Κατάθλιψη γάτας

[yasmin1gr]

Χρειαζεται να δρασεις σαν ωριμη μανα...δηλαδη να της διδαξεις την υπομονη και να ανεχτεισ τον θυμο της για την αλλαγη συνθηκων .. χρειαζεται να καταλαβεισ πρωτα εσυ οτι ειναι υποχρεωτικο να προστατευτει απο την ιδια της την παρορμητικοτητα μεν γιατι εινα και τσαμπουκαλου και πηδηχτουλα αυτη σαν το ζυμωνουλη μουπου πηδηξε κα τον εχασα. Τα πολλα παιχνιδια σδεν λυνουν το προβλημα αν τα κανεις οντας ανχωμενη και ενοχικη εσυ, δρασε με σταθεροτητα και θα προσαρμοστει μια φαση ειναι στο κατω κατω. Για το δευτερο γατακι δεν χρειαζεται οθτε επιπλεον χωρος οθτε αλλη αμμος απο ενα πιατακι θα τρωνε και σε μια αμμο θα πηγαινουνε θα της κανει πολυ καλο αλλα ισως οχι τωρα γιατι αν παιζει μ αυτο συνεχεια ισως του χωσει καμια δαγωνια και παει το σαγονι παλι.. εχεις λοιον δυο μηνες να πεισεις τον ανδρα σου να παρετε ενα.. επιχειρηματα εχεις ηδη απ οσο ειδα.. σκεφτειτε παντως οτι η συγκεκριμενη γατ επειδη ειναι ζωηρη η θα την αφησετε και θα περιφραξετε κηπο η θα της φερετε γατακι αλλη λυση δεν υπαρχει μακροπρουθεσμα οσο δυσκολο κι αν φαινεται, ενα απο τα δυο θα χρειαστει να κανετε μετα απο δυο μηνες

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mici]

