Θα γράψω με απόλυτη ψυχραιμία, γι'αυτό αν γίνεται μην μου πείτε κουβέντες που θα με κάνουν να ξαναρχίσω ...δεν έχω αλλα δάκρυα.
Είχε ραγδαία επιδεινωση την τελευταία εβδομάδα. Απίστευτη....
Θα τον πήγαινα για να τον κοιμισουμε σημερα-αύριο.
Από τη Πέμπτη έχει να φάει/πιεί/ενεργηθεί.
Είχε φουσκώσει η κοιλιά του από το υγρό και ανέπνεε με τρομερή δυσκολία. Τα μάτια του είχαν πύον. Τα καθάριζα και σε ένα λεπτό ξανά.
Ήταν μονίμως καθιστός και ακίνητος.
Γύρισα από τη δουλειά το απόγευμα και το θέαμα ήταν σοκαριστικό.
Χέρια και πόδια ανοιχτά μπρούμυτα και εκείνος ένα με το πάτωμα.
Δεν αντέδρασε, νόμιζα πως έφυγε...Αλλά δεν.
Αποφάσισα να τον αφήσει να "κοιμηθεί" σπίτι του. Ο κος Πάνος μου είπε είναι θέμα ωρών. Άλλωστε δεν μπορώ να τον μετακινησω.
Από τις 5 (που τον είδα εγώ...προφανως πιο νωρίς έγινε όλο αυτό) είναι έτσι. 5 ώρες τώρα, δεν αντιδράει σε τίποτα.
Αλλά τις τελευταιες 2 ώρες προσπαθεί να σηκωθεί, κάνει την προσπάθεια και ξαναπεφτει φωνάζοντας...
Μου είπε ο γιατρός πως επηρέασε τον εγκεφαλο. Γι'αυτό έχει παραλύσει.
Τα μάτια του γεμάτο πύον, ανατριχιαστικά γεμάτα...δεν φαίνονται καν πια.
Είναι όλος παγωμένος παρότι τον έσυρα στο χαλί και τον σκέπασα με σεντόνι.
Τι χρειάζομαι από εσάς. Να μου πείτε από ανάλογες εμπειρίες (εύχομαι όχι δικές σας) πόσο μπορεί να κρατηθεί έτσι.
Θέλω να ηρεμήσει γρήγορα, δεν αντέχω άλλο να τον βλέπω έτσι. Είναι τρομερά σοκαριστικό το θέαμα και ξέρω, το νιώθω, πως δεν αντέχει ούτε εκείνος.
Επειδη είναι μικρός (μόλις 1μιση) η καρδούλα του προφανώς αντέχει.
Αλλά πόσο μπορεί να τραβηξει ρε γμτ πια?
Με τον γιατρό μιλάμε συνέχεια, δεν μπορεί να μου πει τίποτα άλλο.
Θέλω να ακούσω τη γνώμη σας.
ευχαριστω
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
