Επειδή πρόσφατα είχα σε διαφορετικές περιπτώσεις συζητήσεις με γνωστούς και φίλους, φιλόζωους και μη, για την κατάσταση των αδεσπότων στους δρόμους της Αθήνας και καταπόσον περνάνε όμορφα ή όχι, θέλησα να κάνω εδώ μια παρουσίαση μιας από τις αποικίες στις οποίες ασχολούμαι με στειρώσεις, αρκετά τυπική περίπτωση.
Η αποικία της Αγίας Τριάδας είναι μια αρκετά συνηθισμένη περίπτωση. Σε κεντρικό σημείο αλλά με αδύνατη πρόσβαση στο εσωτερικό της, η αυλή της εκκλησίας είναι σπίτι σε περίπου 20-30 γάτες. Οι γατούλες ταϊζονται από κάποιους γείτονες και περαστικούς με την γνωστή ελληνική ευαισθησία για την καθαριότητα που μας διακρίνει σαν έλληνες: Χαρτιά και κονσέρβες πεταμένες μέσα, να δημιουργούν μια εικόνα σκουπιδότοπου που προκαλεί τους μη φιλόζωους.
Γιατί φυσικά για τα σκουπίδια φταίνε οι γάτες...
Οι φόλες είναι λοιπόν περιοδικό φαινόμενο και μαζί με τα αμάξια είναι ο τρόπος να κρατιέται μέχρι τώρα ο αριθμός των ζώων σταθερός. Δεκάδες μικρά γεννιούνται και πεθαίνουν εκει κάθε χρόνο... Το καλοκαίρι καταφέραμε και πιάσαμε 2, αυτα που βγήκαν έξω και τα πιάσαμε πριν τα χτυπήσουν αυτοκίνητα....
Ολες οι μεχρι τώρα προσπάθειες να αποκτήσουμε πρόσβαση μέσα στην αυλή για να στήσουμε άνετα παγίδες έχουν αποτύχει... μόνος τρόπος πάνω απο τα κάγκελα και μόνο με κάποιον ψηλό εθελοντή που μπορεί να περάσει καταφέραμε να πιάσουμε μέχρι σήμερα3 θηλυκές και 2 αρσενικά γατάκια.
Η μια θηλυκιά είχε πρόβλημα στο μάτι και έπρεπε να ραφτεί.
Η φιόνα, μια άσπρη κανελί θηλυκιά είναι η πιο φιλική απο ολα. Κάναμε το λάθος να μην την κρατήσουμε μετά τη στείρωση και μετά από 15 μέρες την βρήκαμε χτυπημένη στο στόμα ελαφρά αλλά πολύ ταλαιπωρημένη γιατί δεν μπορούσε να φάει. Ηταν διαρκώς έξω στο πεζοδρόμιο και ακολουθούσε τους περαστικούς...
Θα την κρατήσουμε μέχρι να βρει σπίτι γιατί είναι πολύ γλυκειά και όμορφη και πολύ φιλική/
Ένα άλλο πολύ χαριτωμένο γατάκι που μαζέψαμε σε όχι ιδιαίτερα καλή κατάταση λόγω εσωτερικών παρασίτων είναι ένας γκρι τιγρέ γατούλης περίπου 5 μηνών. Θα βγει αγγελια όταν συνέλθει.
Από τον χώρο αυτό μαζέψαμε και το αναπηρούλι
Τσάρλυ. Τον οποίον πέταξαν μέσα από το φράχτη ώστε να μην μπορούμε καν να μπούμε να τον μαζέψουμε...
Ευχαριστούμε και πάλι θερμά τον Τάσο που μας κατάφερε να μπει στο χώρο να τον πιάσει, να καθαρίσει τα σκουπίδια και να στήσει παγίδες. Αν δεν ηταν αυτός ο γατούλης θα υπέφερε ακόμα εκει...
Την τελευταία φορά που πήγαμε καταφέραμε πρακτικά να πιάσουμε έναν αρσενικό γατούλη μόνο. Όλα τα υπόλοιπα, και κυρίως οι θηλυκές μάνες δεν εμφανίστηκαν καν. Έχουν μάθει προφανώς ότι δεν εμφανιζόμαστε εκει για καλό...
Θα συνεχίσουμε να το προσπαθούμε όμως, αφήνοντας ίσως τις παγίδες από το προηγούμενο βράδυ.
Αν δεν στειρωθούν αυτά τα ζωάκια, να μείνουν εκεί μόνο τα ενήλικα που ξέρουν τον χώρο και πώς να προστατεύονται, δεν θα σταματήσουν οι διαρκείς γεννήσεις μικρών που ειναι 90% καταδικασμένες σε θάνατο. Δεν θα σταματήσουν οι ασυνειδητοι και άρρωστοι να πετανε φολες επειδή μαζεύτηκαν πολλά ζώα. Δεν θα σταματήσουν τα ζωάκια να τραυματίζονται σε καβγάδες, να καταπονούνται και να αρρωσταίνουν.
Τα περισσότερα απο αυτά τα ζωάκια είναι άγρια και δεν θα προσαρμόζονταν εύκολα σε σπίτι. Με την στείρωση όμως μπορούν να παραμείνουν πιο ασφαλή και ήρεμα στον χώρο τους.
Και το ίδιο ισχύει και για κάθε άλλη αποικία της αθήνας... Οι οποίες δυστυχώς δεν είναι καθόλου λίγες...
