Από τα δύο κακά, εγκατάλειψη στο δρόμο ή θανάτωση (γιατί μάλλον έτσι πρέπει να λέγεται) δεν δικαιολογώ –ούτε φυσικά θα έκανα- κανένα από τα δύο, αναφερόμενη φυσικά σε υγιή ζώα. Γιατί κ ένα οικόσιτο ζώο όταν εγκαταλείπεται στο δρόμο είναι αυταπάτη να πιστεύουμε ότι θα ζήσει. Έχω δει αρκετά σκυλάκια με λουράκι, αποστεωμένα κ πεινασμένα μ’ ένα βλέμμα τελείως χαμένο να κυκλοφορούν στο δρόμο, είναι ένα θέαμα πραγματικά θλιβερό. Γι’ αυτό κ όταν έχασα τον Elrik μ’ είχε πιάσει πραγματική απελπισία να τον σκέφτομαι σε τέτοια κατάσταση.
Όποιος αναλαμβάνει τη φροντίδα ενός ζώου είναι πλέον υπεύθυνος γι’ αυτό εφ’ όρου ζωής, κ δεν θα πρέπει να το εγκαταλείπει ό,τι κ να συμβαίνει στη ζωή του. Πάντα υπάρχουν τρόποι για να βολέψουμε καλύτερα τα πράγματα, αρκεί να το θέλουμε, κ σίγουρα η θανάτωση ή η εγκατάλειψή τους δεν συγκαταλέγεται σ’ αυτούς.
Όσο για την ευθανασία, έχω πρόσφατα βρεθεί αντιμέτωπη μ’ αυτό το δίλημμα στην περίπτωση της Νταίζης, κ μπορώ να σας πω ότι ήταν η πιο δύσκολη απόφαση της ζωής μου. Τη δικαιολογώ όταν εξαντληθούν τελείως τα όρια, το ζώο πρόκειται να πεθάνει από μέρα σε μέρα κ δεν θέλουμε να ταλαιπωρείται άλλο. Όμως, μετά από την εμπειρία μου, κ αφού τελικά δεν χρειάστηκε να κάνω την ευθανασία, νομίζω ότι δεν θα την επέλεγα ξανά. Βέβαια, δεν ξέρω αν υπάρχουν περιπτώσεις που το ζώο μπορεί να υποφέρει για πολλές μέρες, αλλά απ’ όσα έχω διαβάσει κ εδώ, διαπίστωσα ότι αν ένα ζώο είναι καταδικασμένο δεν αργεί να καταλήξει.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
