ο δικος μου ειναι ενας ωραιος red tabby κεραμυδογατος που τον βρηκανε τα ανηψια μου στο μουσειο οταν ηταν περιπου 2 μηνων.Βασικα θελανε να το κρατησουν για τον εαυτο τους αλλα η γιαγια τους δεν τα αφηνε.Ετσι τον πηρα εγω,για να μην εχουμε γκρινιες.Περασε μια εβδομαδα,2 εβδομαδες,2 μηνες...μετα δεν μπορουσα να τον αφησω πισω στο μουσειο.
Δεν ειχα ποτε ξανα στην ζωη μου γατα (μονο σκυλο)και τις αντιπαθουσα κιολας.Νομιζα οτι ειναι μοχθηρα πλασματα.Τον απριλιο θα κλεισουμε 3 χρονια μαζι,ο γατος μου κι εγω.Νομιζω οτι ηταν απο τις καλλιτερες αποφασεις που εχω παρει το να κρατησω αυτη τη γατα.Ειμαστε ευτυχισμενοι μαζι και περιττο να σας πω φυσικα,οτι τωρα πια ειμαι φαν του ειδους.Ειναι πανεξυπνος,με καταλαβαινει πολυ καλα,οταν καθομαι στον καναπε κουρνιαζει κατω απο τα ποδια μου.Απο τοτε που τον εχω αισθανομαι πολυ καλλιτερα.Γεννηθηκαν μεσα μου συναισθηματα που δεν ηξερα οτι ειχα. Ειναι ο καλλιτερος μου φιλος και αυτο τα λεει ολα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.