Ιστορίες της μνήμης μας

[aiorasky]

Γεια σας!

Αγαπητο μου ημερολογιο...

Προτεινω σε αυτη τη σελιδα να λεμε ιστοριες που χαραχτηκαν στη μνημη μας, μας εκαναν εντυπωση ή σημαιναν κατι σημαντικο για μας.

Σιγουρα ο καθε φιλοζωος κρυβει μια ιστορια..

Ιστοριες με γατες που δεν ειναι δικες μας, αλλα συναντησαμε καποτε ή ακουσαμε για αυτες απο φιλους ή εδω στο σαιντ!
Ενα ημερολογιο σκεψεων.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aiorasky]

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[LIFE]

δεν ξερω γιατι ισως επειδη ειναι προσφατο-αλλα το πρωτο πραγμα που μου ερχεται στο μυαλο ειναι κατι το πολυ δυσαρεστο και μαλλον εχει χαραχτει τοσο εντονα που δεν προκειτε να βγει ποτε,,,μου ερχετε συνεχεια η εικονα της αδερφουλας της μαιρης μου ,το προηγουμενο βραδυ απο τον χαμο της..δεν ειχα κλεισει ματι-προσπαθουσα ματαια με ειδικη συριγγα να της βαλω λιγες σταγονες γαλα στο στομα-την ειχα τυλιγμενη και και καθε λιγο την σκουπιζα γιατι κατουριοταν και επειδη ηταν πολυ αρρωστη την τελευταια μερα δεν μπορουσε ουτε να κουνηθει και κρυωνε...παρολο που ειχε θερμοφορα-μπλουζακι και αεροθερμο αναμμενο διπλα της..την αλλη μερα 1.20 το μεσημερι ξεψυχησε στα χερια μου..ηταν φρικτο.την κρατησα τυλιγμενη με το ζακετακι και περιμενα να ερθει ο αντρας μου να την θαψει,,μαζι με το ζακετακι για να μην κρυωνει,,οσο χαζο και να ακουγεται ετσι αισθανομουν οτι θα κρυωνε χωρις αυτο..τελος παντων δεν μπορω να γραψω αλλα γιαυτο γιατι ειμαι και στο γραφειο και ηδη με πηραν τα ζουμια...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kostasios]

εμενα 2 πραγματα μου ερχονται στο μυαλο... και τα δυο εχουν να κανουν με τον σκυλο που ειχα (ροντβαιλερ)

θυμαμαι οταν ακομα πηγαινα Λυκειο και ημουν στην Δραμα ειχαμε μια τεραστια αυλη στο σπιτι(5 στρεμματα). θυμαμαι λοιπον καθε απογευμα αφου τον ταιζα παιζαμε ενα παιχνιδι. προσπαθουσε ο καθενας να βαλει τον αλλο κατω... μιλαμε σαν θεαμα για καποιον 3ο που δεν ηξερε νομιζε οτι ο σκυλος μου ηταν ετοιμος να με φαει... πολλες φορες μαλιστα καποιοι περαστικοι (συνηθως γιαγιαδες) φωναζανε ''αχ το παιδι!!! θα το φαει'' και σταματουσαμε και οι δυο ξαπλωμενοι στο γκαζον και την κοιτουσαμε περιεργα... κατι αλλο που μου ερχεται στο μυαλο ειναι την περιοδο που ειχε πολλα χιονα (1-1,5 μετρο) μεσα στην αυλη παιζαμε κρυφτο... τον αφηνα να κρυφτει και προσπαθουσα να τον βρω..ο αλητης εσκαβε την γη και εριχνε πανω του χιονι για να καλυφθει.βεβαια χαραγμενη μου εχει μεινει και η στιγμη που τον πηρανε και το επομενο βεβαια που θυμαμαι ειναι οτι ξυπνησα στο νοσοκομειο...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[chouzouris]

Δεν κατάλαβα... Ποιοί τον πήρανε;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kostasios]

