Δεν εχω φαει ξυλο και αν κοιταξεις ενα παλιο ποστ στο θρεντ αυτο λεω οτι πολλες φορες θα μου χρειαζοταν και καναν λαθος που δεν μου δωσαν την καρπαζια.
Δεν ξέρω τι είχες κάνει για να αξίζεις την καρπαζιά (εσύ ξέρεις),
αλλά τι σε κάνει να πιστεύεις ότι, αφού είχαν αποτύχει όλες οι άλλες μέθοδοι των γονιών σου για να σταματήσει η κακή συμπεριφορά σου, θα πετύχαινε
ειδικά η καρπαζιά; Σάμπως είναι λίγα τα παιδιά που σκέφτονται "εντάξει, θα φάω ξύλο, αλλά μετά θα κάνω του κεφαλιού μου;" Ή μήπως νομίζεις ότι παλιά που η σωματική τιμωρία ήταν ο κανόνας τα παιδιά ήταν αγγελούδια;
Θα σου πρότεινα να διαβάσεις το "Μαύρο αγόρι" του Ρίτσαρντ Ράιτ, που η μάνα του είχε κοντέψει να τον σκοτώσει απ' το ξύλο (είχε ανεβάσει πυρετό και έμεινε μέρες στο κρεβάτι), αλλά δεν άλλαξε καθόλου τη συμπεριφορά του. Ο Ράιτ είχε αρχίσει να πίνει σκληρά ποτά απ' τα έξι του. Το βράδυ γύριζε σπίτι μεθυσμένος, η μάνα του τον έδερνε και το πρωί αυτός ξαναγύριζε στο σαλούν. Αυτό θα πει αποτυχία.
Φυσικά είναι σαφές ότι εδώ δεν μιλάμε για ξυλοδαρμό με βέργες, τιναχτήρια και τα λοιπά σύνεργα, αλλά για σκαμπίλια. Όμως επειδή το θέμα μας είναι πώς μπορούμε να αποτρέπουμε μια μη επιθυμητή συμπεριφορά σε ένα παιδί, καλό είναι να πούμε ποιες μέθοδοι είναι αποτελεσματικές και γιατί το σκαμπίλι υστερεί. Όποιος έχει παιδαγωγικές γνώσεις, ας με συμπληρώσει/διορθώσει.
* Απ' ό,τι έχω διαβάσει η μισή επιτυχία της τιμωρίας βασίζεται στον τρόπο επιβολής της. Αν ο γονιός έχει απολογητικό ύφος ή παίρνει πίσω την τιμωρία μετά από λίγο, τότε προφανώς το νόημα της τιμωρίας ακυρώνεται. Αυτό μπορεί να συμβεί και με τις σωματικές τιμωρίες (τώρα σε χαστουκίζω ύστερα σε φιλάω ή πηγαίνεις στη γιαγιά που σου δίνει σοκολάτα: το μόνο που έμαθε το παιδί είναι ότι οι συγγενείς του είναι ανισόρροποι).
* Ιδανικά η τιμωρία πρέπει να έχει άμεση σχέση με το παράπτωμα του παιδιού, ώστε να μάθει ότι οι πράξεις του έχουν συνέπειες. Αν χτυπάει άλλα παιδάκια, το απομακρύνουμε απ' το παιχνίδι, αν ωρύεται στο σούπερ μάρκετ, το πηγαίνουμε σπίτι κ.λπ. Το ξύλο δεν έχει ποτέ σχέση με τίποτα, χώρια που μπορεί να αποτελέσει και αρνητική επιβράβευση αν π.χ.ένα παιδί κάνει φασαρία για να τραβήξει την προσοχή.
* Η τιμωρία πρέπει να έχει μια εύλογη διάρκεια, ώστε να έχει χρόνο το παιδί να ηρεμήσει και να σκεφτεί γιατί ήταν κακό αυτό που έκανε. Το χαστούκι προκαλεί ένα στιγμιαίο σοκ, αλλά ξεπερνιέται πολύ γρήγορα και φορτίζει ακόμη περισσότερο την ατμόσφαιρα και καταλήγουμε με φωνές, κλάματα και υστερίες.
* Μετά από οτιδήποτε πρέπει να ακολουθεί συζήτηση που προϋποθέτει ήρεμο κλίμα, χωρίς φωνές. Πώς θα γίνει συζήτηση, όταν υπάρχει ήδη ένταση; Πώς θα διδάξει ο γονιός τον αυτοέλεγχο (να μη χτυπάει το παιδί τους άλλους, να μην πετάει πράγματα), όταν ο ίδιος δεν συγκρατεί τις αντιδράσεις του αλλά ξεσπάει με φωνές και ξύλο;
Και για να κλείσω αυτό το τεράστιο μήνυμα,
να πω ότι όντως αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες και ότι προφανώς κανένα παιδί δεν πρόκειται να πάθει ψυχολογικά από ένα σκαμπίλι, αλλά δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες ότι είναι καλή μέθοδος διαπαιδαγώγησης. Όμως επειδή το θέμα έχει ενδιαφέρον για όλους, ίσως θα ήταν ενδιαφέρον να πούμε κάποια πρακτικά tips για να αντιμετωπίζουμε κάποιες καταστάσεις.