Γιασμιν μου, έχεις δίκιο σε όσα είπες. Πρώτα από όλα, δεν είμαι αγχωμένη.... ίσως ένοχη και πάντα, ότι κάνουμε μαζί το κάνουμε με όρεξη.
Το πρωί που φεύγουμε για την δουλεία, πάντα της έχουμε τα παιχνίδια τη γύρω της. Τώρα πια, δεν την έχουμε περιορισμένη στην κουζίνα. Κυκλοφορεί ελεύθερη σε όλο το σπίτι. Έχει μπόλικο νερό και φαγητό. Την τουαλέτα της.
Αλλά μάλλον, κοιμάται όλη μέρα μέχρι να επιστρέψω. Όποτε την πετυχαίνω, πάντα τεντώνεται με μισόκλειστα μάτια και να χαϊδεύεται. Την περνώ αγκαλιτσα, τρίβω το σαγόνι μου πάνω στο κεφαλάκι της και αυτή με την σειρά της με γλύφει μέχρι να μου ζητήσει να την αφήσω κάτω. Της φιλάω το κεφαλάκι και την αφήνω κάτω απαλά.
Με ακολουθεί στην κουζίνα για να κάνω την προετοιμασία του φαγητού. Τρίβεται συνεχεία πάνω μου ή κάθεται σε μια καρεκλά με το κεφαλάκι της ανάμεσα στα ποδιά της και να με κοιτάζει "παραπονεμένα". Της μιλάω συνεχεία για να μη νιώθει μόνη όσο εγώ μαγειρεύω. Όταν πια αφήνω το φαγητό στην κατσαρόλα να σιγοβράζει. Περνώ το αγαπημένο της μπαλάκι και αρχίζουμε να κυνηγιόμαστε για καμπόση ώρα μέχρι που να την δω να λαχανιάζει. Καθόμαστε και οι δυο στον καναπέ χαζεύοντας την τηλεόραση. Εκεί είναι που πηγαίνει προς την πόρτα ή το παράθυρο και να εκλιπαρεί να της ανοίξω...
Τότε την δελεάζω να παίξουμε με το γατοτουνελ ή με την χαρτοσακούλα από το ΙΚΕΑ (που της αρέσει πολύ). Παίζουμε πάλι. Μετά την έχω δίπλα μου και να προσπαθεί να μου ρίξει δαγκωνιές ...
Να που, υπάρχουν στιγμές που εγώ πρέπει να κάνω και άλλες δουλείες του σπιτιού. Σκούπισμα, σφουγγάρισμα ξεσκόνισμα, πλυντήριο και σιδέρωμα... τότε είναι που πέφτει σε κατάθλιψη, δεν κουνιέται από το σκαμπό της ή από το δροσερό της πάτωμα.
Όταν γυρνάει ο άντρας μου, την πιάνει και παίζει μαζί της έτσι για το καλησπέρα. Μετά αποχωρεί πάλι στην γωνία της και κάθεται κατσουφιασμένη. Ξέρει, ότι την αγαπάμε και της το δείχνουμε, γμτ.
Το βραδάκι, πριν κοιμηθούμε, πάλι παίζουμε μαζί της και την κατσιάζουμε. Όταν μας βλέπει να ξαπλώνουμε, αντί να έρθει στα ποδιά μας φεύγει και ξαπλώνει στο σκαμπό της δίπλα μας της έχουμε και το κρεβατάκι της που είναι σαν σκηνή με μαξιλαράκι αφράτο. Το λατρεύει, τώρα ούτε να το κοιτάξει...
Την βγάζω βόλτα μέρα παρά μέρα. Σήμερα ας πούμε θα την βγάλω στον κήπο βολτουλα και να μασήσει το χορταράκι της. Αν δεν ήταν τόσο πηδηχτουλα, να μπορούσα να περιφράξω κάπως πιο καλά την βεράντα για να βγαίνει όποτε θέλει έξω. Αλλά την φοβάμαι! Είναι το πιο έξυπνο γατάκι που έχω γνωρίσει. Πάντα βρίσκει τρόπους διαφυγής.
Δυστυχώς, η βόλτα είναι μια από τις αγαπημένες της ασχολίες! Και όπως είπε κάποιος από εδώ μέσα, καλύτερα μέσα για να μην έχουμε παρατράγουδα πάλι. Ενώ σκεφτόμαστε μήπως τα απογεύματα να την αφήνουμε να βγαίνει έξω και να γυρίζει πίσω το βράδυ για ύπνο. Αλλά Γμτ... μετά το ατύχημα, φοβάμαι να την αφήνω. Είναι δυνατόν να μην δεθείς τόσο πολύ με τα ζωάκια; Είναι ψυχούλες και αυτά...
Το θέμα με το δυάρι μας, είναι τόσο φορτωμένο που δεν χωράει ούτε δεύτερη λεκάνη. Αν τελικά το αποφασίσει ο άντρας μου για δεύτερο γατάκι. Πως θα το μάθω να χρησιμοποιεί την ίδια λεκάνη με την Μίτσυ; Θα μου έλυνε τα χέρια. Στο άλλο σπίτι που θα είναι μεγαλύτερο, θα βάλω δυο λεκάνες έξω στην βεράντα ή μέσα στο σπίτι, θα δούμε εκείνη την στιγμή.
Πιστεύετε, ότι θα δεχτεί το άλλο γατάκι η Μίτσυ; Εδώ με τρόμαξε μια φόρα. Και δεν το περίμενα ποτέ. Ένα βράδυ εκεί που καθόμασταν, βλέπουμε την Μιτσυ να έχει πάρει θέση κυνηγού, να έχει κατεβάσει τα αυτιά και σηκωθηκαν οι τρίχες της ράχης. Προσπαθούσαμε να καταλάβουμε, τι ήταν εκεί που την ενοχλούσε. Και τι ανακαλύπτουμε;;; Κοίταζε μια μεγάλη φωτογραφία μιας γάτας (ήταν σε μια σακούλα άμμου) και ήταν έτοιμη να της επιτεθεί!!! Δεν περίμενα ποτέ, ότι οι γάτες μπορούν να δουν φωτογραφίες. Άλλο ο καθρέφτης, όταν βλέπει τον εαυτό της, πάντα προσπαθεί να δει πίσω που είναι η άλλη γάτα.
Αυτάάάά...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Mici κι εγω τα ιδια με αυτα που έγραψαν οι υπόλοιποι πιστεύω... Δηλαδή μαγική λύση για τώρα δεν υπάρχει, αφού έχει συνηθίσει στο έξω. Χρειάζεται λίγος καιρός για να ξεχάσει τις βόλτες και να προσαρμοστεί στο μέσα. Ως τότε υπομονή....

Το δεύτερο γατάκι ναι μεν θα έλυνε μερικώς το πρόβλημα της μοναξιάς, αλλά και πάλι η Mici θα ζητούσε το έξω.

Αυτα στα γράφω σύμφωνα με αυτά που βλέπω στο γάτο μου.
Δηλαδή εκτιμά τη γατίσια νέα παρέα του, παρόλαυτα έχει ανάγκη από τις βόλτες του στην ταράτσα, όπως είχε συνηθίσει.
Επίσης εξακολουθεί να κάνει χαρές όταν γυρίζω από τη δουλειά και να είναι συνεχώς πίσω από τα πόδια μας. (Το ίδιο και η Αργυρώ!).
Εχω δύο γατιά "κολητσίδες".

Εδώ όταν τηγάνιζα ψάρια, δεν ξεσήκωνε τον κόσμο για να της δώσω να φάει... παλιά, σκαρφάλωνε μέχρι την μέση μου και παρακολουθούσε το τηγάνισμα. Έχει χάσει την κάθε όρεξη της...

Αυτό μπορεί και να οφείλεται στο ότι έχει μειωθεί η όρεξη της εξαιτίας της ζέστης.