επειδη εγω ειχα περασει στον Πειραια οπως καταλαβαινεις δεν ηταν ευκολο να τον παρω σε διαμερισμα (γκαρσονιερα) και την ιδια περιοδο οι δικοι μου λογο δουλειας μετακομισαν στην Αθηνα... οπως ειναι λογικο ψαξαμε για καποια μεζονετα.. ή οικοδομη με χωρο ετσι ωστε να μπορεσει να ερθει και ο σκυλος μου στην Αθηνα αλλα τελικα δεν βρηκαμε τιποτα στην περιοχη που θα μενανε οι δικοι μου.. παρακαλεσαμε καποιους τουλαχιστον αν μπορουν να τον ταιζουν αλλα ολοι φοβοντουσαν εστω και δεμενο να τον πλησιασουν... οποτε επρεπε να βρουμε νεα οικογενεια να τον αναλαβει.. αφου περασαμε απο κοσκινο καποιους γνωστους τελικα το δωσαμε σε καποιον που ειχε και το καταλληλο χωρο για τον μπρουνο μου... αλλα δυστυχως απο εκεινη την μερα εγω αποκτησα προβλημα...εκτος απο το ψυχολογικο εχω αποκτησει και πιεση.. νευροπιεση συγκεκριμενα..η οποια οπως ηπαν οι γιατροι εκεινη την μερα ημουν σε σημειο να μεινω στον τοπο...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

το πραγμα που θυμαμαι εντονα ειναι το πρωτο κοιταγμα της πρωτης μου οικοσητης γατας της λαιδης εκεινα τα δυο γκρι ματακια που μολις ειχαν ανοιξει κ με κοιταγαν χωρις να ξερουν εαν ειμαι γατα η ανθρωπος το αλλο πραγμα που θα μου μεινει κ αυτο στο μυαλο ειναι οταν αρρωστησε ο λαμπης κ εψαχνα απεγνωσμενα γιατρο παραμονη χριστουγεννων κ δεν εβρισκα κανεναν μεχρι που εψαχνα στο σαιτ κ ειδα το ονομα του Αιλουρου σε ενα θεμα μας κ τον πηρα τηλεφωνο κ μου εσωσε τον Λαμπη δεν θα ξεχασω ποτε αυτην την γλυκια απαντηση του κυριου πανου οτι ολα θα πανε καλα κ να μην φοβαμαι τιποτα κ ακομη το ροχαλητο του Λαμπη στην ναρκωση ηταν πολυ αστειο.
Ενα αλλα που θυμαμαι ειναι η κουτα που βρηκαμε την πατουνα μεσα το πλασματακι των λιγων ωρων που εκλεγε κ ζηταγε φαι τα πατουσακι την μυτουλα ολα πανω της ηταν φοβερα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aspasiapef]

Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 1981. Πάω ΣΤ' Δημοτικού. Το σχολείο μας, 10ο Ν.Σμύρνης έχει πάθει ζημιά από το σεισμό της 24ης Φεβρουαρίου και μας έχουν μεταφέρει/ συστεγάσει με το 1ο Δημοτικό Ν.Σμύρνης. Είναι απόγευμα, μιας και το 1ο έκανε την πρωϊνή βάρδια και ετοιμάζομαι να βγω από την καγκελόπορτα του προαυλίου για να γυρίσω σπίτι. Κάπου εκεί ανάμεσα στον κόσμο θα με περιμένει κανονικά η μαμά μου. Δεν προλαβαίνω να κάνω ένα βήμα, όταν δέχομαι "επίθεση" από μια πελώρια μαλλιαρή αρκούδα που αρχίζει να με γλύφει μανιοδώς στο πρόσωπο με τα πόδια πάνω στους ώμους μου. Στην αρχή ξαφνιάζομαι και στη συνέχεια παίρνω κι εγώ την αρκουδίτσα αγκαλιά κι αρχίσω τα χάδια. Είναι ένας μεγάλος μπεζ αρκουδόσκυλος( ) ο οποίος είναι δεμένος με λουρί και το λουρί το κρατάει ο πάτέρας μου!!! Στο απορημένο μου βλέμμα απαντάει "Δικό σου είναι!!!" Κάγκελο εγώ!!! Η επιστροφή εκείνη την ημέρα στο σπίτι πρέπει να κράτησε ώρα, γιατί σε όλη την διαδρομή είτε αγκάλιαζα και φύλαγα τον σκύλο είτε τον πατέρα μου και φυσικά όλη την ώρ παίζαμε! Τελικά απ'ότι αποδείχθηκε ο Boomer ένα ζαχαρί Griffon γίγας με τον μεγάλο σεισμό της 24/2/1981 είχε μπει και είχε ζητήσει άσυλο στο εργοστάσιο του πατέρα μου στα Ν.Φιλαδέλφεια. Ήταν σε άθλια κατάσταση, βρώμικος με τα μακριά του μαλλιά κολλημένα και τζιβιασμένα από τη βρώμα και ένα χοντρό σκοινί δεμένο στο λαιμό του τόσο σφιχτά που του είχε δημιουργήσει πληγή και κόντευε να τον πνίξει. Ο πατέρας μου τον κράτησε, τον έπλυνε, τον τάισε και τον δήλωσε στην αστυνομία για την περίπτωση που κάποιος τον είχε χάσει. Κανείς δεν τον αναζήτησε τις επόμενες 2 μέρες κι έτσι μας τον έφερε σπίτι. Τελικά κανείς δεν τον αναζήτησε ποτέ κι έτσι μας έμεινε ο γλυκός μου αρκουδάκος κι έζησε ευτυχισμένα για 6,5 μόλις χρόνια καθώς πέθανε τον Δεκέμβριο του 1986 στα 9 του χρόνια από κακή διάγνωση και λάθος φαρμακευτική αγωγή ηλίθιων κτηνιάτρων. Δυστυχώς μόνο ο τελευταίος που τον πήγαμε βρήκε τι έχει κι έτσι ένα βροχερό απόγευμα του Δεκέμβρη μου πέθανε στην αγκαλιά μου βγαίνοντας από το ιατρείο. Η ψυχούλα μου είναι θαμένη από τότε στο οικόπεδο απέναντι από το εργοστάσιο του μπαμπά όπου και τον είχαμε βρει. Εκεί τώρα έχει χτιστεί ένα σχολείο, οπότε θα μπορεί εκεί που βρίσκεται να ακούει τα γέλια και τα παιχνίδια των παιδιών που τόσο αγαπούσε...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Cleopatra]

Ιστορίες αγάπης και μνήμης για τα ζωάκια που πέρασαν έστω και λίγο από την ζωή μου υπάρχουν πολλές, αλλά υπάρχουν κάποια γεγονότα που θα τα θυμάμαι όσα χρόνια κι αν περάσουν.. Ξεκινάω χρονολογικά για να βγάλετε κι εσείς κάποια άκρη..

Καλοκαίρι που τελείωσα την ΣΤ' Δημοτικού και όπως πάντα είχαμε πάει οικογενειακώς στο εξοχικό μου.. Ο παππούς μου, μου είχε φέρει 2 μικρά παπάκια που τα πουλούσαν στην λαική και τα λυπήθηκε.. 2 πλασματάκια που χωρούσαν μαζί στην παλάμη μου και με κοίταζαν με απορία.. Τους φτιάξαμε μαζί με τον παππού μου ένα σπιτάκι για να μένουν και μια σχετικά μεγάλη αυλή για να παίζουν.. όσο περνούσε ο καιρός και μεγαλώνανε, δενόμασταν και πιο πολύ μεταξύ μας.. Με είχαν μάθει για μαμά τους, τα έβγαζα από το σπιτάκι και αυτά με ακολουθούσαν από πίσω μου σε όλο το οικόπεδο.. Καθόμουν και τους μιλούσα με τις ώρες, τα τάιζα και το αγαπημένο μας παιχνίδι ήταν όταν τους έριχνα νερό με το λάστιχο.. Μπορεί να ακούγεται χαζό αλλά ένιωθα πως με αγαπάνε.. Το δύσκολο ήταν όταν άρχισαν και πάλι τα σχολεία, θα έμενε εκεί ο παππούς για να τα προσέχει, αλλά ήρθε μια γειτόνισσα και τον έπεισε πως θα ήταν καλύτερα ψητά.. :cry: Όταν πηγα το πρώτο Σ/Κ μετά τα σχολεία και είδα ότι έλειπαν, έπαθα τέτοιο σοκ που δεν μίλησα σε κανέναν για 5-6 μέρες και έκλαιγα ένα μήνα συνέχεια. Και φυσικά στο εξοχικό δεν πάτησα για πάνω από 6 μήνες..Η πρώτη μεγάλη απώλεια σε ζωάκι..

