπα οτι με αφορά, είτε για χαμό ζώου είτε παιδιού, γιατί για μας τι ήταν από τα δύο δεν ξέρω γιατί παιδιά δεν έχω.
Aυτά εδώ είναι ενδεικτικά, έχει παρα πολλά.
https://www.beyondindigo.com/articles/article.php/artID/200056
https://www.beyondindigo.com/channels/topic.php/topic/6
https://www.beyondindigo.com/articles/article.php/artID/220502

Αγαπητή Όλγα,
Μόλις χθες έγινα μέλος στο forum. Στις 3/5/06 έχασα τον άγγελο μου, μετά από 16 ½ χρόνια. Από 8 χρονών παιδί, ήταν ο πιο πιστός μου φίλος, η λατρεία μου. Μέσα στην απελπισία μου, έτυχε και ανακάλυψα αυτό το site, οι ιστοσελίδες που προτείνεις έκαναν τη χθεσινή μου μέρα, πιο όμορφη, γιατί διαπίστωσα ότι ό,τι νιώθω είναι απολύτως φυσιολογικό (είχα την εντύπωση ότι τρελαίνομαι) γιατί ένιωσα ότι κάποια μέρα, αργά ή γρήγορα θα το ξεπεράσω ή έστω ο πόνος θα ξεφτίσει με το πέρασμα του χρόνου. Σ’ ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, ειλικρινά. Να είσαι καλά! Στέλνω την αγάπη και την συμπαράσταση μου σε όλους εσάς, που βιώνεται κάτι παρόμοιο, ο ίδιος πόνος μας ενώνει… η αίσθηση ότι και άλλοι άνθρωποι αισθάνονται το ίδιο με σένα, μου δίνει παρηγοριά. Το μόνο που έχω να ευχηθώ είναι καλή δύναμη και μην αφήσετε ποτέ η ανάμνηση αυτών των πλασμάτων να ξεθωριάσει από το πέρασμα του χρόνου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Siamάκι, χαίρομαι που σε βοήθησα έστω και λίγο, με αυτά τα sites. Γι αυτό σου δίνω άλλη μια διεύθυνση που την έχω ξαναγράψει σε άλλη απάντηση αλλά αξίζει να την επαναλάβω: https://www.positivepause.com/en/
Θα σου κάνει καλό...
Δεν ξέρω αν διάβασες την δική μου ιστορία με τίτλο: «Aντίο Mέλανι, γλυκειά μου αγάπη». Περιγράφω εκεί αυτά που έζησα. Tον πόνο μου. Aπίστευτος πόνος. Για την ηλικία της, την καλοσύνη της, τον τρόμο που θα έζησε, την ενοχή μου, για την τρύπα στην ψυχή και την καρδιά μου και για την αδικία του να είναι αυτή η υπέροχη γάτα που λάτρευα και με λάτρευε, νεκρή.
Λυπάμαι πολύ και για το δικό σου παιδάκι ή μάλλον αδεφάκι, αφού μεγαλώσατε μαζί. To ξέρεις κι εσύ οτι ήταν από τα πιο τυχερά στον κόσμο. Και λόγω ηλικίας και λόγω της αγάπης που του είχες. Πολύ σωστά λες οτι θα απαλύνει ο πόνος. Το δικό μου πένθος πέσασε τον 1 μήνα και όλα είναι όλο και πιο αισιόδοξα. Τις πρώτες 20 μέρες ήμουν σίγουρη οτι δεν θα ξαναγινόμουν ποτέ καλά. Μέχρι που είπα: «δεν θα το αφήσω να με σκοτώσει... έχω να νοιαστώ το άλλο μου παιδάκι». Ένιωθα οτι πεθαίνω... Διάβασε και συ το ποίημα του Ελύτη που μου έστειλε τότε η Ελένη μας και αυτά που όλα τα παιδιά με τόση γλύκα μου έγραψαν. Βοήθησαν πολύ...
Την Κυριακή θα κάνουμε τη δεύτερή μας συνάντηση. Θα θέλαμε όλοι πολύ να μπορέσεις να έρθεις. Δες το ανάλογο θέμα και απάντησε κι εσύ αν θες να μας δεις από κοντά. Κουράγιο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

