Οπως σας ειχε γραψει και η Ελενη , σημερα λοιπον πηραμε την γατουλα μας πισω στο σπιτι. Στον γιατρο πριν την παρουμε ηταν οπως συνηθως σε ολα αυτα τα επισκεπτηρια: Χαιροταν που μας εβλεπε και χαϊδευοταν. Στον δρομο στο κλουβάκι της φαινεται πως ηταν λιγο φοβισμενη ακουγοντας τα αμαξια κλπ.
Οταν εφτασε σπιτι ομως, και της ανοιξαμε το κλουβακι, βγηκε εξω, και αρχισε να επεξεργαζεται ξανα τον γνωριμο της χώρο. Φανηκε προφανως χαρουμενη, διοτι αμεσως αρχισε να τριβεται στα ποδια μας, και λιγο μετα προσπαθησε (και τα κατάφερε) να ανέβει στο σκαμπω που καθοταν συνηθως. Υστερα απο λιγο ανεβηκε στο αγαπημενο της σκαμπώ, που επάνω έχει την κουκλα της που της αρεσε να ξαπλωνει επανω της και να κοιμαται. Την θυμηθηκε αμεσως, και ηταν μια ευτυχισμενη γατουλα

. Αρχισε να την μαλαζει με τα ποδια της, και να γουργουριζει απο ευχαριστηση που ηταν επανω της και που εμεις την χαϊδευαμε.
Γενικά, προφανώς, χαρηκε που ξαναηρθε σπιτι, και βρεθηκε στα γνωριμα της λημερια. Αν και αδυνατισμενη λόγω της περιπετειας, ειναι πια ουσιαστικα ο χαρακτήρας που ξέραμε. Μας κοιταζει, μας κανει χαδάκια, και καθεται στα κλασσικά αγαπημένα της σημεία του σπιτιου οπως και πριν.

Απλα δεν θα πρεπει να της ερχεται να κανει τρελλα παιχνιδια, για να μην παθει τιποτα μεχρι να αναρρώσει, οπότε σ'αυτό πρέπει να την προσέχουμε.
Επίσης, φαινεται το καημένο πως καταπιέζεται

που δεν μπορει να φάει , καθώς περιμένει όπως και παλιότερα μπροστά από το ντουλάπι με τα φαγητά, αλλά δυστυχώς για αλλές 3 βδομαδες δεν θα μπορει να φαει τις αγαπημένες της λιχουδιες, καθώς θα πρεπει να την ταϊζουμε με το σωληνάκι και συριγγα.
Ας ελπίσουμε πάντως πως αυτή θα είναι μόνο η αναμονή της πιά, και πως θα αναρρώσει πλήρως και θα μπορέσει μετά χωρίς άλλες περιπέτειες και προσπάθειες να απολαύσει πιά κανονικό φαγητό.