Κι εμας ετσι ηταν ο προηγουμενος γατουλης μας,δεν εδειχνε να του λειπει η συντροφια του ειδους του.Αλλα στον Σειριο καταλαβα πως ειναι οταν δεν τους αρκει η ανθρωπινη παρουσια.Εβλεπε γατες απο το παραθυρο και νιαουριζε παραπονιαρικα,ή μολις πλησιαζε στο τζαμι αλλη γατα τριβοταν στο γυαλι και εκανε βαρελακια.Τωρα που εχει παρεουλα ειναι ακομα δεμενος μαζι μας,αλλα τον βλεπω πολυ πιο χαρουμενο και παιχνιδιαρη.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.