Αυτό που λες είναι πολύ σημαντικό. Προφανώς η νουθεσία δεν είναι κάτι μαγικό, γιατί μοιραία το παιδί δέχεται επιρροές από παράγοντες που ο γονιός αδυνατεί να ελέγξει. Οπότε πρέπει να υπάρχει κάποια μορφή "καταστολής" ή, αν δεν σας αρέσει η λέξη, κάποια μέτρα που πρέπει να λάβει ο γονιός για να αποτρέψει τη συγκεκριμένη συμπεριφορά.
Αν το παιδί είναι μικρό, ηλικίας Δημοτικού, είναι ίσως ευκολότερο να συνδυάσεις τη νουθεσία/συζήτηση με την τιμωρία, γιατί ο γονιός κατά κανόνα έχει μεγαλύτερο έλεγχο. Το πρόβλημα είναι στην εφηβεία και θα δώσω ένα πραγματικό παράδειγμα.
Γνωστός μου πήγαινε σε Γυμνάσιο/Λύκειο όπου γινόταν ευρύτατη χρήση ναρκωτικών με την ανοχή των καθηγητών, σε βαθμό που οι μαθητές έκαναν κοπάνα απ' το μάθημα και την έβγαζαν στο προαύλιο καπνίζοντας μπάφους. Σ' αυτή την περίπτωση, ό,τι και να έχεις πει στο παιδί από πριν, αν βρεθεί σε ένα περιβάλλον όπου η χρήση ναρκωτικών είναι ανεκτή (και εμμέσως ενθαρρύνεται), δεν υπάρχει περίπτωση να μην αρχίσει κι αυτό.
Αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι τι μπορεί να κάνει πρακτικά ένας γονιός σ' αυτή την περίπτωση.
Το ιδανικό σε πρώτη φάση θα ήταν να πάρει το παιδί απ' αυτό το σχολείο, αλλά δεν ξέρω αν αυτό είναι πάντοτε εφικτό. Η τιμωρία (δεν μιλώ για σωματική) μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα, αφού το παιδί έτσι κι αλλιώς βρίσκεται σε ένα περιβάλλον όπου οι νέοι αψηφούν τους ενηλίκους. Οι συζητήσεις επί συζητήσεων έχουν αμφίβολο αποτέλεσμα και σίγουρα δεν μπορώ να βλέπω το παιδί μου να καταστρέφει τη ζωή του κι εγώ να συζητάω ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα ξεπεράσει τη "φάση".
Οπότε τι κάνω ως γονιός;
Please, μην μου πείτε ότι αν έχεις βάλει ήδη όρια, δεν θα αντιμετωπίσεις αυτό το πρόβλημα, γιατί δεν υπάρχει καμιά εξασφάλιση γι' αυτό και η ιστορία είναι γεμάτη από γονείς που νόμιζαν ότι τα είχαν κάνει όλα σωστά, αλλά τα είχαν κάνει λάθος.