Όταν ήμουν μικρός είχαμε αγελάδες. Στην αυλή του σπιτιού ήταν ο στάβλος και το καλοκαίρι οι αγελάδες κοιμόταν έξω στην αυλή. Εκείνα τα χρόνια ήταν αλλιώς τα πράγματα το κάθε σπίτι είχε γελάδες. Γάλα παίρναμε μόνο για τον εαυτό μας κι αν κάποιος έβγαζε παραπάνω και περίσσευε μπορεί να πουλούσε σε άλλον αν ήθελε και δεν είχαν γεννήσει ακόμα οι αγελάδες του. Το άρμεγμα γινόταν με τα χέρια ενώ θήλαζε ταυτόχρονα το μοσχαράκι. Αν το γάλα ήταν λίγο το αφήναμε για το μωρό, αν ήταν παραπάνω αρμέγαμε (μερικές φορές μόλις μαζεύονταν κάμποσο γάλα στον κουβά τον τραβούσε και μια κλωτσιά η αγελάδα και το έχυνε) μερικές φορές δε, τύχαινε να είναι μεγάλη η ποσότητα που δεν μπορούσε να το φάει το μοσχαράκι και έπρεπε να αρμεχτεί για να ξαλαφρώσει ο μαστός. Οι αγελάδες που είχαμε εμείς, ποτέ δεν άφηναν να τις αρμέξεις αν δεν θήλαζε ταυτόχρονα και το μοσχαράκι. Έτσι, αν το μοσχαράκι χόρταινε και σταματούσε το θηλασμό, και είχε πολύ γάλα ακόμα ο μαστός, το άρμεγμα γινόταν διαδικασία πολύ ζόρικη γι αυτό έπρεπε να τελειώσει πριν χορτάσει το μωρό.
Αυτά πάνε τέλειωσαν. Τώρα είναι οι κτηνοτροφικές μονάδες. Μια κτηνοτροφική μονάδα μπορεί να είναι κρεοπαραγωγική ή γαλακτοπαραγωγική ή μπορεί μικτή. Επίσης τα ζώα είναι άλλης ράτσας. Στη γαλακτοπαραγωγική μονάδα, τα μωρά αποχωρίζονται αμέσως από τη μάνα. Έχω ακούσει από ανθρώπους του χώρου για τον τρόπο που γίνεται. Ότι αν την ώρα που γεννάει φροντίσουμε να μην έχει οπτική επαφή με το μωρό, και δεν της το αφήσουμε να το μυρίσει δεν το ζητάει. Απομακρύνεται το μωρό αμέσως μόλις γεννηθεί και πριν το μυρίσει η μάνα του, και τρέφεται με γάλα σκόνη μέχρι τον απογαλακτισμό του. Έτσι όλο το γάλα είναι προϊόν προς πώληση χωρίς να χάνεται τίποτα.