Επίσης όσον αφορά τη λεκάνη τα δικά μου χρησιμοποιούν την ίδια.
Την πρώτη μόνο εβδομάδα που ήρθε η μικρή της είχα ένα ταψάκι και μετά, αφού την πήγα 1-2 φορές στη λεκάνη του Σίβα, έμαθε μόνη το δρόμο. Μάλιστα έμαθε να ανοίγει και το πορτάκι στο τζάμι μόνη της.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μελινάκι]

μπορεις να την βγαζεις εξω υπο την επιβλεψη σου;
(μπορει να στο εχει προτεινει ηδη αλλος αλλα δεν διαβασα τις απαντησεις των αλλων )

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aretha]

Ελένη, είχαμε κι εμείς περιπέτειες με την Αρήθα και τις ταρζανιές της (έμαθε να ανεβαίνει στις τέντες και από κει έφτασε μέχρι και στον από πάνω όροφο)
Αφού δοκιμάσαμε διάφορα οχυρωματικά έργα (άνευ αποτελέσματος) βρήκαμε την υγειά μας (κι εμείς κι αυτή) με το σύστημα λουράκι-σαμαράκι. Της πήρα ένα λουράκι από αυτά που επεκτείνονται και μαζεύουν μόνα τους, αυτά με τα οποία βγάζουν βόλτα τα σκυλάκια. Το λουράκι μπορεί να επεκταθεί μέχρι και σε 5 μέτρα μήκος. Της το στερέωσα στο παντζούρι της μπαλκονόπορτας και την αφήνω να βολτάρει όσο θέλει, χωρίς να χρειάζεται να κρατάμε εμείς το λουράκι ή να είμαστε διαρκώς από πάνω της.
Ίσως ένα τέτοιο παρόμοιο σύστημα να έπιανε και με τη Μίτσι... Είναι αρκετά ασφαλές (εφόσον καταφέρεις να στερεώσεις σίγουρα το λουράκι) και της παρέχει αρκετή ανεξαρτησία, εντός ορίων.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ruko]

Όσο για τη δεύτερη γάτα, αν και όταν το αποφασίσετε:
Για τη λεκάνη δεν χρειάζεται να κάνεις και πολλά πράγματα. Θα πρέπει, βέβαια, να έχεις μια δεύτερη για τον πρώτο καιρό που θα τα έχεις χωριστά. Ωστόσο, όταν τα αφήσεις μαζί στον ίδιο χώρο, θα δεις ότι θα πάνε μόνα τους να μυρίσουν το ένα τη λεκάνη του άλλου και ίσως να τη χρησιμοποιήσουν. Αν συνηθίσουν τις καινούργιες μυρωδιές (και αυτό γίνεται πολύ γρήγορα), δεν τα πειράζει να έχουν την ίδια λεκάνη.

Για τις αγριάδες που κάνει η Μίτσυ με τον καθρέφτη τώρα: δεν μπορώ να σου πω με 100% σιγουριά, γιατί δεν ξέρω το χαρακτήρα της, αλλά και ο Φένστρερ όταν ήταν μόνος αγρίευε όταν έβλεπε το είδωλό του στον καθρέφτη ή στη μπαλκονόπορτα. Γι' αυτό το λόγο δίσταζα να πάρω δεύτερη γάτα. Αλλά κάποια στιγμή κατάλαβα ότι οι αγριάδες του ήταν περισσότερο παιχνίδι παρά επιθετικότητα, και πράγματι δεν είχα κανένα πρόβλημα όταν πήρα την Πετουλίτα. Μάλιστα τώρα που φιλοξενώ και τα δυο μικρά, έχει γίνει και πολύ στοργικός μπαμπάς!
Οπότε η αντίδραση της Μίτσυ δεν δείχνει κατ' ανάγκη ότι είναι επιθετική.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Κατ εμε προσπαθησε ν αλλαξεις αυτα στην δικη σου συμπεριφορα και θα τη δεις να ηρεμει :

Τρίβεται συνεχεία πάνω μου ή κάθεται σε μια καρεκλά με το κεφαλάκι της ανάμεσα στα ποδιά της και να με κοιτάζει "παραπονεμένα". Της μιλάω συνεχεία για να μη νιώθει μόνη όσο εγώ μαγειρεύω.

Εκεί είναι που πηγαίνει προς την πόρτα ή το παράθυρο και να εκλιπαρεί να της ανοίξω...
Τότε την δελεάζω να παίξουμε με το γατοτουνελ ή με την χαρτοσακούλα από το ΙΚΕΑ (που της αρέσει πολύ). Παίζουμε πάλι. Μετά την έχω δίπλα μου και να προσπαθεί να μου ρίξει δαγκωνιές ...

Να που, υπάρχουν στιγμές που εγώ πρέπει να κάνω και άλλες δουλείες του σπιτιού. Σκούπισμα, σφουγγάρισμα ξεσκόνισμα, πλυντήριο και σιδέρωμα... τότε είναι που πέφτει σε κατάθλιψη, δεν κουνιέται από το σκαμπό της ή από το δροσερό της πάτωμα.
Όταν γυρνάει ο άντρας μου, την πιάνει και παίζει μαζί της έτσι για το καλησπέρα. Μετά αποχωρεί πάλι στην γωνία της και κάθεται κατσουφιασμένη. Ξέρει, ότι την αγαπάμε και της το δείχνουμε, γμτ.

