Ευθανασία: υπέρ ή κατά;

[giota]

μπορει να μην το βαρεθηκαν .απλα ισως του προσφερουν γαληνη αν ποναν πολυ η ειναι στα προθανατια σταδια Δεν ειμαι ουτε υπερ ουτε κατα , αν ερθει τετοια στιγμη που το απευχομαι θα δρασω αναλογα με το πρισμα της αγαπης και τις συμβουλες του γιατρου και με το ενστικτο ισως δεν ξερω .Τρομαζω στη σκεψη ιτε για ζωο ιτε για ανθρωπο. Βασικα μπορω να αποφασισω μονο για μενα ,για τον εαυτο μου για τους αλλους ειναι δυσκολο να κανης τον θεο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Αυτο που με προβληματιζει ειναι το "υποφερει" που γραφει και ο isavvas.
Eγω οπως ανεφερα εχω κανει ευθανασια σε 3 γατες.
Οι δυο ηταν πριν 7 χρονια πολυ κοντινες μαλιστα.
Ο καισαρας ηταν μια περιπτωση 13 ετων, ειχε φτασει να μην τρωει καθολου, πετσι και κοκκαλο.... Ειχε (δεν θυμαμαι ακριβως ιατρικο ορο) και να το πω απλοϊκα: τρυπησει το στομαχι του, πονουσε τρομερα και ηταν ζητημα ημερων ο θανατος του.
Η αλλη περιπτωση η Ροζα. Επαθε καρκινο των μαστων στα 9 της χρονια. Ο γιατρος μας ειπε οτι ειναι τοσο προχωρημενος (το εβλεπα και το επιανα) που δεν εχει νοημα να της τον αφαιρεσει γιατι δεν θα εφτανε το δερμα ουτε για να την ξαναραψει. (Φρικη ....). Το ζωο ειχε φτασει να κανει πληγες απο τους ογκους και να αιμοραγει.

Η τριτη περιπτωση με παραξενευει και με παραξενεψε και τοτε που συνεβει. Ημουν ομως αρκετα μικρη (14?) και την αποφαση την πηραν οι γονεις μου κατοπιν συστασης του γιατρου.
Ηταν με το γατο μας το bic που ηταν μικροτερος απο 2 ετων και ειχε μυκητες. Του καναμε θεραπεια και δεν υποχωρουσαν (για ποσο καιρο δεν θυμαμαι και με τι φαρμακο αλλα ηταν αλοιφη). Ο γιατρος της Φιλοζωικης που πηγαιναμε τοτε ειπε στον μπαμπα μου οτι το ζωο δεν θεραπευεται ευκολα και οτι υπαρχει κινδυνος για μας (τα παιδια) να κολΛησουμε.
Και ετσι τελειωσε το ζωακι αυτο που μεγαλωσαμε με το μπιμπερο.
Τον εκλαψα πολυ αυτο το γατο τοτε και μου κανει εντυπωση πως τωρα με επιασε παλι να κλαιω...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Αθανασία]

**
Και ετσι τελειωσε το ζωακι αυτο που μεγαλωσαμε με το μπιμπερο.
Τον εκλαψα πολυ αυτο το γατο τοτε και μου κανει εντυπωση πως τωρα με επιασε παλι να κλαιω...

Δεν είχα χάσει ποτέ ζωάκι, γιατί δεν είχα (η Νιάρα είναι μικρούλα ακόμη κι εύχομαι να γεράσει κοντά μας).
Έχω χάσει μόνο τον πατέρα μου (από διαβήτη, ο ίδιος στα τελευταία ζητούσε να τον αφήσουμε να πεθάνει!...) και τους παππούδες μου (σε γεράματα τουλάχιστον).
Ενώ κλαίω εύκολα γενικά, θυμάμαι μια παγωμάρα τότε... Ένα στοπ!
Και μόνη μου παρηγοριά στο θάνατο δικών μου (κι από του πατέρα μου σε κάθε μεγάλη θλίψη) είναι να βυθίζομαι σε νερό...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Θυμηθηκα που δεν ηθελε να μπει στο καλαθι για να τον παμε, ενω ποτε δεν προεβαλε αντισταση, λες και ειχε καταλαβει τι τον περιμενε.... Αυτο με κανει να κλαιω και τωρα. Τοτε καθομουν εξω θυμαμαι και εκλαιγα και ενας κυριος για να με παρηγορησει μου ειπε να μου δωσει ενα ωραιο ασπρο γατακι.... Εγω μονο που δεν τον εβρισα.
Μπα εμενα με παρηγορει μονο ο καιρος που περναει και βοηθαει να σκεφτομαστε πιο ψυχραιμα τα πραγματα (αφου εχουμε ξεσπασει κλαιγοντας ή οχι).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

