Δεν κρατιέται μέσα..
Ομολογώ, πως το άρθρο, σωστά αναφέρει τους υπαρκτούς κινδύνους για τις γατούλες μας. Ζω στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας, και ο μικρός μου Οδυσσέας τον οποίο μάζεψα απ τον δρόμο, είχε ήδη μάθει να "αλητεύει" κι έτσι ενω θα ήθελα να τον έχω μονίμως μέσα, ο ίδιος δεν μου το επιτρέπει.
Οταν ήταν πολύ μικρός, και φοβόμουν τα άλλα αρσενικά που κυκλοφορούσαν στον κήπο, αναγκαζόμουν να μετατρέπω το σπίτι σε οχυρό, και να είμαι μονίμως σε επιφυλακή για να μην μου φύγει. Εκείνος περνούσε ώρες κοιτώντας έξω απο το παράθυρο, νιαουρίζοντας παραπονιάρικα και τελικά κατέληγε να κοιμάται απογοητευμένος.
Οταν λίγο μεγάλωσε κι έφτασε 6 μηνών, κι αφου τον είχα ήδη στειρώσει, άνοιγα παράθυρο ή πόρτα και μέχρι να ανοιγοκλείσω τα μάτια είχε πεταχτεί έξω. Συνήθως είμαι σπίτι, κι έτσι ο μικρός μου, πηγαινοέρχεται, καταχαρούμενος, για φαγητό και ύπνο στον καναπέ του.
Το εντυπωσιακό είναι οτι εδώ και 1 χρόνο περίπου, αν αργήσει παραπάνω απο το συνηθισμένο, όταν τον φωνάζω (με το όνομα του κι όχι ψιτ ψιτ), εμφανίζεται εντός 1 λεπτού. Αυτό μου δίνει να καταλάβω οτι ο γάτος δεν "παίρνει τους δρόμους" , αλλα κινείται στον κήπο εντός των ορίων του οικοπέδου. Αυτό με ησυχάζει κατα πολύ, γιατί δεν φοβάμαι τόσο για αυτοκίνητα, δηλητήρια κτλ.
Τον κίνδυνο των καυγάδων με άλλους γάτους, δεν μπορώ να τον περιορίσω φυσικά, και μάλιστα, μου γύρισε ένα απόγευμα με μία μεγάλη βαθειά γρατζουνιά πάνω απο την μυτούλα του.
Ο κτηνίατρος μου τον εμβολίασε για την λευχαιμία, και καθ΄ότι στειρωμένος, μου είπε οτι οι άλλοι αρσενικοί, δεν θα τον θεωρούν απειλή, κι έτσι μειώνονται οι πιθανότητες για σοβαρούς τσακωμούς. Ποτε ξανά απο τότε δεν έχει γυρίσει πληγωμένος.
Λόγω θέσης σπιτιού, και χαρακτήρα γατιού είναι αδύνατον να κρατηθεί μέσα. Νομίζω πως το τίμημα της ελευθερίας του, είναι η δική μου ανησυχία, αλλα χαλάλι του.
Αυτά κι απο εμένα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