Το βραδάκι, πριν κοιμηθούμε, πάλι παίζουμε μαζί της και την κατσιάζουμε. Όταν μας βλέπει να ξαπλώνουμε, αντί να έρθει στα ποδιά μας φεύγει και ξαπλώνει στο σκαμπό της δίπλα μας της έχουμε και το κρεβατάκι της που είναι σαν σκηνή με μαξιλαράκι αφράτο. Το λατρεύει,

Υπογραμιζω τις δικες σου ερμηνειες που κανουν κα δικαιολογημενα παει να σε δαγωσει οταν την εχεις διπλα σου στον καναπε.Και εξηγουμαι:

Χωρίς να το καταλαβαινεις την υπερ παιζετε και της δημιουργειτε συναισθηματα αφορητου κενου γιατιολη τη μερα καποιος ασχολειται συνεχεια μαζι της και καθε φορα που παει η κακομοιρα να απομωνωθει κα να πενθησει τον πονο του σαγονιου , την αδυναμια κινησεων και το οτι δεν βγαινει εξω υπαρχει ατμοσφαιρα ανχους γυρω της γιατι εσυ την σκεφτεσαι σαν σε καταθλιψη και κατσουφιασμενη.. και ερωτω.. εσυ αν ειχες ενχειρηση δεν θα ησουν λυπημενη και κατσουφα? Δεν θα θελες να σε αφησουν καποια στιγμη ησυχη στον πονο σου ? Ετσι σκεφτεται κι εκεινη γι αυτο κατα βαθος την εκνευριζει αυτη η συμπεριφορα κ οταν βρει καιρο σου παταει καμια δαγκωματιτσα μπας και συνερθεις.

Συμβουλη που αν την ακολουθησεις εχει εγυημενα αποτελεσματα αλλα ειναι δυσκολη για σενα:

Ξερω οτι τωρα ακριβως που με διαβαζεις ενα μερος του μυαλου σου ειναι στο τι κανει εκεινη.. σταματα το αυτο τωρα, παψε ν'ασχολεισαι τοσο πολυ μαζι της συνεχιστε κανονικα τη ζωη του σπιτιου σας και δεχτειτε οτι περναει μια δυσκολη φαση, αφηστε το ζωντανο στην ησυχια του και παιξτε το μονο οταν θελει ελεινη κι ερχεται για χαδακια.

Αν το κανεις σε δυο τρεις βδομαδες θα εχεις ενα αλλο ζωο σπιτι σου υγιες, ωριμο και ησυχο, λιγο πονεμενο μεν αλλα κανονικο.. αν συνεχισετε ετσι θα πεσει σε πιο βαρια καταθλιψη και δεν θα ξερεις πια τι να την κανεις γιατι με το που θα την αφηνεις θα καταπεφτει νκαι θα σου ρχεται να την πεταξεις απ το παραθυρο...
Πολλες φορες η υποστηριξη σ ενα ζωο ειναι απλα να εισαι εκει γι αυτο οποτε αυτο σε χρειαζεται και οχι να το πνιγεις στη φροντιδα . Εξισου ο σεβασμος σ ενα ζωο ειναι να σεβεσαι ποτε εχει ορεξη για χαδι και ποτε αισθανεται την αναγκη απομονωσης. Καλα εκανες και τα γραψες γιατι ετσι μονο καταλαβα τι συνεβαινε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Mici μου εγώ δεν βλέπω κάτι λάθος 'η κακό στη δική σας συμπεριφορά. Aντίθετα βλέπω ποσο την υπεραγαπάτε και ειδικά εσύ.
Πέρασα τα ίδια περίπου πέρυσι με τη Mπιάνκα όταν σκοτώθηκε απο αυτοκίνητο η αγαπημένη Mέλανι (βλέπεις την αγάπη τους στο αβαταρ).
Aυτό το σοκ μας έκανε να δράσουμε με πολλούς τρόπους, αλλους λάθος και μερικους σωστους. Ξαφνικά έπρεπε να την κλείσουμε μέσα. Eτσι την κακομάθαμε με κονσέρβες, άπειρα παιχνίδια ακόμα και κατνιπ. Γενικά τίποτα δεν απέδωσε. Πήγαμε βόλτα στο μπαλκόνι της μαμάς μου κάποιες ώρες. Eμεις μέναμε στο ισόγειο. Tίποτα, νεύρα μόνο και έμπαινε μέσα και πλάκωνε τις γάτες τις μαμας. Για πολύ καιρό η Mπιάνκα ήταν δυστυχισμένη οτι και να κανα ήθελε να βγει έξω. Tότε ήταν που δοκίμασα τη βόλτα χωρις λουρί για 2-4 ώρες τη μέρα οτι ώρα γύρναγα απο τη δουλεια, ακόμα και 2 το πρωί. Eξοντώθηκα για 3 μήνες και εκείνη πάλι δεν ήταν ευχαριστημένη. Aβυσος η ψυχή της γάτας... Aκόμα χειρότερα όταν έφερα και τη μικρή Kαρμέλα στο σπίτι. Oυρλιαζε και έξυνε τις πόρτες. Πολλά απο τα παιδιά έχουν ακούσει το ηχογραφημένο ντοκουμέντο. Mπρρρρρρ!!!!
Mετά ήρθε η ακομα πιο μικρή Σακίρα. Παρόλο που τα μικρά μας έδωσαν μεγάλη χαρά, πάντα η ευτυχία της Mπιάνκας ήταν πρώτη προτεραιότητα. Kαταλήξαμε να βγαίνει μονο όταν ήμουν εκει για μια μισή το πρωί το πολύ. Kαταλάβαινε την έννοια μου και ερχόταν η καημένη αν πέρναγαν τα 15 λεπτά άρχισα και την φώναζα. Eτρεμα στην ιδέα του να είναι έξω... Για να ξεφεύγει λίγο απο τις μικρες το βράδυ ανοιγαμε να βγει μέσα στην πολυκατοικία στη σκάλα. Συμβιβαζόταν έτσι.
Δεν φανταζόμουν ποτε οτι θα κατέληγε με την Kαρμέλα να πλένεται ή μάλλον να την πλένει και να είναι για αυτήν η πηγή της ευτυχίας της. Σε συνδυασμό με το μπαλκόνι τώρα που μετακομισαμε είναι πάρα πολύ ευτυχισμένη. Aκόμα και με τη Σακίρα τα πράγματα τρώγονται, παίζουν. Eιμαστε επιτέλους όλες ευτυχισμένες
Θεώρησα καλό να σου πω την εμπειρία μου αλλά ελπίζω να μην σας κούρασα. Hταν ανέλπιστο όμως να γίνει πάλι καλά και ήρεμη και όμως έγινε. Eύχομαι και η Mici να συνέλθει ψυχολογικά αλλά επειδή είχε άγιο κυριολεκτικά στο ατύχημα δεν πρέπει να ξαναβγει μόνη της έξω. Tώρα για το λουράκι... δεν πέτυχε σε μας. Tην φρίκαρε και 'εμεινε πάνω της 5 λεπτά το πολύ. Oποιος το θέλει να του το χαρίσω. H λύση της άλλης γατούλας μπορεί να είναι η λύση να φτιάξει η ψυχολογία της (εν καιρό). Σκεφτείτε το!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Lena1]