Νόμιζα ότι το ερώτημα περί ευθανασίας αφορούσε υγιή ζώα αδέσποτα ή μη που δεν τα θέλουν πια οι ιδιοκτήτες τους και σε αυτή τη περίπτωση ισχύει αυτό που έγραψα στη προηγούμενη απάντηση μου.
Εαν το ερώτημα τελικά αφορά την ευθανασία σαν πρακτική και σε άλλες περιπτώσεις π.χ.αρρώστειας, δεν ξέρω. Τα ζώα μου πέθαναν θανατωμένα ποικιλοτρόπως (φόλες, αυτοκίνητο, όπλο, εγκατάλειψη μετά απο τραυματισμό τους) αλλά "ευτυχώς" δεν χρειάστηκε να το αποφασίσουμε εμείς. Κάθε φορά που διαβάζω για περίπτωση άρρωστου ζώου και ειδικά κάποιες περιγραφές για το πόσο υποφέρουν, το ομολογώ ότι το σκέφτομαι, απο την άλλη όταν προσπαθώ να βάλω τον εαυτό μου στη θέση αυτών που βιώνουν το πρόβλημα εκεί τα παρατάω. Δεν ξέρω και θα ήθελα να μην χρειαστεί να μάθω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Νόμιζα ότι το ερώτημα περί ευθανασίας αφορούσε υγιή ζώα αδέσποτα ή μη που δεν τα θέλουν πια οι ιδιοκτήτες τους και σε αυτή τη περίπτωση ισχύει αυτό που έγραψα στη προηγούμενη απάντηση μου.

Aυτο ηταν το ερωτημα οντως Νερινα. Αλλα οπως και σε αλλα threads μπορει και να οδηγησει αλλου. Δεν πειραζει!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

Το φαντάζεσαι να έλεγα εγώ ότι πειράζει; Για μπουκοτάζ στη CORONA ξεκίνησα το θέμα και συμμετείχα στην κατάληξη του σε ανάλυση για το Λόρκα και άλλους ποιητές και συγγραφείς. Απλά επειδή το θέμα είναι αρκετά ευαίσθητο και πονάει αρκετους απο εσάς εδώ μέσα, θεώρησα ότι θα ήταν τουλάχιστον ένδειξη έλλειψης ευαισθησίας, για να μη πω τίποτα χειρότερο απο μέρους μου, το ΚΑΤΑ που πέταξα σαν απάντηση. Για αυτό και το διευκρίνισα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Αθανασία]

Το φαντάζεσαι να έλεγα εγώ ότι πειράζει; Για μπουκοτάζ στη CORONA ξεκίνησα το θέμα και συμμετείχα στην κατάληξη του σε ανάλυση για το Λόρκα και άλλους ποιητές και συγγραφείς. **

Το θέμα με την Corona το άνοιξε η Vicky.
Το Λόρκα τον πρόσθεσε ο Θανάσης.
Δε θέλει και πολύ από κει και πέρα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

Αν προκειτε για υγιη ζωα κι εγω ειμαι κατα
​

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[xtina]

Τον Ιούνιο η μικρη μου ( τοτε 3 μηνων) επεσε από το μπαλκονι και δε κουνουσε ουτε τα πισω ποδια ουτε την ουρα της. Ενας κτηνιατρος λοιπον μου ειπε να της κανω ευθανασια και αν δεν της εκανα θα την ταλαιπορουσα για ολη της τη ζωη. Σας πληροφορω λοιπον πως τωρα η μικρη μου ειναι μια χαρα και εχει μονο ενε μικρο προβλημα με το αριστερο της ποδι το οποιο θα επανελθει με τον καιρο. Ουτε μια στιγμη δε μου περασε απο το μυαλο να την καταδικασς χωρις να της δωσω ουτε μια ευκαιρια. Φανταζεσται να ακολουθουσα την συβουλη του και να την σκοτωνα για το τιποτα?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Προσφατα ο γατος μιας συναδελφου (8 ετων στειρωμενος) παρουσιασε νοσο του κατωτερου ουροποιητικου.
Εκεινη τη μερα η κοπελλα δεν ηλθε στη δουλεια και καποια στιγμη που μιλησαμε στο τηλεφωνο μου ειπε κλαιγοντας οτι η κτηνιατρος της συστησε ευθανασια!!!
Τελικα τον πηγε σε αλλο γιατρο και ο γατος μετα απο ειδικη διατροφη τωρα ειναι μια χαρα!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[roz]

Σαφέστατα κατά όταν αφορά σε υγιή ζώα είτε αδέσποτα είναι αυτά είτε κατοικίδια. ΑΝ κάποιος για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορεί να κρατήσει άλλο το κατοικίδιο του νομίζω ότι έχει την υποχρέωση να αναζητήσει ο ίδιος ένα άλλο σπίτι για να επανοτοποθετηθεί το ζωντανό. Αν μη τι άλλο είναι η ελάχιστη υποχρέωση που έχει απεναντι σε αυτό.

