
Μαλλον ηταν ευτυχισμενος!Θα μπορουσαμε βεβαια να γνωριζαμε και περισσοτερα για τη φροντιδα του...Αλλα σκεψου πως τοτε δεν υπηρχε καν υπολογιστης στο σπιτι μας κι εγω ημουν παιδακι.
Ο Λακης πεθανε στα χερια μου....

Στα 17 μου. Μπορω να πω πως ηταν ολιγον φρικτο. Ολοι περιμενουμε πως τη μερα που θα πεθανει το ζωακι μας θα το βρουμε νεκρο στο κλουβακι του,θα κλαψουμε και αργοτερα θα το ξεπερασουμε! Δεν μου ειχε περασει ποτε απο το μυαλο οτι μπορουσε να συμβει κατι τετοιο.... Εκεινη τη στιγμη νομιζεις πως φταις εσυ,πως εχεις κανει κατι εσυ λαθος(το πως τον επιασες,οτι μπορει να τον τρομαξες κτλ). Σου κοβονται τα ποδια,δεν ξερεις πως να αντιδρασεις. Θυμαμαι να του φυσαω το μουτρακι για να ανασανει και να ουρλιαζω πως πεθαινει...
Στην ουσια ομως πιστευω πως εκεινη τη στιγμη τα ζωακια μας δεν θελουν να ειναι μονα τους και οτι ειναι ευτυχια γι'αυτα να σβηνουν σε μια ζεστη αγκαλιτσα και οχι σε ενα απροσωπο κρυο κλουβακι.