Κατάθλιψη;;;

Γειά σας
Είναι η πρώτη φορά που γράφω εδώ, και ελπίζω να μου απαντήσετε,μήπως βρώ κάποια λύση στο πρόβλημά μου!
Έχω δύο γατάκια (αρσενικό-θηλυκό) στο σπίτι εδώ και δύο χρόνια, τα οποία είναι απόλυτα προσαρμοσμένα με τη ζωή στο διαμέρισμά μας. Το διαμέρισμα είναι αρκετά μεγάλο με βεράντες μπρος πίσω και αρκετούς χώρους, γενικά μπορώ να πω ότι μπορούν να κινούνται με αρκετή άνεση.
Τελευταία στην παρέα προστέθηκε ένας γάτος τον οποίο έφερα από το Πήλιο (έχουμε εκεί ένα σπίτι οικογενειακό) με σοβαρό πρόβλημα στα μάτια. Ο γάτος νοσηλεύτηκε 1,5 μήνα σε κλινική και τελικά η όρασή του σώθηκε. Ο γάτος είναι 1 έτους και δεν είναι στειρωμένος, αλλά δεν βλέπω κανένα πρόβλημα για να αποφασίσω να τον στειρώσω ακόμα (τα άλλα δύο που έχω είναι στειρωμένα).
Το πρόβλημα άρχισε από τη στιγμή που τον έφερα στο σπίτι από την κλινική και όσο πάει χειροτερεύει.
Ο κτηνίατρος με διαβεβαίωσε ότι είναι καλά στην υγεία του, όμως επειδή χρειάζεται κάθε μέρα κολύριο, μου είπε ότι αν μπορώ καλά θα ήταν να τον κρατούσα μαζί μου.
Ο γατούλης όμως κάθε άλλο παρά ευχαριστημένος φαίνεται. Όλη την ημέρα κοιμάται (σηκώνεται μόνο για να φάει) και το χειρότερο... κατουριέται επάνω του εκεί που κάθεται!! Δεν το κάνει πάντα, άρα ξέρει που πρέπει να πάει. Το κάνει όποτε του έρθει, και τελευταία πιο συχνά. Τα άλλα δύο, στην αρχή είναι αλήθεια ότι δεν έδειξαν καλές διαθέσεις απέναντί του, αλλά αυτό τώρα έχει σταματήσει, μάλλον είναι αδιάφορα για την παρουσία του.
Αναρωτιέμαι μήπως είναι δυσαρεστημένος και αυτή του η στάση οφείλεται σε ανία. Αν είχε κάποιο οργανικό πρόβλημα, δεν θα το είχε διαπιστώσει ο κτηνίατρος? Σκέφτομαι να τον πάω πίσω στο περιβάλλον που μεγάλωσε, αλλά εκεί, παρά το ότι θα έχει φαγητό και σπίτι (στην αυλή του σπιτιού), θα είναι εκτεθειμένος στις αρρώστιες και στους κινδύνους της ελεύθερης ζωής. Μέσος όρος ζωής: 2 χρόνια, αυτό το έχω διαπιστώσει τόσα χρόνια που πηγαινοέρχομαι Αθήνα-Πήλιο. Μήπως έχει κανείς καμία γνώση για το πως μπορώ να αντιμετωπίσω αυτό το πρόβλημα?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[boy_gr]