Ένα χρόνο περίπου μετά ήρθε ο Αράπης μου στη ζωή μου.. Πάλι στο εξοχικό μου. ένας μικρός μαύρος γατούλης που λάτρεψα και με λάτρεψε από την πρώτη στιγμή.. Κάθε πρωί με ξυπνούσε με τα νιαουρισματα του, σκαρφαλωμένος πάνω στην σίτα του παραθύρου..Δεν έχω ξαναδεί τόσο τρελό γατάκι.. Παρακαλούσα τους γονείς μου να τον πάρουμε στο σπίτι αλλά δεν ήθελαν και ήταν και αντικειμενικά δύσκολο.. Το μωρό μου πέθανε, ίσως και από κατάθλιψη 2 μήνες αφού φύγαμε εμείς για την Αθήνα.. Ακόμα θυμάμαι το βλέμα του και το κλάμα του όταν μπήκα στο αμάξι..:cry: :cry:

Στην Α λυκείου και πάλι στο εξοχικό μας, γυρίζοντας από το μπάνιο άκουσα ένα απαλό, σχεδόν δεν ακουγόταν, νιαούρισμα.. έψαξα μέσα στα χόρτα και βρήκα ένα μικροσκοπικό ασπρόμαυρο πλασματάκι.. Το μικρούλι μου κάποιοι το είχαν πετάξει στα σκουπίδια και ευτυχώς είχε βγει πριν τα μαζέψουν.. Ήταν γεμάτος με πίσσα σε όλο του το σωματάκι και σε κάποια σημεία φαινόταν σα να έχει καεί.. ήταν τόσο μικρός που κοιμόταν μέσα στις παντόφλες μου( 37 νούμερο).. μετά από πολλές προσπάθειες σώθηκε, έγινε ένας πανέμορφος γάτος, ο Νάσος μου.. Με τον Νάσο περάσαμε 3 υπέροχα χρόνια τα Σ/Κ και τα καλοκαίρια στο εξοχικό.. Μπόρεσα να δω και τα παιδιά του να γεννιούνται.. Δυστυχώς κάποια στιγμή απ' οτι έμαθα τον βρήκαν νεκρό στη εθνική οδό..

Και τέλος η Αμάντα μου..Στο δεύτερο έτος της σχολής.. ένα υπέροχο σκυλάκι, διασταύρωση λυκόσκυλο με χάσκυ.. Το είχε βρει το τότε αγόρι μου στο δρόμο και το είχε πάει σπίτι του.. ένα μικρό, φοβησμένο πλασματάκι, που από το ίδιο βραδυ αποφάσισε πως το χέρι μου ήταν πιο νόστιμο από το φαγητό που της είχαμε και πως το ιδανικό σημείο για ύπνο ήταν δίπλα μου.. Ζήσαμε 4 μήνες υπέροχους.. Μετά ήρθε ο Μάιος και το αγόρι μου θα έφευγε το πρώτο του ταξίδι (ναυτικός).. είχαμε συμφωνήσει με τους γονείς μου πως θα έμενε στο εξοχικό το καλοκαίρι αφού θα μέναμε κι εμείς εκεί.. ένα Σ/Κ που είχα κανονίσει να πάω κάπου αλλού και οι γονείς μου θα πήγαιναν την επόμεν το πρωι, πήρα την απόφαση να την αφήσω μόνη της για 12 ώρες.. τι να συμβεί σε τόσες ώρες??
Κι όμως.. κάποιοι καλοί άνθρωποι, την έλυσαν από το λουράκι της, και την εξαφάνησαν.. εγώ το έμαθα όταν γύρισα τη κυριακή το βράδυ.. έκλαιγα και την έψαχνα για 1 χρόνο.. ακόμα και πρόσφατα όταν εκεί κοντά είδα ένα σκυλάκι που έμοιαζε σταμάτησα και άρχισα να την φωνάζω.. Κανένα από αυτά τα μωράκια μου, δεν θα βγει ποτέ από την καρδιά μου και το μυαλό μου..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Cleopatra]