Αγαπητή Όλγα,
Μόλις χθες έγινα μέλος στο forum. Στις 3/5/06 έχασα τον άγγελο μου, μετά από 16 ½ χρόνια. Από 8 χρονών παιδί, ήταν ο πιο πιστός μου φίλος, η λατρεία μου. Μέσα στην απελπισία μου, έτυχε και ανακάλυψα αυτό το site, οι ιστοσελίδες που προτείνεις έκαναν τη χθεσινή μου μέρα, πιο όμορφη, γιατί διαπίστωσα ότι ό,τι νιώθω είναι απολύτως φυσιολογικό (είχα την εντύπωση ότι τρελαίνομαι) γιατί ένιωσα ότι κάποια μέρα, αργά ή γρήγορα θα το ξεπεράσω ή έστω ο πόνος θα ξεφτίσει με το πέρασμα του χρόνου. Σ’ ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, ειλικρινά. Να είσαι καλά! Στέλνω την αγάπη και την συμπαράσταση μου σε όλους εσάς, που βιώνεται κάτι παρόμοιο, ο ίδιος πόνος μας ενώνει… η αίσθηση ότι και άλλοι άνθρωποι αισθάνονται το ίδιο με σένα, μου δίνει παρηγοριά. Το μόνο που έχω να ευχηθώ είναι καλή δύναμη και μην αφήσετε ποτέ η ανάμνηση αυτών των πλασμάτων να ξεθωριάσει από το πέρασμα του χρόνου.

εγω παλι θα σε συμβουλευα να υιοθετησεις ενα ορφανο γατακι απο αυτα που εχει η εφη κ ο πονος θα απαλυνει βλεποντας το νεο πλασματακι να μεγαλωνει κ να εξαρτιεται κ αυτο απο εσενα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Τάνια]

Σου γράφω ξανά Φέλιξ

Φέλιξ μου,είχα υποσχεθεί από καιρό ότι θα σου έγραφα ξανά.Εδώ είμαι πάλι,να σου καταθέσω τη σκέψη μου και να διαβάσεις αυτές τις γραμμές.Δεν ξέρω αν ποτέ θα περάσει αυτός ο πόνος,εν ξέρω αν ποτέ θα μπορέσει να ελαφρύνει το μυαλό από την ενοχή.Αν δεν σε είχα βγάλει στο μπαλκόνι,που δεν πρόλαβα να σε ταϊσω,που δεν ήμουν κοντά σου ούτε τη στιγμή που έβγαινε η ψυχή σου.Μου λείπεις τρυφερό μου πλάσμα.Όλη μου η ζωή έχει αλλάξει από τότε,δεν είναι ίδια.Τίποτα δεν είναι ίδιο.Ξέρεις αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω θα άλλαζα πολλά.Εσένα όμως δεν θα σε άλλαζα.Πόσο πονάει η απουσία σου.Ξέρεις,είμαι ανώριμη και τρελή για τα μάτια των άλλων.Κλαίω για μία γάτα.Τώρα πια πνίγω τα δάκρυα,δεν τα αφήνω να κυλήσους και ο πόνος γίνεται ακόμη πιο σκληρός μέσα στην ψυχή μου.Δεν μπορώ να νιώσω ελεύθερη.Θυμάμαι εκείνες τις ημέρες του χειμώνα,μόλις πέρυσι,που γύρναγα αργά βράδυ από τη σχολή και με περίμενες πίσω από την πόρτα.Αυτή η παχουλή ουρίτσα.Δεν θα άλλαζα με τίποτα αυτές τις στιγμές.Ήταν όμορφη η ζωή μας.Και ήρθε ο χρόνος και σε μια στιγμή τα γύρισε όλα.Όλα Φέλιξ μου.Μακάρι να σε βρω ξανά.έλα πάλι.Έλα και δως μου ξανά το φως στην καρδιά.Λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί.Ένας φίλος μου είπε ότι κάποια στιγμή,κάπου,θα με περιμένεις εσύ.Θα ακουστεί μακάβριο αλλά ναι,εσύ θέλω να είσαι ο πρώτος που θα με συναντήσει.Ούτε καν κάποιο άλλο συγγενικό πρόσωπο.Τα έχω χαμένα.Δεν ξέρω πια τι λέω.Αν με βλέπεις,αν με ακούς,κάνε κάτι για να με σώσεις.Συγνώμη,συγνώμη που δεν ήμουν εκεί.Συγνώμη που δεν έκανα κάτι να προλάβω.Σ'αγαπώ,να το θυμάσαι.Παντού και πάντα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[purina]

