Ακόμα ναι.. Χαίρομαι Νικόλ μου που σε ξαναβλέπω. Και την αγαπημένη Πουπουλίνα, τον Ultra... όλα τα καλά παιδιά εδώ.. Άντε να μαζευόμαστε πάλι, λίγο-λίγο..
Δεν σας κρύβω έπαθα κι ένα ψιλοσόκ (χαράς, αυτή τη φορά), μπαίνοντας στο παλιό μας σπίτι και νιώθοντας σαν να μη πέρασε τόσος καιρός.. Και η διακόσμησή του, τα χρώματά του παραμένουν ίδια, άφθαρτα..
Σαν ο χρόνος να είχε παγώσει, περιμένοντας να επιστρέψουμε όλοι για να συνεχίσουμε την ωραία μας παρέα και τις κουβεντούλες που είχαμε για τους μικρούς μας συντρόφους.
Συγκίνηση...