μηπως να επαιρνες και μια δευτερη γνωμη απο αλλο γιατρο?δεν ειμαι ειδικος αλλα να κοιμαται ολη μερα δεν μου φαινεται φυσιολογικο.το λογικο θα ηταν να τον εβλεπες φοβισμενο στο καινουργιο περιβαλλον...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aretha]

Καλωσήρθες!

Τελευταία στην παρέα προστέθηκε ένας γάτος τον οποίο έφερα από το Πήλιο

Στο Πήλιο πού ζούσε; Μέσα στο σπίτι; Σε κήπο; Ή εντελώς ελεύθερος έξω; Σίγουρα η αλλαγή περιβάλλοντος (πόσω μάλλον αν από έξω βρεθεί ξαφνικά περιορισμένος σε διαμέρισμα) είναι αιτία άγχους, ίσως και κατάθλιψης.

Ο γατούλης όμως κάθε άλλο παρά ευχαριστημένος φαίνεται. Όλη την ημέρα κοιμάται (σηκώνεται μόνο για να φάει)

Αυτό είναι κλασικό σύμπτωμα κατάθλιψης Διάβασε αυτό το άρθρο μήπως σε βοηθήσει.

και το χειρότερο... κατουριέται επάνω του εκεί που κάθεται!! Δεν το κάνει πάντα, άρα ξέρει που πρέπει να πάει. Το κάνει όποτε του έρθει, και τελευταία πιο συχνά.

Αυτό δεν το κατάλαβα ακριβώς... Εννοείς ότι πηγαίνει και ουρεί σε διάφορα σημεία εκτός αμμολεκάνης; Ή ότι τα ούρα του του φεύγουν εκεί όπου κάθεται, σα να μην τα ελέγχει; Αν ισχύει το πρώτο, τότε σχετίζεται με την κακή του ψυχολογία λόγω αλλαγής περιβάλλοντος. Αν είναι το δεύτερο, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά με το ουροποιητικό του και πρέπει ΑΜΕΣΑ να τον δει κτηνίατρος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mimikaki]

Καλώς ήρθες!

Πόσο καιρό τον έχετε στο σπίτι? Και πόσο καιρό έχει αυτά τα συμπτώματα??

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Καλως όρισες! Κι εγω για το ιδιο περίπου πρόβλημα είχα πρωτογράψει εδώ στο forum.
Aρχικά επιβάλεται να τον στειρώσεις αφού πρόκειται να ζήσει στο διαμέρισμα.
Πολλα μη στειρωμένα αρσενικά δεν εκδηλώνονται τόσο έντονα, όσο άλλα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υποφέρουν.
Οσο για το οτι κοιμάται όλη μέρα ισως οφείλεται στη ζέστη. Και τα δικά μου το ιδιο κάνουν. Μονο το πρωι και αργα το βραδυ ειναι λιγο πιο δραστήρια.
Αφού αποκλείσεις με εξετάσεις στον κτηνίατρο ότι το να ουρεί οπουδήποτε, δεν οφείλεται σε οργανικά αίτια, τότε ισως οφείλεται στο γεγονός ότι θέλει να μαρκάρει την περιοχή του (αυτό το κάνουν πιο έντονα τα μη στειρωμένα).
Επίσης είναι ισως και ψυχολογικό...
Ο δικός μου 7 ετών στειρωμένος, σταμάτησε αυτή τη συνήθεια μόλις 2 μήνες τώρα, που του φέραμε παρέα. Εχω βγάλει το συμπέρασμα οτι ηθελε να μας αποσπάσει την προσοχή με τον τρόπο αυτό.

Οσον αφορά την κατάθλιψη διάβασε αυτό και αυτό, αλλά καλό θα ήταν νομίζω να είχες και μια δεύτερη γνώμη ενός καλού γιατρού.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mici]

Γεια σας, γατοφιλες - οι...

Άργησα πολύ να μπω για να διαβάσω τις απαντήσεις σας. Αλλά έτρεχα σαν τον Θανάση Βέγγο!!!