Τώρα που το βλέπω όλο μαζί το κείμενο αναρωτιέμαι αν θα έχει κανείς την υπομονή να το διαβάσει.. Είμαι πολυλογού τι να κάνω??

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[popi]

Τώρα που το βλέπω όλο μαζί το κείμενο αναρωτιέμαι αν θα έχει κανείς την υπομονή να το διαβάσει.. Είμαι πολυλογού τι να κάνω??

Μην ανησυχής Cleopatra προσωπικά διαβάζω τα πάντα στο site αλήθεια ,άσχετα αν δεν γράφω παντού,επειδή είμαι ανθρωπος που ανοίγετε εύκολα και πολυλογώ δεν θέλω να κουράζω.Στο συγκεκριμένω θέμα δε το μόνο που θα καταφέρω είναι να στεναχωρηθώ πάλι και προσπαθώ να το αποφεύγω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aiorasky]

Ειναι πολυ συγκινητικες ολες οι ιστοριες....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

το πραγμα που θυμαμαι εντονα ειναι το πρωτο κοιταγμα της πρωτης μου οικοσητης γατας της λαιδης εκεινα τα δυο γκρι ματακια που μολις ειχαν ανοιξει κ με κοιταγαν χωρις να ξερουν εαν ειμαι γατα η ανθρωπος το αλλο πραγμα που θα μου μεινει κ αυτο στο μυαλο ειναι οταν αρρωστησε ο λαμπης κ εψαχνα απεγνωσμενα γιατρο παραμονη χριστουγεννων κ δεν εβρισκα κανεναν μεχρι που εψαχνα στο σαιτ κ ειδα το ονομα του Αιλουρου σε ενα θεμα μας κ τον πηρα τηλεφωνο κ μου εσωσε τον Λαμπη δεν θα ξεχασω ποτε αυτην την γλυκια απαντηση του κυριου πανου οτι ολα θα πανε καλα κ να μην φοβαμαι τιποτα κ ακομη το ροχαλητο του Λαμπη στην ναρκωση ηταν πολυ αστειο.
Ενα αλλα που θυμαμαι ειναι η κουτα που βρηκαμε την πατουνα μεσα το πλασματακι των λιγων ωρων που εκλεγε κ ζηταγε φαι τα πατουσακι την μυτουλα ολα πανω της ηταν φοβερα

αγαπητο ημερολογιο αλλη μια μερα τελειωσε σαν σημερα εχει γενεθλια η πατουνιτσα μου γινετε 1ετους ποτε ηταν ενα μικρο πραγματακι μιας χουφτας κ ποτε εγινε μια κοπελαρα αλλο πραγμα ακομη δεν εχω καταλαβει για εμενα θα ειναι παντα το μωρο που ειχα κ ταιζα μεσα στην χουφτα μου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mimikaki]

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΤΟΥΝΑΚΙ!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mariel]

Χρονια Πολλα Πατουνιτσα !!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[popi]

Εχει γενέθλεια η Πατουνίτσα; Χρόνια της Πολλά:kiss: :kiss: :kiss: :kiss: :kiss: :kiss: :kiss:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anabou]

Χρόνια πολλά Πατούνι!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Κατερίνα]

Χρόνια πολλά Πατουνάρα!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aiorasky]

Χροναι πολλα!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.