Σήκω μαμά, σήκω!
Το πιο εκνευριστικό πράγμα που μηχανεύονται οι γάτες μου είναι διάφορους τρόπους για να με ξυπνήσουν το πρωί όταν θέλουν να τις ταΐσω. Δυστυχώς, συνήθως ξυπνάνε πριν από μένα τις καθημερινές, γύρω στις 6:3, κ κάνουν ό,τι περνάει από την… πατούσα τους για να μου στερήσουν αυτή την πολύτιμη ώρα ύπνου. Έχουν αναπτύξει η κάθε μία τον δικό της τρόπο, κ το κάνουν μόνο εκείνη την ώρα κ, κόβω το κεφάλι μου, ξέροντας ότι θα με σηκώσει σούμπιτη από το κρεβάτι. Η Νταίζη, ας πούμε, πηγαίνει στη βιβλιοθήκη κ βγάζει με τα ποδαράκια της τα κάτω-κάτω βιβλία κ αρχίζει να τα ξεσκίζει με μανία. Όταν σηκωθώ για να τη μαλώσω, θα φύγει τρέχοντας, αλλά θα ξαναγυρίσει μόλις πέσω ξανά στο κρεβάτι. Αυτό μπορεί να γίνει όσες φορές χρειαστεί για το πάρω απόφαση κ να σηκωθώ για τα καλά να τις ταΐσω. Η Silmoril, από την άλλη, ανεβαίνει πάνω στο γραφείο μου κ αρχίζει να κατεβάζει με τα νυχάκια της ό,τι βρίσκεται στους τοίχους, αφίσες, ταμπλό με φωτογραφίες κ.λπ. Για να γλιτώσω ξεκρέμασα ό,τι υπήρχε πάνω από το γραφείο, κ η καλή σου βρίσκει να κάνει το ίδιο με τα ρούχα μου της προηγούμενης μέρας που κρέμονται έξω από την ντουλάπα. Η Λούσυ αρκείται σε πιο απλούς τρόπους, πηδώντας πάνω μου κ κάνοντας ατέλειωτες σβούρες γύρω από το κεφάλι μου…
Ένα άλλο κουφό που έκανε η Νταίζη, ήταν η αντίδρασή της όταν με άκουγε να τραγουδάω όπερα
Είναι ξαπλωμένη τώρα στην κοιλιά μου κ εγώ στο κρεβάτι κ αρχίζω να τραγουδάω ψηλούς τόνους, από εκεί που κάθεται ήρεμη, σηκώνεται, μεγαλώνουν οι κόρες της κ έρχεται προς το πρόσωπό μου. Πολλές φορές μού νιαούριζε κ άπλωνε το πατουσάκι της στο πρόσωπό μου, σαν να θελε να δει αν όντως ήμουν εγώ, αλλά πολλές φορές μού είχε χώσει έτσι μερικές εξηγημένες νυχιές. Κ γενικότερα ποτέ δεν με γρατσουνάει. Ήταν πράγματι πολύ περίεργο…