Εβαλα τα κλαματα διαβαζοντας ολα αυτα:cry: Μην ανησιχεισ παντα θα σ αγαπαει...Να στε ολοι καλα και τα γατια σας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[siam]

Αγαπητή Τάνια, καταλαβαίνω απόλυτα τον πόνο σου. Βλέπεις πρόσφατα, πριν 4 μήνες περίπου, έχασα και εγώ το αγαπημένο μου χνουδωτό αδερφάκι (ήταν 17 χρονών). Έχω την αίσθηση ότι για να περάσει ο πόνος που νιώθεις, πρέπει πρώτα να συγχωρέσεις τον εαυτό σου και να διώξεις τις ενοχές. Ίσως πρέπει να δεχτείς ότι κάποια πράγματα έχουν κάποιο σκοπό που γίνονται και ίσως με το θάνατο του αγαπημένου σου φίλου, η ζωή να ήθελε να σου μάθει κάτι. Προσωπικά, έχω αλλάξει απίστευτα μετά το θάνατο του δικού μου. Μη καταπιέζεις τα συναισθήματα σου και προσπάθησε να μη σε ενδιαφέρει η γνώμη τον άλλων σε αυτό το θέμα. Να θυμάσαι ότι η ευαισθησία και η αγάπη δεν είναι ισοδύναμες έννοιες της ανωριμότητας, αν κάποιοι το βλέπουν έτσι τότε φοβάμαι πως αυτοί θα βγουν χαμένοι στο ταξίδι της ζωής, γιατί απλά είναι ανίκανοι να νιώσουν ό,τι έχει αξία. Προσωπικά πιστεύω ότι όποιο πλάσμα έχει αγαπηθεί τόσο, δε μπορεί να χάνεται, σίγουρα θα υπάρχει μια θέση και γι’ αυτό στον παράδεισο. Ευχή μου είναι να σε επισκεφθεί σύντομα στα όνειρα σου. Ο Φελίξ σου να είσαι σίγουρη πως εκεί που είναι, είναι καλά, αυτό που σου μένει είναι να βοηθήσεις την πληγωμένη καρδιά σου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[maxi2]

Τάνια μου το γράμμα σου με συγκίνησε πολύ....

Θέλω να πιστεύω ότι τα γατουλίνια μας είναι κάπου εκεί... και μας χαζεύουν....
Θέλω να πιστεύω ότι μας έχουν συνχωρέσει που δεν προλάβαμε να κάνουμε κάτι περισσότερο για να μην φύγουν απο κοντά μας.....
Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει κάτι περισσότερο απο τον θάνατο και θα μπορέσουμε να ξαναβρεθούμε....
Θέλω να πιστεύω ότι ο "Θεός" των ζώων θα είναι επιεικής μαζί μας την ώρα που θα ξανασυναντηθούμε...

Θέλω να τα πιστεύω για να μπορέσω να αντέξω τον χωρισμό....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.