Όλοι οι φόβοι για τις γάτες (ειδικά για τις γάτες και λιγότερο για τους σκύλους) οφείλεται στην κλασσική άγνοια και μυθοπλασιά που έχουν την τάση οι άνθρωποι να δημιουργούν γύρω απο ένα θέμα που η μόνη εμπειρία τους περικλείεται στις λέξεις "ο φίλος ενός φίλου το φίλου μου μου είπε πώς...".
Η αντίδραση των ανθρώπων της πόλης (σε μεγαλύτερο ποσοστό) μου κάνει εντύπωση! Χωρίς να ψάξουν, χωρίς να έχουν κάποια εμπειρία εξορίζουν ένα ζώο σαν "όργανο του διαβόλου" και υποσυνείδητα περνάνε αυτό το μήνυμα και στα παιδιά τους με αποτέλεσμα να έχουμε όλες αυτές τις πειρπτώσεις βασανισμού-δηλητηριάσεων-κακομεταχείρησης ενός ζώου που έχει χαρακτηριστεί ώς ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ!
Την πιό δυσάρεστη εμπειρία την έζησα όταν είχα προτοέρθει Αθήνα στο αυτοκίνητο ενός "φίλου" που περνώντας απο κάτι στενάκια, μόλις είδε γάτα στον δρομο γκάζωσε γελώντας!!!! Εννοείται πως του "τσίμπισα" χειρόφρενο και πρίν προλάβει να πεί τίποτα άκουσε εξάψαλμους. Και εννοείται πως κατέβηκα απο το αυτοκίνητο!
Το όλο θέμα με τις γάτες έχει αναχθεί σε ένα μεσαιωνικό κυνήγι μαγισσών. Προσωπικά για εμένα η απάντηση στην ερώτηση "τί πιστεύεις για τις γάτες" δείχνει μέχρι κάποιο βαθμό και το νοητικό επίπεδο του ανθρώπου που απαντάει. Σίγουρα δεν είναι ακίνδυνες αλλα πολύ πιό σίγουρα δεν είναι επικίνδυνες. Δηλαδή λιγότερες αρρώστιες κυκλοφορούν στα στριπτιτζάδικα? (λίγο άτοπο παράδειγμα αλλα προκειμένου αυτά τα άτομα να καταλάβουν 2 πράγματα πρέπει να πεσεις στο επίπεδό τους)
Τα σκυλιά λόγω του ότι είναι πιό βολικά και προκαλούν λιγότερους μπελάδες, ενώ έχουν και το πλεονέκτημα του "φύλακα", -τώρα, πώς ένα τσιουάουα ανακυρύσσεται φύλακας δεν ξέρω-, εχουν κερδίσει πιό εύκολα την θέση τους μέσα στο σπίτι και συνεπώς οι διάφοροι "μύθοι" δεν βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Άρα τα σκυλιά ειναι καθαρά γιατί "άκουσες κανεναν να παραπονιέται για κανένα σκύλο?"
Γιατί, εσύ άκουσες κανέναν να παραπονιέται για καμία γάτα?? Α, ναι! Τον φίλο ενός φίλου του ξαδέρφου σου...
Οπως φαίνεται είμαι εξοργισμένος όταν 9 στις 10 απαντήσεις στο προσφιλές περιβάλλον μου στην Αθήνα είναι "οι γάτες είναι βρώμικες"...
-γιατί βρε θειά είναι βρώμικες?
-"έτσι..."
Αυτή τη νοοτροπία την είχε περάσει η πεθερά μου στην αρραβωνιαστικιά μου η οποία όμως είναι αρκετά ανοιχτόμυαλη ώστε πρόσφατα δέχτηκε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό ένα γατάκι στον κήπο μας παρακάμπτωντας την πλύση εγκεφάλου που είχε υποστεί τόσα χρόνια. Δεν χρειάστηκε πολύ για να δέι οτι όσα λέγονται για τα γατόνια είναι μύθος! Τώρα κάθε πρωί ξυπνάει και πάει να δέι τί κάνει o "Felix" της...όποτε βρίσκει ευκαιρία βγαίνει έξω να παίξει μαζί του...μισοανοίγει τις κουρτίνες για να δεί τί κάνει το "παιδί" της!!! Αναπάντεχη μεταμόρφωση θα έλεγα και είμαι σίγουρος οτι σε μελλοντική συζήτηση για τις γάτες δεν πρόκειτε να απαντήσει ποτέ ξανα "είναι βρώμικες"...
Οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν πολύ απόλυτοι...άν δεν έχουν προσωπική εμπειρία απο ένα θέμα γύρω απο το οποίο έχουν "ακούσει μία φορά ότι..." θα ψάξουν να βρουν χίλιες δικαιολογίες για να μήν ασχοληθουν με αυτό το θέμα. Εκτός αν βρεθεί κάποιος να τους ενθαρρύνει να κάνουν ένα ακόμα βήμα μπροστά.
Προσωπικά μεγάλωσα και με σκύλους και με γάτες. Στο πατρικό μου μαζεύαμε αδέσποτα γατάκια και γάτες και τις ΘΕΛΑΜΕ γιατί μας προστατευαν και απο φίδια και απο ποντίκια...Θυμάμαι οταν ήμουν δημοτικο μετρούσαμε 15 γατιά στο σπίτι (3 μέσα, και τα υπόλοιπα αλητάκια). Κανένα δεν εμβολιάστηκε, κανένα δεν προκάλεσε ποτέ αρρώστιες... Και, πάλι προσωπική γνώμη, θεωρώ την γάτα πιό ενδιαφέρον ζώο απο τον σκύλο οποίος παρουσιάζει μία παθητική στάση, μία δουλοπάθεια απέναντι στο αφεντικό του, ενώ την γάτα για να σε ακούσει πρέπει να την κερδίσεις και άν το καταφέρεις θα ανταμειφθείς με απίστευτα "ανθρώπινη" συμπεριφορά!
αυτά.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
