Οπως και να το κανουμε φιλοζωια και στειρωση πανε μαζι, ειτε οταν το ζωο ζει εντος σπιτιου, ειτε εκτος. Στην πρωτη περιπτωση βασανιζεται το ιδιο και ο ιδιοκτητης, στην δευτερη περιπτωση εγκυμονούν κινδυνοι-καμια φορα και θανασιμοι(αυτοκινητιστικα,σεξουαλικα μεταδιδομενες ασθενειες,καυγαδες,τασεις φυγεις κτλ).
Έχεις απόλυτο δίκιο!
Τον αρσενικό μου τον έχω στειρώσει και για έναν ακόμη λόγο.
Δεν μου 'μαρκάριζε" με ούρα το σπίτι, ούτε είχε τάσεις φυγής-είναι ήσυχος γενικά.
Ούτε κινδύνευε να τραυματιστεί σε καυγάδες, έμπλεκε μόνο αν τον προκαλούσαν, και τότε υπερίσχυε, είναι πολύ μεγαλόσωμο και γεροδεμένο ζώο (έχει καταγωγή από γάτα νορβηγικού δάσους, ο κτηνίατρος μου είπε πως ζυγίζει 7 κιλά και είναι μυώδης, όχι όμως χοντρός)
αλλά....τον παίρνω μαζί μου στο εξοχικό, και αν δεν στειρωνόταν τι θ΄ απογίνονταν τα γατάκια που θα 'σπερνε?
Μένω σε τουριστική περιοχή.
Οταν αυτά θα γεννηθούν μέσα στο παγερό φθινόπωρο, τα ξενοδοχεία είναι κλειστά, οι τουρίστες που τα φωτογραφίζουν και τα ταΪζουν έχουν γυρίσει στις χώρες τους.
Αν αντέχει η ψυχή κι η συνείδησή σας να είστε υπεύθυνοι για τη γέννηση 2 ή 5 πανέμορφων μικρούλικων που πιθανότατα θα πεθάνουν από κρύο κι από πείνα-μη στειρώσετε το γάτο σας, αφήστε τον να το παιζει "'αντρας"
Προσωπικά πιστεύω ότι είναι πολύ πιο 'αντρίκιο" να επωμίζεται κανείς τις ευθύνες του κι όχι να τις αποφεύγει