Λοιπόν, πρώτα από όλα. Η Mici είναι μια χαρά με το σαγόνι της, μπορεί να τρωει κανονικά φαγητό και κονσέρβα, μόνο ξηρή τροφή και σκληρά αντικείμενα δεν πρέπει να δαγκώνει. Δεν την ενοχλεί πια, το έχει ξεχάσει ήδη. Είναι στην φάση που έχει ανάρρωση και παίζει σαν τρελή και να πειράζει.
Αυτές τις μέρες που δεν σας απάντησα, δεν είχα τον χρόνο να ασχοληθώ με την Μιτσυ με αποτέλεσμα να πέφτει σε ακόμα πιο βαθιά κατάθλιψη. Που και που της έριχνα το αγαπημένο της μαλακό μπαλάκι το κυνήγαγε για κάνα 5' και μετά ξανακατσουφιαζε στο πάτωμα όπως πριν.
Έτσι αποφασίσαμε με την άδεια του γιατρού της, να την αφήνουμε να βγαίνει έξω για λίγη ώρα υπό την επίβλεψη μας. Τις τελευταίες 3 μέρες κάθε απόγευμα που γύρναγα, την άφηνα να βγαίνει έξω για μια ώρα. Μετά την φώναζα να έρθει, αν δεν ερχόταν την έπαιρνα με το ζόρι και την έφερνα πάλι μέσα. Ξανά κατσούφα ήταν!!!
Δεν τρωει τις αγαπημένες της γεύσεις. Τσιμπάει λίγο και φεύγει. Έχω πετάξει τόσες κονσέρβες για να της βάζω μια πιο φρέσκια. Στην άμμο της πηγαίνει κανονικά.
Όσα είπε η Yasmin εφαρμόστηκαν και πριν καλά διαβάσω τις απαντήσεις της. Δεν είδα καμία διάφορα, παρ'ολο που άρχισε να βγαίνει έξω. Τώρα για το δεύτερο γατάκι, δυστυχώς ο άντρας μου δεν θέλει. Όποτε θα πρέπει να συμβιβαστούμε όλοι.
Ελπίζω, τώρα που βγαίνει έξω για λίγη ώρα να ηρεμήσει κάπως. Αν και το πρώτο σημάδι που μας έδειξε ότι είναι ικανοποιημένη ήταν να έρθει να κοιμηθεί στα ποδιά μας το βράδυ. Γουργούριζε κιόλας. Αλλά πονάω πολύ, να την βλέπω κατσούφα στο πάτωμα σαν να περιμένει κάτι. Αλλά τι να είναι άραγε αυτό;;; Το παιχνίδι της το θέλει συνεχεία. Τα χαδάκια της τα θέλει ακόμα και όταν δεν της δίνω σημασία.
Ο καιρός θα δείξει λοιπόν! Σήμερα, θα ξαναβγεί έξω για 1 ώρα και βλέπουμε. Πάντως το έχει εκτιμήσει που την αφήνουμε χωρίς λουρί. Στο μεταξύ θα προσπαθήσω να πείσω τον άντρα μου για δεύτερο γατάκι. Ελπίζω μόνο η τσαμπουκαλού μου, να το δεχτεί.

Μόλις βρω τον χρόνο, θα σας περιγράψω τις λεπτομέρειες από την ώρα που αρχίσαμε να την αφήνουμε να βγαίνει έξω.

Τα λέμε...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Κατερίνα]

Ελένη δεν θέλω ούτε να σε στενοχωρήσω ούτε να σε αγχώσω, αλλά φοβάμαι ότι κακώς ενέδωσες. Η 1 ώρα σήμερα, αύριο δεν θα της φτάνει και θα γίνουν 2 ώρες και 3 και ...και...και....Και δυστυχώς οι κίνδυνοι είναι εκεί έξω και αρκούν και 5 λεπτά για να γίνει το κακό. Σιγά σιγά θα το συνήθιζε. Αποψή μου είναι να την αφήνεις έξω μόνο με την επίβλεψή σου. Είναι κρίμα μετά από όσα τράβηξε και αυτή η καημενούλα και εσείς....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Welcome back Mici!
Τελικά όσες γάτες έχουν γνωρίσει τη γλύκα του "έξω" δεν αντέχουν την κλεισούρα....
Αυτό βλέπω εγώ και από διάφορα άλλα posts εδω...
Καλή επιτυχία εύχομαι πάντως και υπομονή!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Lena1]