Είμαι υπέρ στη περίπτωση που το ζώο είναι άρρωστο υποφέρει και δεν υπάρχει ίαση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Ναι μονο που μερικοι δεν μπαινουν στον κοπο να αναζητησουν νεο σπιτι για το ζωο τους.
Το ακουσα προσφατα για ενα σκυλι που ειναι μεγαλο σε ηλικια και βαριουνται πια να το πηγαινουν βολτα. Ετσι το ζωο λερωνει στην εισοδο οπου το εχουν. "Μηπως να το παμε για ευθανασια"?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Γωγω]

αν το ζωο μου ειχε καποιο χρονιο προβλημα, πχ καρκινος και ταλαιπωριοταν, πονουσε, και δε μπορουσα να το βοηθησω με κανενα αλλο τροπο.. τοτε μαλλον θα του εκανα ευθανασια...

αλλα θα του την εκανα εγω..
οχι ο κτηνιατρος..
εγω θα του την εβαζα τη συριγγα, να με κοιταει και να τον κοιταω..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Κατερίνα]

ρε συ Γωγω, θα το άντεχες αυτό? Εγώ δεν θα άντεχα καν (νομιζω) να το δω να φεύγει. Όχι να του το κάνω εγώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Lady]

Κι εγώ θα έκανα αυτό που είπε η Γωγώ και αυτό θα ήθελα να μου κάνουν αν δε μπορούσα να ζήσω χωρίς πόνο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Κατερίνα]

εννοούσατο να το κάνει η ΙΔΙΑ όχι ο γιατρός. Στην ευθανασία αν ήταν να υποφέρει μάλλον κι εγώ θα έλεγα ναι. Αλλά δεν θα ήθελα να το βλέπω, πόσο μάλλον να κάνω την ένεση εγώ!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Γωγω]

φυσικα θα το εκανα,
γιατι εγω θα ημουν το αφεντικο του, απο μενα θα περιμενε, και οχι απο καποιο ξενο, και στην τελικη το να πω απλα το οκ και να με βγαλει ο γιατρος απο την "ευκολη θεση" , δε μου αρεσει, δεν ειναι του χαρακτηρα μου...
Δικη μου αποφαση, Δικη μου ενεργεια, μεχρι την τελευταια στιγμη.
Εγω ημουν μαζι του στις καλες στιγμες, εγω θα ειμαι μαζι του και στης ασχημες.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Κατερίνα]

gwgw σέβομαι απόλυτα αυτό που λες και μάλιστα με προβλημάτισε αρκετά. Όσα γατιά μου έχω χάσει(κυρίως από φόλες) δεν τα είδα να φεύγουν, μάλιστα δε τα είδα ούτε πεθαμένα, γιατί φρόντιζε η μάνα μου να μην τα δούμε για να μην στενοχωρηθούμε. Εκτός από ένα, που το είδα να σπαρταράει και να μου κλαίει την ώρα που έφευγε. Και αυτή την εικονα δε νομίζω να την ξεχάσω ποτέ και όσο θα τη θυμάμαι θα πονάει αφόρητα. Θέλει πολλά κότσια και αντοχές να δεις κάποιον που αγαπάς στα τελευταία του. Εγώ θα προτιμούσα να μην το δω. Δεν θα το άντεχα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

gwgw σέβομαι απόλυτα αυτό που λες και μάλιστα με προβλημάτισε αρκετά. Όσα γατιά μου έχω χάσει(κυρίως από φόλες) δεν τα είδα να φεύγουν, μάλιστα δε τα είδα ούτε πεθαμένα, γιατί φρόντιζε η μάνα μου να μην τα δούμε για να μην στενοχωρηθούμε. Εκτός από ένα, που το είδα να σπαρταράει και να μου κλαίει την ώρα που έφευγε. Και αυτή την εικονα δε νομίζω να την ξεχάσω ποτέ και όσο θα τη θυμάμαι θα πονάει αφόρητα. Θέλει πολλά κότσια και αντοχές να δεις κάποιον που αγαπάς στα τελευταία του. Εγώ θα προτιμούσα να μην το δω. Δεν θα το άντεχα.

Κι εγω. Αλλα με την ευθανασια δεν υποφερει. Με φολα δεν εχω δει αλλα φρικαρω ακομα και με τις περιγραφες.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.