Ευχαριστώ όλους που μου απαντήσατε.
Ο γατούλης που σας έλεγα χθές, μεγάλωσε στην αυλή του σπιτιού μας σε χωριό στο Πήλιο, αλλά όποτε ήθελε βέβαια, μπορούσε να βγαίνει έξω, να γυρίζει σε όλο το χωριό. Όταν (λίγο πριν από το Πάσχα) εμφάνισε το πρόβλημα στα μάτια του και άρχισε να μην βλέπει, μαζεύτηκε στην αυλή. Στο σπίτι (μετά τη νοσηλεία του) τον έχω 1,5 μήνα. Στην αρχή δεν ήταν τόσο υποτονικός, προσπαθούσε να πλησιάσει τα άλλα δύο γατάκια αλλά εκείνα τού αγρίευαν. Μετά παραιτήθηκε από την προσπάθεια και...το έριξε στον ύπνο. Ο κτηνίατρος που τον παρακολουθεί είναι αποδεδειγμένα πολύ καλός, αλλά λόγω φόρτου εργασίας φαντάζομαι, δεν ασχολείται με άλλα πράγματα εκτός από οργανικά προβλήματα, δηλ.όταν τον ρώτησα αν θα ήταν καλό να τον στειρώσω τώρα, μου είπε "αυτό είναι δικό σας θέμα". Αυτό που φοβάμαι είναι ότι με τη στείρωση θα γίνει ακόμα χειρότερη η κατάσταση, δεν θα ξυπνάει μετά καθόλου!
Επειδή στο τέλος του μήνα θα πάρω την άδειά μου και θα πάμε όλοι άνθρωποι και γατάκια στο χωριό για ένα μήνα, θέλω να δώ αν θα αλλάξει προς το καλύτερο η συμπεριφορά του εκεί. Το τι θα γίνει μετά...δεν ξέρω, φοβάμαι ότι τότε το δίλημα: "ελεύθερη, συναρπαστική αλλά επικίνδυνη ζωή ή ασφάλεια και μακροζωία στο σπίτι", θα είναι μεγαλύτερο! Άραγε αν μπορούσαν τα γατάκια να μας απαντήσουν, τι θα μας έλεγαν?????

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

δηλ.όταν τον ρώτησα αν θα ήταν καλό να τον στειρώσω τώρα, μου είπε "αυτό είναι δικό σας θέμα". Αυτό που φοβάμαι είναι ότι με τη στείρωση θα γίνει ακόμα χειρότερη η κατάσταση, δεν θα ξυπνάει μετά καθόλου!

Σαφώς και είναι δική μας απόφαση το τι θα κάνουμε με τις γάτες μας. Σε όσες γάτες και γάτους έχω κάνει στείρωση δεν παρατήρησα να γίνονται νωθρά ούτε και να έχουν τάση να κοιμούνται.

Το τι θα γίνει μετά...δεν ξέρω, φοβάμαι ότι τότε το δίλημα: "ελεύθερη, συναρπαστική αλλά επικίνδυνη ζωή ή ασφάλεια και μακροζωία στο σπίτι", θα είναι μεγαλύτερο! Άραγε αν μπορούσαν τα γατάκια να μας απαντήσουν, τι θα μας έλεγαν?????

Αυτό είναι μια καλή ερώτηση που δεν θα απαντηθεί ποτέ.
Υπάρχουν πολλές αποψεις για το εάν ή όχι πρέπει να βγαίνει η γάτα έξω.
Προσωπικά και εγωιστικά σκεπτόμενη, τις δικές μου δεν θα τις άφηνα ποτέ έξω, εκτός εάν ημουν σίγουρη ότι δεν θα τις πατήσει αυτοκίνητο ή δεν θα φάνε φόλα κ.τλ....
Δεν θα το άντεχα... να χαθούν έτσι.

Απο την άλλη μεριά γνωρίζω ότι ελεύθερες θα γεύονταν πολλές χαρές, θα ήταν κοντά στη φύση τους....
Οποια απόφαση και να πάρει κανείς τελικά έχει τα υπέρ και τα κατά της.
Σε αυτό το site εχει αρκετές πληροφορίες αρκετά κατατοπιστικές.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Κείρα]

Καλώς ήρθες κι από εμένα,
Πριν λίγο καιρό αντιμετώπισα το πρόβλημα σπίτι ή φύση με τον γατούλη μου τον Ρου, αλλά τότε ήταν πολύ μικρούλης ακόμα. Τελικά παρότι έκλεινα προς την λύση της ελευθερίας, την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο Ρου. Είναι σπιτόγατος και στην αυλή βγαίνει για κανένα μισάωρο και πάλι μέσα. Άρα έμεινε μαζί μας.
Νομίζω οτι τα γατάκια παροτι δεν μιλάνε μας δίνουν απαντήσεις αν τα "ακούσουμε" προσεκτικά. Ισως ο γατούλης σου κάτι θέλει να σου πεί για την ζωή που προτιμάει. Δες την συμπεριφορά του στο χωριό και αποφασισε μετά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ruko]

Γεια κι από μένα, Λένα.
Πράγματι, το πρόβλημα μέσα ή έξω είναι τεράστιο. Η γνώμη μου πάντως είναι ότι το να έχεις κι άλλα γατιά στο σπίτι είναι μια πολύ καλή μέση λύση, καθώς τα γατιά ικανοποιούν την ανάγκη τους για κοινωνικοποίηση, αλλά είναι και προστατευμένα.
Δεν ξέρω αν θα τον κρατήσεις τελικά, και μάλλον ούτε εσύ το έχεις αποφασίσει. Αν τον κρατήσεις, η μετάβαση θα είναι δύσκολη, αλλά νομίζω ότι σιγά-σιγά ο γατούλης θα συνηθίσει και θα πιάσει φιλίες με τις άλλες σου γάτες.
Επίσης πιστεύω ότι πρέπει να κοιτάξεις και πάλι το θέμα της ούρησης.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.